"Λεξικοπωλείον" : Ο παράδεισος των λεξικών

Αρχικά μου τράβηξε την προσοχή το κάποτε εντελώς απαρατήρητο γεγονός της προετοιμασίας ενός νέου καταστήματος. Πλησιάζοντας, κατάλαβα ότι δεν πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. Οι ωραίες, φωτεινές του βιτρίνες και κυρίως το όνομά του μου έφτιαξαν το κέφι. Το «Λεξικοπωλείο» είναι αυτό που λέει το όνομά του: το πρώτο βιβλιοπωλείο στην Ελλάδα που εξειδικεύεται στα λεξικά. Τι ωραία! Συμβαίνουν πολλά όμορφα πράγματα αυτήν την εποχή σε αυτό το κομμάτι του παλιού, αστικού Παγκρατίου και το «Λεξικοπωλείο», στην οδό Στασίνου 13, πίσω από την πλατεία Προσκόπων,   μας δίνει κουράγιο: δεν χρειάζεται όλα τα καινούργια στέκια να είναι υποχρεωτικά καφέ και μπαρ, φαίνεται ότι υπάρχει χώρος και για ένα «εκκεντρικό» βιβλιοπωλείο, που ναι, φιλοδοξεί να γίνει στέκι. Ισως ήταν αυτό ακριβώς που έλειπε στην Οντίλ Μπρεγιέ όταν εξασκούσε το επάγγελμα του μεταφραστή και του διερμηνέα: ένα στέκι για όσους αγαπούν τις γλώσσες. Και είπε να το πραγματοποιήσει μόνη της, τώρα που έχει περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της. Πρακτικά στο «Λεξικοπωλείο» θα βρείτε ό,τι λεξικό ψάχνετε σε όλες τις δημοφιλείς γλώσσες αλλά και σε λιγότερο δημοφιλείς (αραβικά, τουρκικά, κινεζικά, πολωνικά κ.λπ.). Αν δεν το βρείτε επιτόπου, μπορείτε να το παραγγείλετε και μέσα από την ιστοσελίδα (www.lexikopoleio.com) ενώ πολύ σύντομα θα τεθεί σε λειτουργία και το e-shop. Εκτός από τα «συμβατικά» λεξικά (μονόγλωσσα, δίγλωσσα, πολύγλωσσα) θα βρείτε και βιβλία εκφράσεων, φράσεων, παροιμιών, χιούμορ, αργκό, ενώ συχνά η εξειδίκευση πιάνει... κόκκινο: λεξικά για τη βροχή, το ποδόσφαιρο, την πολιτική, το θέατρο, το ροκ, τα μάνγκα μέχρι και λεξικά για τα λεξικά! Ακόμα, λεξικά παλιά, δυσεύρετα, μεταχειρισμένα, λεξικά με cd-Rom, λογισμικά βοηθητικά στη μετάφραση, ηλεκτρονικά λεξικά, όπως και η δυνατότητα έρευνας λεξικών σε εκδόσεις εκτός ελλαδικών συνόρων. Επίσης, μέθοδοι διδασκαλίας, διάλογοι, μυθιστορήματα και έργα με θέμα τα λεξικά, βιβλία σχετικά με τη μετάφραση. Ο τομέας των μυθιστορημάτων ενισχύεται μέρα με τη μέρα, ενώ στόχος είναι να δημιουργηθούν στο «Λεξικοπωλείο» δύο μικρά βιβλιοπωλεία, ένα γαλλόφωνο και ένα ισπανόφωνο. Τα τραπεζάκια και οι καρέκλες είναι για να ψάξετε με την ησυχία σας ό,τι σας ενδιαφέρει, ενώ το... μαγαζί κερνάει και καφέ! Του Δημήτρη Ρηγόπουλου Πηγή Καθημερινή 22.9.2012

Κάνοντας "σούμα" την παράδοση

Μόνο στη Χίο δημιουργείται απόσταγμα από σύκα, η περίφημη σούμα. Η ανάμειξή της με διάφορα φρούτα προσδιορίζει την ονομασία της, αλλά και της χαρίζει τον μοναδικό αρωματικό της χαρακτήρα. Η απόσταξή της θεωρείται μέγιστο κοινωνικό γεγονός και μεγάλη χαρά, κάτι που οι, Λευτέρης Μήτσος, Γιάννης Σαλαγάρας, Σαράντης Φλωράδης και Γιάννης Αργυρούδης βιώνουν εκ των ένδον.

Το παραδοσιακό ποτό της Χίου, η σούμα, γίνεται με βάση τα...
αποξηραμένα σύκα. Μόνο εδώ και σε κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας. Η απόσταξή της είναι μια γιορτή στην οποία όλοι είναι καλεσμένοι. Μια παράδοση αιώνων, ένα ανοιχτό κάλεσμα σε φίλους, επισκέπτες και ξένους που μπορούν να παρακολουθήσουν τη διαδικασία σε κάποιο από τα δεκάδες νεμπικαριά, ξετυλίγοντας το γαϊτανάκι της ίδιας της ζωής έτσι όπως την αντιλαμβάνονται ακόμα οι νησιώτες.

Kάθε χρόνο από τα τέλη Οκτωβρίου έως λίγο πριν τα Χριστούγεννα, οι Χιώτες κινούνται σε ρυθμούς σούμας, παρασέρνοντας στο διάβα τους ολοένα και περισσότερους θιασώτες του γλεντιού. Αυτήν την περίοδο -η ακριβής έναρξη της οποίας δημοσιεύεται στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως- όσοι διαθέτουν αποστακτήρια παίρνουν το λεγόμενο "πιστοποιητικό αμπελοκτημοσύνης" από τον δήμο και στη συνέχεια την άδεια απόσταξης από το τελωνείο Χίου, για να πραγματοποιήσουν την ετήσια παραγωγή σούμας.

Οι ιδιοκτήτες των αποστακτήρων διακρίνονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που διαθέτουν επαγγελματική άδεια και "κάνουν" σούμα για δύο μήνες και στους ερασιτέχνες όπου τους εκδίδεται μία άδεια για 48 ώρες. "Στον Αϊ-Γιώργη τον Συκούση, υπάρχουν εικοσιπέντε αποστακτήρια καταγεγραμμένα στο τελωνείο, εκ των οποίων τα τρία λειτουργούν επαγγελματικά", αναφέρει ο Λευτέρης Μητσός, 30 χρονών σήμερα, έχοντας όμως ήδη εμπειρία 15 χρόνων καθώς συνεχίζει την παράδοση από τον πατέρα του, Μιχάλη.

"Το αποστακτήριο μας χρονολογείται από το 1947 και φέρνουν εδώ τα σύκα τους κυρίως από το χωριό αλλά και από άλλα μέρη της Χίου, καθώς έχουμε μια ιδιαίτερη φήμη για την καλή μας σούμα. Αλλωστε η περιοχή μας ήταν ανέκαθεν τόπος με πολλές συκιές, εξ ου και η ονομασία του χωριού, Αϊ-Γιώργης ο Συκούσης".

Η γεύση ενός νησιού

Ας μάθουμε λοιπόν τα μυστικά της σούμας από τους ειδικούς. "Αφού μαζέψουμε τα σύκα τον Αύγουστο, τα αφήνουμε να ξεραθούν στον ήλιο περί τις 20 με 25 μέρες τον Σεπτέμβριο. Στα μέσα Οκτωβρίου μεταφέρονται προς τα αποστακτήρια. Εκεί τοποθετούνται σε βαρέλια με νερό και μικρή ποσότητα μαγιάς, όπου παραμένουν για δύο εβδομάδες ώστε να δημιουργηθούν οι μύκητες και να γίνει η ζύμωση.

Ακολουθεί η διαδικασία της απόσταξης: βάζουμε τα σύκα σε χάλκινους άμβικες, καζάνια δηλαδή, τα οποία βράζουν τρεις έως τρεισήμισι ώρες. Εδώ πρέπει να πούμε ότι μαζί με τα σύκα βάζουμε και διάφορα αρωματικά φρούτα, όπως μήλα, πορτοκάλια μανταρίνια, κυδώνια καθώς επίσης και μικρή ποσότητα μαστίχας. Τα σουμάρουμε δηλαδή, τα κάνουμε όλα μαζί ένα μείγμα", συμπληρώνει ο κ. Μητσός.

Όσα περισσότερα αποστακτήρια επισκεφθεί κάποιος τόσο περισσότερα θα μάθει, αρκεί να δείξει μία μικρή εγκράτεια καθώς τα κεράσματα πληθαίνουν όσο περνάει η ώρα. Η μία καζανιά διαδέχεται την άλλη και ο κάθε παραγωγός θέλει να δοκιμάσουν οι παριστάμενοι την παραγωγή του.

Όλα αυτά συμβαίνουν συνήθως υπό τη συνοδεία μουσικής που αποτελείται από κιθάρα, μπουζούκι και κλαρίνο ενώ πολλά γλέντια συμπεριλαμβάνουν από τουμπερλέκια έως ακορντεόν. Χοροί στήνονται στις αυλές που συχνά επεκτείνονται στους δρόμους ή στα χωράφια.

Στο παρακείμενο αποστακτήριο του παλαιότερου Γιάννη Σαλαγάρα, επιβραβεύθηκε η περιέργεια μας.
"Να ξέρεις ότι το 90% των Χιωτών πίνουν τη σούμα με γλυκάνισο η οποία της δίνει μια πιο διακριτική γεύση. Αυτοί που τη φτιάχνουν χωρίς γλυκάνισο και την προτιμούν πιο δυνατή, είναι στη βορειόχωρα (βόρεια χωριά της Χίου).

Για να γίνει η σούμα βάζουμε σύκα από διάφορα σόγια. Το κονταρούδι που είναι πιο αποδοτικό γιατί βγάζει πολύ χυμό, αλλά και όλα τα φαγώσιμα που λέμε, όπως το καρόσικο, το μαυρόσυκο, το μακροκράτουνο.

Στα μεγάλα καζάνια που χωράνε 130 κιλά, τα 70 κιλά είναι σύκα και τα υπόλοιπα άλλων λογιών φρούτα που θα δώσουν και το άρωμα που προτιμάει ο καθένας. Η ποσότητα της σούμας που θα βγει μετά την απόσταξη είναι περίπου 20 κιλά. Σε κάθε σπίτι στη Χίο πρέπει να βρίσκεται. Να έχει εκεί πέρα ο νοικοκύρης, για να κερνάει".
 
Στα Μεστά -πρόκειται για το πιο καλοδιατηρημένο μεσαιωνικού τύπου μαστιχοχώρι της Χίου- παρευρεθήκαμε στα αποστακτήρια του Σαράντη Φλωράδη και του Γιάννη Αργυρούδη τα οποία χρονολογούνται από την τουρκοκρατία. Αμφότεροι δίνουν το στίγμα:

"Είμαστε οι συνεχιστές μιας παράδοσης που βρήκαμε από τους παππούδες των παππούδων μας. Ολοι θα πρέπει να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια έτσι ώστε να μη σβήσει η ιστορία μας. Η πολιτεία πρέπει να πρωτοστατήσει. Όσο για εμάς, κάθε φορά που βγάζουμε τη σούμα είναι μία γιορτή. Οσοι περάσουν από εδώ, θα πιουν και θα φάνε το βρισκούμενο.

Όλους τους καλοδεχόμαστε και τον Αύγουστο που έχει πολύ κόσμο στα Μεστά παίρνουμε ειδική άδεια για μία ημέρα και πραγματοποιούμε απόσταξη κατά τη διάρκεια εορτασμού που γίνεται στην πλατεία. Επιτόπου γανώνουμε που λέει και η παροιμία!", καταλήγουν οι δύο μερακλήδες.

Αφορμή για πανηγύρι
Το ποτό της ευτυχίας
"Τι ψυχικός πλούτος φανερώνεται εκεί και πόσο είναι θαυμαστό με όλη την πρωτόγονη και στερημένη ζωή τους να αισθάνονται οι άνθρωποι αυτοί την ευ-λογία της ποιήσεως, σαν κάτι αυτονόητο και απαραίτητο στη ζωή", έγραφε εν έτη 1935 η Αυστριακή Ηedwig Ludeke, επισκεπτόμενη τον Αϊ- Γιώργη του Συκούση, ένα εντυπωσιακό καστροχώρι, 11 χλμ. βόρεια της πόλης της Χίου. Σκοπός της ήταν να καταγράψει τα δημοτικά τραγούδια του νησιού, κάτι που κατάφερε συμμετέχοντας σε επίσημους εορτασμούς ή αυτοσχέδια γλέντια στο νησί. Τι ευτυχία, πραγματικά για όλους όσοι έχουν τη δυνατότητα να παρευρεθούν στις παρεΐστικες γιορτές που στήνονται για δύο μήνες με αφορμή την απόσταξη της σούμας και συνεχίζονται για όσο το ποτό αυτό υπάρχει στα μπουκάλια.

Πηγή: Έθνος

29-30.10.11

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΟΣ
thikakos@gmail.com
ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ
www.moustafellou.com

Επιστροφή στις διατροφικές ρίζες

Μπίρα από ελληνικά κριθάρια, γαλακτοκομικά προϊόντα αποκλειστικά από ελληνικό γάλα, προϊόντα αγροτικών συνεταιρισμών σε ξένες εκπτωτικές αλυσίδες. Την αξία των ελληνικών προϊόντων, των πρώτων υλών που παράγονται εντός Ελλάδος ανακαλύπτουν όχι μόνο οι καταναλωτές, αλλά και η βιομηχανία τροφίμων, είτε πρόκειται για αμιγώς ελληνικές είτε για πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις η βιομηχανία τροφίμων προηγήθηκε της καταναλωτικής τάσης που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα. Εκτός από τη χρήση πρώτων υλών από την Ελλάδα, η βιομηχανία τροφίμων επιχειρεί να μας φέρει σε επαφή με το παρελθόν για να ανακαλύψουμε ξεχασμένες γεύσεις, όπως τα παραδοσιακά ζυμαρικά ή γεύσεις που τις είχαμε συνδέσει μόνο με εισαγόμενα προϊόντα, όπως το βούτυρο.

Μπίρα από ντόπιο κριθάρι

Τον δρόμο για τη χρήση ελληνικών κριθαριών στην παρασκευή της μπίρας άνοιξε το 2008 η Αθηναϊκή Ζυθοποιία. Από τότε μέχρι και σήμερα η εταιρεία για τις ανάγκες της παρασκευής της Amstel και της Αλφα προμηθεύεται κριθάρι από παραγωγούς της βόρειας και κεντρικής Ελλάδας. Την περίοδο 2008 - 2010 προμηθεύτηκε περίπου 40.000 τόνους κριθαριού αξίας 8 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2011 υπολογίζεται ότι προμηθεύτηκε άλλους 18.000 τόνους. Στόχος της εταιρείας είναι μέχρι το 2014 να φτάσει τους 70.000 τόνους. Ομως, δεν περιορίστηκε εκεί. Φέτος εγκαινίασε στη Λαμία, τη Νιγρίτα Σερρών, τη Νίκαια Λάρισας και τη Λιβαδειά πειραματικές καλλιέργειες κριθαριού με στόχο τη δημιουργία νέων ποικιλιών με καλύτερα χαρακτηριστικά και ανώτερη ποιότητα.

Φέτος, ωστόσο, ήταν και η σειρά της Ολυμπιακής Ζυθοποιίας, που παράγει την μπίρα FIX, να δραστηριοποιηθεί στην παραγωγή ελληνικού κριθαριού, δημιουργώντας στη Θήβα πειραματικό αγρό έκτασης 200.000 τ.μ. Στον αγρό αναπτύσσονται δύο διαφορετικές ποικιλίες κριθαριού και η εταιρεία προσδοκά στην παραγωγή 100.000 κιλών έως τις αρχές του καλοκαιριού του 2012. Στόχος της είναι τα επόμενα χρόνια οι ανάγκες της σε κριθάρι να καλύπτονται κατά 100% από την εγχώρια παραγωγή μέσω προγραμμάτων συμβολαιακής γεωργίας.

Εγχώριο γάλα

Αποκλειστικά ελληνικό γάλα, το 15% της εγχώριας γαλακτοπαραγωγής, χρησιμοποιεί πλέον στη νέα της μονάδα στην Πάτρα μια από τις πιο γνωστές παγκοσμίως εταιρείες γαλακτοκομικών προϊόντων, η FrieslandCampina. Με τη βιομηχανία συνεργάζονται οι κτηνοτρόφοι του θεσσαλικού συνεταιρισμού ΘΕΣγάλα που δημιουργήθηκε πρόσφατα, καθώς και 40 μεμονωμένοι παραγωγοί.
Το ολιγοπώλιο των εισαγόμενων προϊόντων στην κατηγορία του βούτυρου (ζωικού και όχι φυτικού) αποφάσισε να «σπάσει» η Μινέρβα φέρνοντάς μας ξανά στο μυαλό μυρωδιές και γεύσεις χωριού με το ομώνυμο προϊόν της. Μάλιστα, αν και η εταιρεία στο ελληνικό κοινό είναι γνωστή για το ελαιόλαδό της, οι πωλήσεις βούτυρου «τρέχουν» με διψήφιο ποσοστό.

Ελληνικά σιτηρά Τη στροφή των καταναλωτών στα ελληνικά προϊόντα επιχειρεί να αξιοποιήσει η Misko. Βεβαίως, όλα τα προϊόντα της εταιρείας παράγονται στην Ελλάδα από ελληνικά σιτηρά, αλλά η εταιρεία αποφάσισε να λανσάρει τη σειρά προϊόντων Misko Παραδοσιακά, τα οποία μοιάζουν με χειροποίητα ζυμαρικά από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Την ίδια ώρα εξαιρετικά δημοφιλή, παρά το γεγονός μάλιστα ότι οι τιμές τους είναι υψηλότερες, έχουν γίνει προϊόντα μικρότερων ελληνικών εταιρειών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα χειροποίητα ζυμαρικά και άλλα προϊόντα της εταιρείας Μυλέλια ή τα προϊόντα της εταιρείας Gaea (ελαιόλαδο, σάλτσες κ.ά.), που κατακτούν την ελληνική αλλά και ξένες αγορές.
Η ίδια τάση εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα τόσο στον κλάδο της εστίασης όσο και στα ξενοδοχεία. Η κυρίαρχη τάση είναι πλέον η κουζίνα που βασίζεται στη μεσογειακή διατροφή και στα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα. Στα ξενοδοχεία από την άλλη είτε μέσα από οργανωμένες πρωτοβουλίες του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος είτε μέσω κινήσεων μεμονωμένων ξενοδόχων τα ελληνικά προϊόντα βρίσκονται στο επίκεντρο. Τελευταίο παράδειγμα η υπογραφή μνημονίου συνεργασίας μεταξύ του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΞΕΕ) και του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου, ενώ πριν από λίγους μήνες είχε εγκαινιασθεί η πρωτοβουλία «Ελληνικό Πρωινό».
Πριν από κάποια χρόνια η επιστροφή στις ρίζες θα ήταν μάλλον μόδα και σαν τέτοια παροδική. Ισως τώρα, που έχει προκύψει περισσότερο από ανάγκη, να αποκτήσει μεγαλύτερη διάρκεια και βάθος. Οσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει ο λαός. Στην περίπτωση αυτή μάλλον ισχύει το «όσα φέρνει η κρίση δεν τα φέρνει ο χρόνος».

Ο κρίσιμος παράγοντας «made in Greece» Την τάση των καταναλωτών, αλλά και των επιχειρήσεων, για επιστροφή στα ελληνικά προϊόντα ερμηνεύει, μιλώντας στην «Κ», ο κ. Γεώργιος Μπάλτας, καθηγητής του Μάρκετινγκ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας:
«Αντιμετωπίζουμε σήμερα την κρίση και την κατάρρευση ενός μη βιώσιμου μοντέλου βασιζόμενου σε εισαγωγές και εξωτερικό δανεισμό. Τα σκληρά βιώματα και οι συζητήσεις της κρίσης έκαναν αντιληπτή σε πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού την κρισιμότητα της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής για την οικονομία και την κοινωνία. Οι καταναλωτές δείχνουν σήμερα, μέσα στην κρίση, έντονο ενδιαφέρον για το “made in Greece”. Θέλουν μέσα από τις αγορές τους να στηρίξουν τη δοκιμαζόμενη ελληνική αγροτική και βιομηχανική παραγωγή και τις συνδεδεμένες θέσεις εργασίας. Καθώς η προέλευση των προϊόντων αναδεικνύεται ένα βασικό αγοραστικό κριτήριο, οι επιχειρήσεις δίνουν με τη σειρά τους έμφαση στον παράγοντα “made in Greece”, που διαδραματίζει πλέον σημαντικό ρόλο στην προϊοντική και επικοινωνιακή στρατηγική παραγωγών και εμπόρων. Οι εξελίξεις αυτές είναι θετικές. Οι ενισχυμένες προτιμήσεις των καταναλωτών για ελληνικά προϊόντα μπορούν να συμβάλουν στην απασχόληση και στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας».

Της Δήμητρας Μανιφάβα
Πηγή Καθημερινή
24.12.2011

Bondex Couriers: Ταχυμεταφορές με...ορθοπεταλιές (Courier οικολογικός αλλά για ταχύτατες παραδόσεις)

ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ COURIER!!!!

Το χόμπι επάγγελμα έκαναν ο Χάρης, ο Κρίστιαν και ο Μιχάλης και μεταφέρουν φακέλους, μικρά δέματα, ακόμα και κλουβιά για παπαγάλους. Η ομάδα πάει παντού στο Λεκανοπέδιο και αν τους ζητηθεί μπορούν να πραγματοποιήσουν αποστολή μέσα σε 45 λεπτά!

Η ισχύς εν τη ενώσει, σκέφτηκαν τρεις φίλοι και δημιούργησαν, μέσα σε δύσκολους καιρούς, την πρώτη εταιρεία courier με ποδήλατα στην Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα, το οποίο, όπως λένε, αποδεικνύεται και προσοδοφόρο.

Ο Χάρης, ο Κρίστιαν και ο Μιχάλης από τον περασμένο χρόνο ίδρυσαν την Bondex Couriers και επενδύοντας σε ένα σύστημα οικολογικών ταχυμεταφορών μεταφέρουν από φακέλους μέχρι και? κλουβιά για παπαγάλους εντός των αττικών τειχών...

Η αστική ποδηλατική κουλτούρα τους αποτέλεσε το εφαλτήριο για την οργάνωση της εταιρείας, καθώς η πρώτη γνωριμία μεταξύ τους έγινε στην ποδηλατική κοινότητα, όπου και έγιναν φίλοι.

Η ιδέα
"Ποδηλάτες από το εξωτερικό μάς έδωσαν την ιδέα, η οποία έξω είναι πολύ διαδεδομένη εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλοι ασχολούμασταν με κάτι άλλο. Είδαμε ότι αυτό που είχαμε μπροστά μας ήταν πιο φιλικό προς εμάς και φυσικά περισσότερο προσοδοφόρο" λέει στο "Εθνος" ο Χάρης Σταχτούργος, ένας εκ των ιδρυτών της Bondex Couriers.

"Η βασική μας διαφορά με το εξωτερικό είναι ότι οι εμπορικές και οικονομικές δραστηριότητες δεν είναι συγκεντρωμένες σε ένα σημείο. Επιχειρήσεις και καταστήματα υπάρχουν διασκορπισμένα σε όλη την Αττική. Με το ποδήλατο πάμε παντού: Γλυφάδα, Μεταμόρφωση, Κηφισιά, Αγία Παρασκευή, Βριλήσσια, Χαϊδάρι... Εχουμε χωρίσει την Αττική σε ζώνες: η Α' είναι το κέντρο, η Β' πιάνει βόρεια από Κηφισιά, νότια από Βούλα, δυτικά από Πετρούπολη και ανατολικά από Αγία Παρασκευή, και η Γ' ζώνη είναι το ''υπόλοιπο'' Αττικής".

Η διαφορά τους με τις κλασικές εταιρείες courier είναι η... ταχεία επέμβαση. "Δεν δουλεύουμε σαν ταχυδρομείο. Εμάς μπορεί κάποιος να μας καλέσει και να πάμε για παραλαβή μέσα σε 40 λεπτά. Κάνουμε τις μεταφορές χέρι με χέρι και παραδίδουμε μόνο στον παραλήπτη.

Μεταφέρουμε φακέλους και μικροδέματα έως 10 κιλά, αλλά πολύ σύντομα θα έχουμε και cargo ποδήλατα για τα μεγάλα αντικείμενα".

Ο πρώτος τους πελάτης ήταν μια εταιρεία και ακολούθησαν πολλές, καθώς και μεγάλος αριθμός ιδιωτών που επιθυμεί άμεση παραλαβή και μεταφορά ενός εγγράφου ή ενός πακέτου.

Παραγγελίες και από βουλευτές

Οι ιδιαιτερότητες της δουλειάς

Ο Χάρης υπερηφανεύεται για την ταχύτητα της ομάδας, η οποία μεγαλώνει όταν πέφτει πολλή δουλειά (τα Χριστούγεννα βγήκαν έξω 20 ποδήλατα).

"Μέσα στο καταχείμωνο, ένας βουλευτής μάς είχε ζητήσει να αναλάβουμε την παράδοση καλαθιών-δώρων. Αυτό ομολογώ ότι ήταν δύσκολο, λόγω του όγκου των καλαθιών, αλλά το καταφέραμε".

Τα μέλη της εταιρείας, που σήμερα είναι έξι, οι πρωτεργάτες Χάρης, Κρίστιαν και Μιχάλης, αλλά και οι Νικόλας, Ανδρέας και Αγης, εκτός από τις υπηρεσίες τις οποίες προσφέρουν στους πελάτες τους έχουν και το πρόσθετο... ίδιον όφελος να διατηρούν τη φόρμα τους. "Μας έχει τύχει πελάτης που ήθελε μια παράδοση από τη Μαρίνα της Γλυφάδας στη Νέα Ερυθραία. Αυτό το πετύχαμε μέσα σε 45'. Μέσα μεταφοράς δεν χρησιμοποιούμε, ίσως ενίοτε τον προαστιακό. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι κάποιοι επειδή μας βλέπουν με το ποδήλατο θεωρούν ότι είμαστε κατάκοποι και μας προσφέρουν χυμούς, φαγητά ή γλυκά. Το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από αυτό που κάνουμε και παρά τη δυσκολία του μας ευχαριστεί. Οσο περνάει ο καιρός και η κουλτούρα του ποδηλάτου εδραιώνεται, τόσο πιο φιλικά γίνονται τα υπόλοιπα οχήματα απέναντί μας".

3 ζώνες

Τιμές από 6,5 ευρώ

Για αποστολή μέχρι την επόμενη ημέρα το κόστος είναι € 6,50 για τις ζώνες Α' και Β' και € 10 για τη ζώνη Γ'. Για παράδοση αυθημερόν οι αντίστοιχες τιμές είναι: € 7,50, € 8 και € 12. Με λίγο παραπάνω μπορείτε να ζητήσετε παράδοση σε μιάμιση ώρα, ακόμα και σε 40 λεπτά. παράδοση και το Σάββατο.

Η εταιρεία
Εμπειροι οι ποδηλάτες

Η Bondex Couriers δημιουργήθηκε μέσα από τα σπλάχνα της αθηναϊκής αστικής ποδηλατικής κοινότητας.

Στόχος της είναι να προσφέρει υπηρεσίες ταχυμεταφορών (courier) για την αποστολή εγγράφων και μικροδεμάτων εντός λεκανοπεδίου Αττικής.

Οι ταχυδρόμοι-αναβάτες είναι έμπειροι αστικοί ποδηλάτες, ενώ η ίδια η εταιρεία διαθέτει τεχνογνωσία.

Βασικός στόχος της είναι η παροχή οικολογικών υπηρεσιών σε ανταγωνιστικές τιμές.

Προσφέροντας υπηρεσίες σε άτομα, νοικοκυριά και επιχειρήσεις καινοτομεί δίνοντας υπηρεσία 1 ώρας σε αυτούς που τη χρειάζονται απαραιτήτως και άμεσα (δικηγόρους, γιατρούς, συμβολαιογράφοι).

Στέλλα Κεμανετζή

Πηγή Εθνος

22.10.2011

Για επικοινωνία με την Bondex Couriers :


Προικονήσου 16, Αθήνα 17472
6945390977
http://www.bondexcouriers.com/
Ωρες :

Δευ - Παρ:

9:00 π.μ.

-

6:00 μ.μ.

email : info@bondexcouriers.com

Το περιβόλι του...μπαλκονιού

ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ και βεράντες που αντί για τριανταφυλλιές και... ντάλιες έχουν μαρούλια και πιπεριές κάνουν την εμφάνισή τους όλο και πιο συχνά στην Αθήνα. Η αστική γεωργία, αν και σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς. Οι λόγοι πολλοί: οικολογική συνείδηση, μείωση οικογενειακών εξόδων, αντίσταση στις πολυεθνικές των τροφίμων, χόμπι, είτε ακόμη επειδή «το σπιτικό έχει άλλη νοστιμάδα». Το σίγουρο είναι ότι πληθαίνουν οι Αθηναίοι που καλλιεργούν ή που επιθυμούν να καλλιεργήσουν κηπευτικά στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα, ακολουθώντας την παγκόσμια τάση της αστικής γεωργίας, που ξεκίνησε ως μια πρόταση για την αντιμετώπιση της έλλειψης τροφίμων αλλά και για την εξοικονόμηση ενέργειας και μετατρέπεται σε μόδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πανάκριβα εστιατόρια στη Νέα Υόρκη και σε άλλες μητροπόλεις του κόσμου αισθάνονται την ανάγκη να ενημερώσουν τους πελάτες τους ότι καλλιεργούν τη σαλάτα που πουλάνε εντός εστιατορίου. Στο «Βήμα» μίλησαν ερασιτέχνες καλλιεργητές και γεωπόνοι που εξηγούν τα μυστικά και τους λόγους για τους οποίους στράφηκαν σε αυτή την επιλογή.

Ο φωτογράφος κ. Νίκος Σταθόπουλος ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια να τοποθετεί κάποια παρτέρια με κηπευτικά στην ταράτσα του κτιρίου όπου κατοικεί. «Στόχος μου δεν ήταν προφανώς να σταματήσω να πηγαίνω στο σουπερμάρκετ ή στη λαϊκή αγορά. Πιο πολύ ήθελα τα παιδιά μου να μπορούν να παίζουν σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει χώμα και όχι τσιμέντο» εξομολογείται. Αυτή την εποχή τα παρτέρια που κατασκεύασε μόνος του καταλαμβάνουν περίπου 20 τετραγωνικά μέτρα. Σε αυτά καλλιεργεί, με βιολογική μέθοδο και ανάλογα με την εποχή,ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκύθια, μαρούλια κτλ. «Η ντομάτα δεν φτάνει ποτέ ως τη σαλατιέρα.Τα παιδιά τις κόβουν και τις τρώνε κατευθείαν από το φυτό» λέει χαρακτηριστικά και δηλώνει ιδιαίτερα υπερήφανος για τα μαρούλια του. «Δεν αγόρασα ούτε μία φορά και δίνω και στους γείτονες.Φυσικά δεν είναι οικονομικοί οι λόγοι που μπήκα σε αυτή τη διαδικασία . Αλλωστε για να έχεις μια σχετική αυτάρκεια σε κηπευτικά απαιτείται βεράντα τουλάχιστον 40 τ.μ.» επισημαίνει. Παίρνει το... χόμπι του μαζί του και στις διακοπές. «Οταν δοκιμάσω κάποιο λαχανικό που μου αρέσει, θα φροντίσω να πάρω σπόρους για να τους φυτέψω, ενώ δεν θα παραλείψω να μαζέψω και χώμα από μια συγκεκριμένη περιοχήαν δω ότι προσφέρεται για κάποια καλλιέργεια» καταλήγει.

Ο κ. Νίκος Θυμάκης, γεωπόνος, υπεύθυνος της Ανθοκομικής Εκθεσης Κηφισιάς, δέχεται όλο και πιο συχνά ερωτήσεις από υποψήφιους καλλιεργητές... εσωτερικού χώρου. «Το όποιο οικονομικό όφελος είναι δευτερεύον.Αλλα είναι τα σημαντικά πράγματα αυτής της ιστορίας.Για όσους έχουν μεγαλώσει ή κατάγονται από αγροτικές περιοχές η καλλιέργεια λειτουργεί νοσταλγικά.Ακόμη λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον άνθρωπο της πόλης και στον καλλιεργητή».«Επιπλέον», συμπληρώνει ο επίσης γεωπόνος κ. Ταξιάρχης Ανδριτσόπουλος, «ειδικά για τα παιδιάη ύπαρξη φυτών που καλλιεργούνται στο σπίτι έχει και εκπαιδευτική σημασία.Εχουμε φτάσει στο σημείο να νομίζουν ότι οι τομάτες και οι πιπεριές μεγαλώνουν σε καφάσιακαι ότι τις φτιάχνει ο μανάβης». Και σε αυτόν έχουν απευθυνθεί ουκ ολίγοι που θέλουν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε κηπευτικά αντικαθιστώντας τις τριανταφυλλιές τους με πιπεριές. «Για να έχει οποιοδήποτε νόημα αυτή η συζήτηση χρειάζεσαι αρκετά μεγάλο χώρο.Οι περισσότεροι απογοητεύονται όταν τους το λέω αυτό,αρκετοί όμως αποφασίζουν να ασχοληθούν ούτως ή άλλως.Πάντως εγώ το προτείνω ως χόμπι,είναι τουλάχιστον αγχολυτικό». Μερικοί δεν έγιναν καλλιεργητές στην πόλη ούτε από ιδεολογική επιλογή ούτε για λόγους οικονομίας αλλά από... σπόντα. Οπως η κυρία Βικτωρία Θεοδώρου, από την Ηλιούπολη, η οποία πριν από λίγο καιρό είδε να φυτρώνει μια ντοματιά σε μια γλάστρα του μπαλκονιού της χωρίς η ίδια να την έχει φυτέψει. «Λογικά θα πετάχτηκε κάποια στιγμή καμιά τομάτα με τους σπόρους της» λέει η κόρη της Μαριάννα. Το ανέλπιστο δώρο κίνησε το ενδιαφέρον της και αποφάσισε να τοποθετήσει και άλλα κηπευτικά. « Ως τώρα τα αποτελέσματα δεν είναι σπουδαία.Ούτως ή άλλως όμως εγώ το κάνω πιο πολύ για την πλάκα του θέματος. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, δεν είχα “χωριό” για να πάω διακοπές.Και έτσι τώρα αποφάσισα να κερδίσω τον χαμένο χρόνο της επαφής με τη φύση». Η κυρία Νικολέτα Λόγου είναι γεωπόνος, εργαζόμενη σε φυτώριο. Πέρα από τους επαγγελματίες του χώρου και τους φανατικούς των καλλωπιστικών φυτών, την τελευταία περίοδο βλέπει όλο και πιο συχνά ένα νέο είδος πελάτη στο μαγαζί της. «Ερχονται άνθρωποι όλων των ηλικιών και ρωτάνε πώς μπορούν να φυτέψουν μια ντομάτα ήμια πιπεριά στο μπαλκόνι» διηγείται. «Το κυριότερο κίνητρο είναι η αίσθηση ότι παράγεις μόνος σου αυτό που τρως,έστω και αν αυτό συμβαίνει για μερικές σαλάτες κάθε σεζόν» συνεχίζει. Η ίδια ξεκίνησε εφέτος τις «μπαλκονάτες» καλλιέργειες τοποθετώντας μια φραουλιά. «Μας έδωσε καμιά 20ριά φράουλεςπροτού η μητέρα μου την αφήσει απότιστη και ξε ραθεί» λέει γελώντας.

Υπάρχουν και αυτοί που ξεκίνησαν από το μπαλκόνι και συνέχισαν με κάτι πιο εκτεταμένο.

Οσοι περνάνε από την οδό Κρυστάλλη στο Περιστέρι συνήθως σταματούν εντυπωσιασμένοι από ένα οικόπεδο που έχει μετατραπεί σε λαχανόκηπο. Η κυρία Ματίνα Κολοκανάκη και ο σύζυγός της έχουν φυτέψει ένα οικόπεδο που είχαν δίπλα στο σπίτι τους. «Δεν υπήρχε περίπτωση να το οικοδομήσουμε ποτέ.Τουλάχιστον με αυτή τη χρήση ο σύζυγός μου κάνει το χόμπι του καιεγώ αλλά και η... υπόλοιπη γειτονιά τρώμε λαχανικά.Δεν χρειάζεται να ανησυχώ για το πότε έχει λαϊκή. Οποτε θέλω κάτι για την κουζίνα κατεβαίνω κάτω,το κόβω και ανεβαίνω» λέει η κυρία Κολοκανάκη.

 

ΔΩΡΗΤΕΣ ΣΠΟΡΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ

Οταν ο 36χρονος ελληνολιβανέζος σκηνοθέτηςΑλεξ Οικονομίδης αποφάσισε να καλλιεργήσει λαχανικά στο μπαλκόνι του απευθύνθηκε σε γνωστά φυτώρια.«Αντί να μου δώσουν σπόρους, όπως περίμενα, μου έδωσαν φυτά. Σπόρους δεν μπορούσα να βρω πουθενά».Το όλο θέμα τού κίνησε το ενδιαφέρον και έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί παραπάνω.«Ανακάλυψα ότι όλη η παραγωγή είναι στα χέρια ελάχιστων εταιρειών. Ουσιαστικά οι παλιοί σπόροι που ξέραμε έχουν εξαφανιστεί από την αγορά, όπου κυριαρχούν τα υβρίδια και τα μεταλλαγμένα».

Η όλη έρευνα,πέρα από γνώση, αποτέλεσε και τον...σπόρο για ένα ντοκυμαντέρ με το όνομα «Α seed for change».Εκεί άνθρωποι από την Ελλάδα και τον Λίβανο εξηγούν για ποιους λόγους αποφάσισαν να μετατρέψουν το μπαλκόνι ή την ταράτσα τους σε λαχανόκηπο.«Υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν για λόγους οικονομίας, άλλοι για φαρμακευτικούς σκοπούς, άλλοι ως έναν τρόπο αντίστασης στις πολυεθνικές των τροφίμων και άλλοι για λόγους οικονομίας»λέει.Ο ίδιος ο κ. Οικονομίδης καλλιεργεί στο μπαλκόνι του δεκάδες λαχανικά.«Δίνω μάλιστα σε όποιον ενδιαφέρεται δωρεάν σπόρους για να καλλιεργήσει. Ετσι γνώρισα και κάποιους από τους ανθρώπους που μιλούν στο ντοκυμαντέρ»τονίζει,ενώ στα επόμενα σχέδιά του είναι μια διεθνής συνάντηση ανταλλαγής σπόρων ανάμεσα σε λιβανέζους και έλληνες ερασιτέχνες καλλιεργητές.

Τον τίτλο του γνωστότερου δωρητή... σπόρων για παραδοσιακές ποικιλίες στην ελληνική επικράτεια κατέχει πάντως η εναλλακτική κοινότητα του Πελίτη,η οποία ιδρύθηκε το 1995 με στόχο τη συγκέντρωση και τη διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών. Ως σήμερα έχει συγκεντρώσει σπόρους από 1.200 τοπικές ποικιλίες και τους έχει διανείμει σε πάνω από 80.000 καλλιεργητές.«Μόνο την τελευταία χρονιά, από τον Οκτώβριο ως τον Φεβρουάριο, στείλαμε 10.000 φακελάκια με σπόρους μέσω του ταχυδρομείου, με τη συντριπτική πλειονότητα να πηγαίνει σε ανθρώπους στην Αθήνα»λέει ο συντονιστής και ιδρυτής της κοινότητας του Πελίτη κ. Παναγιώτης Σαϊνατούδης.

Ο κ.Νίκος Βαλκάνοςείναι ένας από αυτούς. Ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια με βασικό στόχο«να εκμεταλλευτώ τον ανεκμετάλλευτο αστικό χώρο για κάτι το παραγωγικό αλλά και να σταματήσω να τρώω δηλητήρια. Δεν είναι δυνατόν να φυτεύουμε γκαζόν ή καλλωπιστικά φυτά όταν μπορούμε να φυτέψουμε πράγματα που έχουν διατροφική αξία» λέει. Αυτή τη στιγμή η οροφή του γκαράζ της τριώροφης πολυκατοικίας του έχει μετατραπεί σε έναν κρεμαστό λαχανόκηπο. Ντομάτες δεν αγοράζει ποτέ, μελιτζάνες και κολοκύθια δίνει και στους γείτονες. Παραδέχεται ότι η πολυκατοικία στην οποία κατοικεί ο ίδιος στην Αγία Παρασκευή είχε τις δυνατότητες όσον αφορά τον διαθέσιμο χώρο για κάτι τέτοιο. Θεωρεί ότι αυτές οι καλλιέργειες«δεν είναι μια new age νησίδα ψευδοοικολογικής συνείδησης αλλά μια καλλιέργεια μνήμης. Αφήστε που όταν οι γείτονες δοκίμασαν τα λαχανικά από τον κήπο μας, το σκέφτηκαν πολύ προτού επισκεφθούν το σουπερμάρκετ ξανά».

Οπως όμως γίνεται με όλες τις μόδες, υπάρχουν πάντα και κάποιοι που προσπαθούν να προσκομίσουν οικονομικά οφέλη.«Τα φυτώρια και οι γεωπονικές εταιρείεςπου προωθούν τα υβρίδια αφιερώνουν πλέον σημαντικό κομμάτι του μάρκετινγκ για να προσεγγίσουν τους ερασιτέχνες καλλιεργητές»καταλήγει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ IΝΤΕRΝΕΤ

Πριν από περίπου έναν χρόνο ο κ.Ηλίας Αντωνόπουλος, web designer, αποφάσισε να συνδυάσει τα δύο ενδιαφέροντά του- την πληροφορική και τις καλλιέργειες- δημιουργώντας την ιστοσελίδα www.kalliergo.gr. Εκεί οι επίδοξοι καλλιεργητές μπαλκονιού ή κήπων μπορούν να πάρουν πληροφορίες για όσα τους ενδιαφέρουν.

«Αρκετοί από αυτούς είναι άνθρωποι που σκέφτονται να φύγουν από την Αθήνα και να εγκατασταθούν κάπου στην επαρχία»λέει ο κ. Αντωνόπουλος. «Προτού το κάνουν αυτό όμως θέλουν να πάρουν μια πρώτη ιδέα για την αγροτική ζωή».Ο ίδιος παραδέχεται ότι ως πριν από κάποια χρόνια σνόμπαρε τις καλλιέργειες.«Ο πατέρας μου περνούσε ατελείωτες ώρες στο εξοχικό μας στη Βάρη ασχολούμενος με τον κήπο.

Εγώ τότε δεν καταλάβαινα γιατί». Θεωρεί πάντως ότι οι καλλιέργειες σε μπαλκόνια και βεράντες σε μεγάλο βαθμό είναι σε πειραματικό στάδιο.

«Παρ΄ όλα αυτά, έχουν νόημα ύπαρξης. Θεωρώ πως αν θέλουμε ως χώρα να παράγουμε κάτι πρέπει να ξεκινήσουμε από απλά πράγματα»καταλήγει, ενώ προσθέτει ότι από τότε που ασχολήθηκε με την ερασιτεχνική καλλιέργεια «συμπάσχω με τους αγρότες βλέποντας τις τιμές στο ράφι του σουπερμάρκετόταν ξέρω σε τι τιμές πουλάνε αυτοί».

Πηγή Το Βήμα

7.8.2011

Περιγραφή της κατασκευής ενός σπιτιού από πηλό με την ονομασία cob

Η κατασκευή του σπιτιού στο Νέσσωνα οφείλεται σε μια αλληλουχία συγκυριών. Ερευνώντας στο διαδίκτυο για κάποιες φυσικές καλλιεργητικές μεθόδους που χρησιμοποιούν τον πηλό, ανακαλύψαμε τις δυνατότητες του σαν δομικό υλικό. Αυτό βέβαια δεν είναι νέο μιας και το 80% των κατοίκων του πλανήτη εξακολουθούν να ζουν σε χωμάτινα σπίτια. Το νέο όμως είναι ότι εδώ και είκοσι χρόνια, ξεκινώντας από την Αμερική, εμφανίστηκε ένας νέος όρος, η φυσική δόμηση, η επιλογή δηλαδή του να χτίζεις με τοπικά, φυσικά, και το μικρότερο δυνατό περιβαλλοντολογικό και οικονομικό κόστος. 

Καλλιεργήθηκε η ιδέα της κατασκευής μιας αγροικίας χρησιμοποιώντας μια από τις πρώτες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για γήινα σπίτια, το κομπ, όπου χρησιμοποιούνται τα χέρια και τα πόδια για να σχηματιστούν μάζες πηλού αναμεμιγμένου με άμμο και άχυρο και οι οποίες τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη διαμορφώνοντας έτσι μονολιθικές κατασκευές με μεγάλη σταθερότητα. Η λέξη κομπ προέρχεται από μια παλιά αγγλική λέξη cob που σημαίνει καρβέλι ψωμιού και σβώλος. Έχοντας μια προϊστορία χιλιάδων χρόνων, χρησιμοποιούταν μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα στην Αγγλία όπου υπάρχουν σπίτια πεντακοσίων χρόνων χτισμένα έτσι. Η απόφαση μας βασίστηκε στην στιβαρότητα της κατασκευής, την απλότητα των εργαλείων, το χαμηλό κόστος και την μεγάλη ελευθερία που προσφέρει στον σχεδιασμό. Μας γοήτευσε, και εξακολουθεί να μας γοητεύει, η δυνατότητα του να πλάθεις το σπίτι με τα χέρια σα γλυπτό. 

Μετά από τη μελέτη όλης της διαθέσιμης βιβλιογραφίας και από ένα πολύ διδακτικό ταξίδι στην γηραιά Αλβιόνα, όπου μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχουμε στην κατασκευή ενός τέτοιου σπιτιού, ξεκινήσαμε να χτίζουμε το δικό μας. Χρειάστηκαν πέντε μήνες προσωπικής εργασίας για να χτίσουμε ένα ολόκληρο σπίτι κυριολεκτικά με τα χέρια μας. Συνειδητοποιήσαμε επίσης ότι ήμασταν πολύ πιο επιτυχημένοι σαν οικοδόμοι από ότι θα γινόμαστε ποτέ σαν αγρότες.

Εκμεταλλευτήκαμε την τεράστια θερμική μάζα των τοίχων για να το ζεσταίνουμε τους χειμερινούς μήνες. Το μεγαλύτερο μέρος της νότιας όψης επιτρέπει στον ήλιο να μπαίνει μέσα τους χειμερινούς μήνες διατηρώντας έτσι σταθερή μια ελάχιστη εσωτερική θερμοκρασία 14 βαθμών όταν η εξωτερική αγγίζει το μηδέν. Για την ψύξη του σπιτιού υπάρχουν εισαγωγές αέρα χαμηλά στην βορεινή πλευρά και εξαγωγές αντίστοιχα στα ψηλότερα σημεία του σπιτιού. Επειδή δεν έχει χρησιμοποιηθεί τσιμέντο ή άλλα συνθετικά υλικά στην τοιχοποιία, το κτίριο αναπνέει και διαπνέει άριστα. 

Για την κατασκευή του χρησιμοποιήσαμε κάποια υλικά που συλλέξαμε μόνοι μας, κάποια άλλα που μας προσφέρθηκαν δωρεάν ή αγοράσαμε μεταχειρισμένα, ξοδεύοντας περίπου το ποσό των 2.000 €.
Όσον αφορά τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις, αν το σπίτι κάποτε γκρεμιστεί μόνο η στέγη θα μείνει για να θυμίζει την ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση. Είναι το σημαντικότερο λάθος που κάναμε στην κατασκευή του σπιτιού και σκοπεύουμε να την αντικαταστήσουμε με μια φυτεμένη.

Στην αυλή μας έχουμε ήδη δοκιμάσει και άλλους τρόπους δόμησης χτίζοντας έναν τοίχο με τσουβάλια που περιέχουν χώμα καθώς και μια υπαίθρια μπανιέρα. 

Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του φίλου και συνεργάτη μας Κώστα Κοντομάνου:  www.cob.gr

Πηγή  www.spitia.gr     

Εναλλακτικά σεμινάρια επίδοξων αγροτών στο Κτήμα Συγγρού

Μελισσοκομία, σαλιγκαροτροφία, καλλιέργεια μανιταριών και αρωματικών φυτών είναι μερικά μόνο από τα σεμινάρια του ΙΓΕ (Ινστιτούτο Γεωργικών Επιστημών) στο Κτήμα Συγγρού, που γνωρίζουν πρωτοφανή επιτυχία. Φοιτητές, αγρότες, συνταξιούχοι και άνεργοι παρακολουθούν με ζήλο τα μαθήματα, που χρόνο με τον χρόνο κερδίζουν μεγαλύτερο κοινό: φέτος οι μαθητές έφθασαν τους 850, ενώ οι αιτήσεις ενδιαφερομένων ξεπέρασαν τις 1.200. Η τάση επιστροφής στη φύση επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Οπως αναφέρουν διδάσκοντες και διδασκόμενοι, τα σεμινάρια καλύπτουν πλέον νέες ανάγκες, καθώς πολλοί συμμετέχοντες σχεδιάζουν να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να ασχοληθούν με τη γεωργία ή την κτηνοτροφία.

«Για κάποιους μαθητές μου που δεν έχουν δουλειά το σεμινάριο είναι μια καλή διέξοδος», επισημαίνει η δρ Δήμητρα Σωτηροπούλου, που διδάσκει μαζί με τον δρα Βασίλη Κωτούλα καλλιέργεια αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών. «Η χώρα μας διαθέτει μεγάλη ποικιλία αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών, με τα οποία άλλωστε είναι εμπλουτισμένη και η διατροφή μας» επισημαίνει η κ. Σωτηροπούλου. Η καλλιέργειά τους μπορεί να συνδυαστεί με μελισσοκομία, ενώ αποτελεί εξαιρετική λύση για λιγότερο αποδοτικά εδάφη. «Εξετάζουμε μεσογειακά αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, που δεν είναι απαιτητικά σε νερό, και άλλα, όπως η αλόη, με σημαντικές φαρμακευτικές ιδιότητες», καταλήγει η κ. Σωτηροπούλου. «Κάνουμε πρακτική στο Κτήμα και ο καθένας μόνος του μπορεί να τα καλλιεργεί σε γλάστρες του σπιτιού του».

Μεγάλη προσέλευση
Το νεοεισαχθέν σεμινάριο καλλιέργειας μανιταριών προσελκύει πολλούς επίδοξους αγρότες. «Στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα περιλαμβάνονται τόσο τα άγρια (εδώδιμα και δηλητηριώδη) όσο και τα καλλιεργούμενα μανιτάρια» αναφέρει ο δρ Α. Φιλιππούσης, ερευνητής στο ΕΘΙΑΓΕ, που διδάσκει από κοινού το μάθημα με τη γεωπόνο-επιστήμονα τροφίμων MSc. Παναγιώτα Διαμαντοπούλου. Tο μάθημα εστιάζει στην τεχνική καλλιέργειας τόσο των εμπορικών ειδών (λευκό μανιτάρι, πόρτο μπέλο, πλευρώτους) όσο και άλλων με υψηλή διατροφο-φαρμακευτική αξία (λεντινούλα, τρούφα). «Παρακολουθούμε την καλλιέργεια σε όλα τα στάδια: παρασκευή υποστρώματος και εμβολίου (σπόρου), παραγωγή μανιταριών, συγκομιδή, συντήρηση, συσκευασία, μεταποίηση, εμπορία» εξηγεί η κ. Διαμαντοπούλου. Λόγω της μεγάλης προσέλευσης στο σεμινάριο, μάλιστα, το ΙΓΕ προωθεί σεμινάρια καλλιέργειας μανιταριών βραχείας διάρκειας (2 - 7 ημέρες).

Εναλλακτική καλλιέργεια με πολλές προοπτικές είναι και η σαλιγκαροτροφία. «Οι μαθητές μου είναι πολύ καλά ενημερωμένοι, έχουν κάνει έρευνα αγοράς και πολλοί σχεδιάζουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με αυτό» εξηγεί στην «Κ» η γεωπόνος κ. Αναστασία Σαρχόσογλου, που διδάσκει σε δύο τμήματα 70 ατόμων. «Ο κόσμος γνωρίζει ότι πρόκειται για μια συμφέρουσα καλλιέργεια, που μάλιστα επιδοτείται» συμπληρώνει. «Είναι εύκολο, βέβαια, να κατασκευάσεις ένα εκτροφείο σαλιγκαριών, αλλά είναι δύσκολο να επιβιώσει ένα σαλιγκάρι μέσα σε αυτό» επισημαίνει. «Τα σαλιγκάρια δεν αντέχουν σε θερμοκρασίες άνω των 35 βαθμών». Ωστόσο, η Ελλάδα, όπως και άλλες μεσογειακές χώρες φαίνεται να ενδείκνυται για σαλιγκαροτροφεία «γιατί διαθέτει πολλά διαφορετικά μικροκλίματα».

Σε ένα μπαλκόνι 80 τ. μ. «χώρεσε» τις γνώσεις που αποκόμισε από τα σεμινάρια στο Δάσος Συγγρού ο 45χρονος Γ. Ηλιάδης. Με 24 ρίζες βιολογικές ντοματιές, μελιτζάνες, πιπεριές, αγγούρια, πεπόνια, πατζάρια, καρπούζια, ρίγανη, βασιλικό και κάθε άλλης μορφής ζαρζαβατικό και αρωματικό φυτό ο 45χρονος Αθηναίος μοιάζει να είναι αυτάρκης. «Μαθαίνοντας τις τακτικές της βιολογικής καλλιέργειας στο πρώτο μου σεμινάριο, ανακάλυψα όλο το παρασκήνιο της συμβατικής γεωργίας» διηγείται. «Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να τρως αυτό που καλλιεργείς ο ίδιος». Καθώς το αγώγι ξυπνάει τον αγωγιάτη, ο κ. Ηλιάδης συνέχισε την επιμόρφωση παρακολουθώντας σεμινάρια λαχανοκομίας, φυτοπροστασίας, καλλιέργειας αρωματικών φυτών, αγροτοβιοτεχνιών και εν τέλει καλλιέργειας μανιταριών. Και από «παιδί της πόλης» έγινε «γκουρού» της γεωργίας.

Της Ιωάννας Φωτιάδη
Πηγή Καθημερινή
28.5.2011


info
Κάθε κύκλος μαθημάτων διαρκεί 120 διδακτικές ώρες και, μετά την επιτυχή ολοκλήρωσή του, χορηγείται στους φοιτήσαντες πιστοποιητικό παρακολούθησης. Οι εγγραφές γίνονται από 1η έως 20 Φεβρουαρίου και από 1η έως 20 Σεπτεμβρίου. Το ποσό εγγραφής για κάθε σεμινάριο ανέρχεται σε 130 ευρώ, ενώ για την ανθοδετική στα 300 ευρώ.
Πληροφορίες: Ινστιτούτο Γεωπονικών Επιστημών - Κτήμα Συγγρού, Κηφισίας 182, Μαρούσι, Τ 210-80.83.312.

Σε αμφιθέατρα η καλλιέργεια αρωματικών φυτών

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Mοιάζει με αστείο. Η Ελλάδα είναι η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης σε βιοποικιλότητα, συναγωνίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο τη Μαδαγασκάρη στην ποικιλία αρωματικών - φαρμακευτικών φυτών, αλλά παραδόξως είναι η τελευταία στην παραγωγή τους στην Ευρώπη και αναγκάζεται να εισάγει ετησίως 1.400 τόνους φυτών για βιομηχανική και οικιακή χρήση. Δεκαετίες τώρα η ελληνική γεωργία είναι στραμμένη σε μαζικές και εύκολες καλλιέργειες καλαμποκιού, σιτηρών, βαμβακιού και επιδοτήσεων και δεν έχει ακόμη σκεφθεί να αξιοποιήσει τον άλλο φυσικό πλούτο της, λένε οι ειδικοί επιστήμονες. Αποτέλεσμα αυτής της... αδράνειας είναι η Βουλγαρία, η Αλβανία, η Πολωνία, η Τουρκία και άλλες 6 χώρες της ΝΑ Ευρώπης να έχουν ξεπεράσει την Ελλάδα σε εξαγωγές αρωματικών - φαρμακευτικών φυτών, παρ’ όλο που δεν διαθέτουν ούτε την οργάνωση ούτε τον μηχανολογικό εξοπλισμό που διαθέτουν οι Ελληνες αγρότες. Ενώ κάθε νομός της χώρας έχει να επιδείξει καλλιεργητές που έχουν στραφεί στα αρωματικά φυτά, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες «πρόκειται για μεμονωμένες προσπάθειες με λίγα στρέμματα, με καλά μεν αποτελέσματα, που δεν επαρκούν όμως για να χαρακτηριστούν οργανωμένη μαζική παραγωγή». Οσο για το υπουργείο Αγρ. Ανάπτυξης που θα μπορούσε να στηρίξει τον αγροτικό κόσμο «κάνει τον μετεωρολόγο για να δει αν πέρα βρέχει» όπως είπε παραγωγός από τα Φάρσαλα που συμμετέχει σε μια από τις τρεις ομάδες αγροτών, που έχουν ξεκινήσει μια αξιόλογη προσπάθεια καλλιέργειας αρωματικών φυτών. Ενδιαφέρον εγχείρημα Οι ομάδες αυτών των Θεσσαλών αγροτών σε συνεργασία με δύο εργαστήρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Ιδρυμα Αγροτικής Ερευνας φύτεψαν ήδη μελισσόχορτο, θυμάρι, εχινάκια, φασκόμηλο, χαμομήλι, μέντα, καλέντουλα, βασιλικό, σαπωνάρια, τσάι του βουνού και άλλα αρωματικά φυτά, για να αξιολογήσουν οργανωμένα και σε επιστημονική βάση το ερχόμενο φθινόπωρο τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά τους. Πρόκειται ίσως για το πιο ενδιαφέρον πείραμα που διεξάγεται αυτήν την περίοδο στον αγροτικό τομέα και από τα αποτελέσματά του ίσως κριθούν πολλά για το μέλλον των καλλιεργειών στην περιοχή της Θεσσαλίας. Το εγχείρημα ξεκίνησε από τα εργαστήρια Αγροτικού Χώρου του τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας - Πολεοδομίας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Φυσιολογίας Ζωικών Οργανισμών του Παν. Θεσσαλίας, τα οποία ανταποκρίθηκαν στις αγωνίες των καλλιεργητών της περιοχής. Ενας δυναμικός πυρήνας περίπου 30 αγροτών ηλικίας έως 45 ετών κάθησαν από τον περασμένο Δεκέμβριο στα θρανία παρακολουθώντας ένα «σχολείο αρωματικών φυτών». Καλλιέργησαν τα αρωματικά φυτά για να τα αξιολογήσουν κατευθείαν από το χωράφι και να προχωρήσουν σε εκτεταμένες βιολογικές καλλιέργειες, προσδοκώντας ετήσιο εισόδημα έως και 40.000 ευρώ.  «Δεν μας φταίει κανένας για την κατάντια της ελληνικής γεωργίας που περίμενε τις... ώριμες επιδοτήσεις. Ας ξυπνήσουμε και ας δουλέψουμε οργανωμένα» δήλωσε στην «Κ» ο κ. Γ. Καλφόγλου, καλλιεργητής, που συμμετέχει στο «πείραμα των αρωματικών φυτών». Ο ίδιος φυτεύει αυτήν την περίοδο στα χωράφια του στην Υπέρεια Λάρισας και τα 19 αρωματικά φυτά που έχουν επιλεγεί από τους ειδικούς επιστήμονες, με στόχο τα αποδοτικότερα να αποτελέσουν την επόμενη καλλιέργειά του. Μάλιστα έχει έρθει ήδη σε επαφή με ομογενείς στην Αυστραλία για την απορρόφηση της μελλοντικής παραγωγής του. Πριν από το σύνθημα «από το χωράφι στο ράφι» υπάρχει το σύνθημα «από την ιδέα στην πράξη» κι εκεί είναι η δική μας παρέμβαση τονίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Δημ. Γούσιος. Τα δύο εργαστήρια φρόντισαν να μεταφέρουν στους αγρότες εκτός από την επιστημονική τους γνώση και την εμπειρία άλλων καλλιεργητών που κλήθηκαν ως ομιλητές σε σεμινάρια σε Φάρσαλα και Λάρισα. «Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο τα φυτά της πρώτης αυτής παραγωγής, ανέφερε ο καθηγητής κ. Δημ. Κουρέτας, θα αξιολογηθούν σε περιεκτικότητα διαδραστικών μορίων (αιθέρια έλαια) και οι αγρότες θα ξέρουν τι να καλλιεργήσουν». Του Θανάση Τσιγγανα Πηγή Καθημερινή 28.5.2011

Μάθετε τα καταστήματα που βρίσκει κανείς "Αντιγαϊδουρ" αυτοκόλλητα

Πιστεύω πως οι περισσότεροι θα έχουμε ακούσει για τους street panthers μια ομάδα ανθρώπων που ξεκίνησαν τη δράση τους ως αντίθεση στην παράνομη και αγενή στάθμευση που μαστίζει τη χώρα και τον πολιτισμό μας.  Οι Street panthers διαθέτουν σε όποιον επιθυμεί το εικονιζόμενο αυτοκόλλητο που το κολλάμε σε όποιο όχημα έχει παρκάρει σε θέση που εμποδίζει τη διέλευση των πεζών. Το αυτοκολλητάκι μπορούμε να το προμηθευτούμε από τα παρακάτω σημεία :
 
Αθήνα:
Βιβλιοπωλείο "Το ναυτάκι" στα Πετράλωνα. Τριών Ιεραρχών 152. Τηλ: 2103426594
Κατάστημα Συλλεκτικών Μοντέλων Αυτοκινήτων, Ηρακλείτου 8, Κολωνάκι. Τηλ: 2103615689
Βιβλιοπωλείο "Μικρή Κιβωτός", Ομήρου 4 (απέναντι από το ΠΛΑΙΣΙΟ), Νέο Ψυχικό. Τηλ: 2106716038
Κατάστημα "Αριστερόχειρας", Ακαδημίας 100, τηλ. 2103846888
Κατάστημα "Γαίας Λίθοι", Φρύνης 67. Βύρωνας (όρια Παγκρατίου) Τηλ: 2107651500
Κατάστημα "Comicworld" Σόλωνος 29 στο Χαλάνδρι. Τηλ. 2106856070
Κατάστημα "Ζογκλέρ", Ζ. Πηγής & Τζαβέλλα 3, Εξάρχεια Τηλ: 2103815681
Κατάστημα "Brake Shop", Καλλιρόης 16, 11743. Τηλ. 2109244361
Κατάστημα "ΤΟ ΧΟΙΡΟΤΕΡΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ", Σουλτάνη 7-9, Εξάρχεια τηλ. 2103800035
Κατάστημα φωτοτυπιών, Παράχου 7 & Βασ. Γεωργίου στο Χαλάνδρι 210-6818755
Κατάστημα "Πιπερόριζα", Βιολογικά και Παραδοσιακά Προϊόντα, Δημητρακοπούλου 87, Καλλιθέα, τηλ. 2109564700
Φαρμακείο Σπανίδου, Αχαρνών 189, Αχαρνές, τηλ, 210 8656864
Κατάστημα Τροφίμων Ευάγγελος Θωμάς, Ευριπίδου 46Β, κέντρο Τηλ. 210 32 15 053
Βιβλιοπωλείο Forum, Αγ. Κωνσταντίνου 43, Μαρούσι, Τηλ. 2106127719

Θεσσαλονίκη:
Κατάστημα "All About Design", Μανουσογιαννάκη 2, Πλατεία Ιπποδρομίου.
Βιβλιοπωλείο Ζαχαριάδου, Προξένου Κορομηλά 20 με Αγίας Σοφίας
Φωτοτυπίες "Copyland", Εξαδακτύλου 3 - Εγνατία 99
Περίπτερο επί της Τσιμισκή 37 (στο ύψος της Αριστοτέλους)
Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία, Δημ. Γούναρη 39 (Καμάρα), τηλ: 2310-277113
Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία, Ερμού 53 (με Αριστοτέλους)
Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία, Κολοκοτρώνη 22, Σταυρούπολη
Ηλεκτρικά είδη Ιγνατιάδης, Παπαζώλη 4, Πλ.Αντιγονιδών, τηλ. 2310536370

Πάτρα:
Κατάστημα Ψιλικών Ζέρβα, 12ου Συντάγματος 46, τηλέφωνο 2610-279910.


Βόλο:
Βροστόπουλος Κωνσταντίνος, Εμπόριο αυτοκινήτων, Αναπαύσεως 78, Νέα Ιωνία Βόλου Τηλ. 24210.68500


Λάρισα:
Γαλακτοζαχαροπλαστείο "Η Αμάλθεια", Κολοκοτρώνη 60. Τηλ. 2410237792


Ιωάννινα:
Βιβλιοπωλείο, Ανεξαρτησίας 103 & Σίνα, τηλ. 2651029768


Χίο:
Κατάστημα Ενδυμάτων Υιοί Κ. Σπανιoλιού Ο.Ε., Απλωταριάς 20, τηλ. 2271023475


Ηράκλειο:
Pizza Club, 62 Μαρτύρων 37. Τηλ: 2810373000


Ξάνθη:
Παραδοσιακό παντοπωλείο "Πιπερούγκα", Αγίου Αθανασίου 9. Τηλ: 2541083823
Ούτση Ευδοξία, Παροχή Διαφημιστικών Υπηρεσιών, Σμύρνης 3-5.


Κέρκυρα:
Kατάστημα επιγραφών- Αλέξανδρος Πιέρρος- Γ. Μαρκορά 28 Α τηλ. 2661031123

Κομοτηνή

Κατάστημα Χαρτικών- Φωτοτυπιών, Νικ. Ζωίδη 84, 2531030303

OΙ STREET PANTHERS ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ  ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ

Σπεύστε βραδέως (Το Διεθνές Κίνημα Επιβράδυνσης εξαπλώνεται με γρήγορους ρυθμούς)

Πριν από 100 χρόνια η αεργία ήταν δείγμα ανώτερης κοινωνικής τάξης, ενώ σήμερα ο πολυάσχολος είναι αυτός που χαίρει εκτιμήσεως. «Είναι αργός» λένε με νόημα για κάποιον υπονοώντας ότι είναι τεμπέλης ή ότι ο δείκτης ευφυΐας του δεν είναι αρκετά υψηλός. Κόντρα στην εγρήγορση της δυτικής κοινωνίας, το Διεθνές Κίνημα Επιβράδυνσης έρχεται να μας θυμίσει πόσο σημαντική είναι η ενασχόληση με πράγματα που μας δίνουν πραγματική ευχαρίστηση. 

Δεν πρόκειται για ένα κίνημα ενάντια στην εργασία ή τον καπιταλισμό, αλλά για μια προσπάθεια να βρούμε την κατάλληλη ταχύτητα στη ζωή μας. Υπάρχουν φορές που πρέπει να τρέξουμε, άλλες που πρέπει να πάμε αργά και άλλες που πρέπει να κινηθούμε κάπου ανάμεσα. 

Σύμφωνα με το Αργό Κίνημα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας ταχύτητας με περιόδους ξεκούρασης και ανάκτησης δυνάμεων.

Slow and the city

Όταν το 1989 άνοιξε το πρώτο κατάστημα MacDonald’s στην Piazza di Spagna, στη Ρώμη, ο Ιταλός δημοσιογράφος και ακτιβιστής Κάρλο Πετρίνι, θέλοντας να αντισταθεί στις αρνητικές συνέπειες της ταχυφαγίας, δημιούργησε το κίνημα Αργό Φαγητό (Slow Food). Η οργάνωση πλέον απαριθμεί 100.000 μέλη σε 153 χώρες, έχει εξελιχθεί σε Κίνημα Βραδύτητας (Slow Movement), ενώ έχει εξαπλωθεί και σε άλλες δράσεις, όπως είναι οι «αργές πόλεις» (www.cittaslow.net), η «αργή ανάγνωση» (slow reading), τα «αργά ψώνια» (slow shopping) και ένα σωρό άλλες ενέργειες που όσο περνάει ο καιρός εκτελούμε όλο και πιο γρήγορα. 

Σήμερα υπάρχουν 135 πιστοποιημένες «αργές πόλεις» σε 20 χώρες, όπου γίνεται επαναπροσδιορισμός στην οργάνωση του αστικού τοπίου και οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να κόψουν ταχύτητα και να έρθουν σε ουσιαστική επαφή μεταξύ τους. Για να λάβει τη σχετική πιστοποίηση μια πόλη θα πρέπει να έχει πληθυσμό έως 50.000 κατοίκους, να προωθεί τα τοπικά προϊόντα, να μην έχει λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας, να προστατεύει το περιβάλλον και γενικώς οι κάτοικοι να κινούνται με πιο αργούς ρυθμούς και να επικοινωνούν ουσιαστικότερα μεταξύ τους. 

Άλλες πόλεις, πάλι, φιλοξενούν τα περίφημα slow festivals, όπως αυτό που γίνεται στο Σέτζφιλντ της Ν. Αφρικής (www.slowfestival.co.za), όπου σε έναν μεγάλο χώρο φυσικού κάλλους, εκτός από τις μουσικές εκδηλώσεις, το κοινό έχει τη δυνατότητα να λάβει μέρος σε αθλητικές (ιστιοπλοΐα, πεζοπορία, κολύμβηση, ποδηλασία) και άλλες (ψάρεμα, κουκλοθέατρο, ομαδικά παιχνίδια) δραστηριότητες, να δει εκθέσεις, να δοκιμάσει τοπικά εδέσματα, να παρευρεθεί σε βραδιές για πούρο και ουίσκι (Cigar & whisky evening) ή στον «Μεσαιωνικό Δείπνο» και να ζήσει επτά μέρες στη φύση με πολλές ασχολίες και καθόλου άγχος. Ανάλογες «αργές» δραστηριότητες διοργανώνονται και στο Λονδίνο, στο πλαίσιο του Slowdown Festival (www.slowdownlondon.co.uk).

Less is more

Σύμφωνα με το μότο της minimal αισθητικής στο design, όπου το λιγότερο ισοδυναμεί με περισσότερο, έτσι και η τάση να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα οδηγεί τελικά σε λιγότερo ποιοτική ζωή. Η υπερβολική ταχύτητα, ισχυρίζονται πολλοί, μας απομακρύνει από τον εσώτερο εαυτό μας, καθώς δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να κάνουμε βαθύτερες σκέψεις και να συνειδητοποιήσουμε αν ενεργούμε και ζούμε με τον τρόπο που πραγματικά θέλουμε.

Στον 21ο αιώνα η βραδύτητα έχει να παίξει –σε αντίθεση με τη συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα που απαιτείται σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία– έναν σοβαρό ρόλο, σύμφωνα με τον Καναδό δημοσιογράφο και συγγραφέα του μπεστ σέλερ «Το εγκώμιο του Αργού: Πώς ένα παγκόσμιο κίνημα αλλάζει τον πολιτισμό της ταχύτητας» (2004) Καρλ Ονορέ. «Δεν είναι τυχαίο», λέει σε μια ομιλία του ο Ονορέ, «που ιδιωτικό σχολείο υψηλών επιδόσεων στη Σκωτία απαγόρευσε την εργασία στο σπίτι σε όλα τα παιδιά κάτω των 13 ετών. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί κατά 20% η απόδοση των παιδιών στα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες». 

Ανάλογο είναι και το παράδειγμα των σκανδιναβικών χωρών, που, σύμφωνα με το βιβλίο του Ονορέ, απέδειξαν ότι μπορείς να δημιουργήσεις μια ισχυρή οικονομία χωρίς να είσαι εργασιομανής. Η Νορβηγία, η Σουηδία, η Δανία και η Φινλανδία κατατάσσονται ανάμεσα στις έξι πιο ανταγωνιστικές χώρες στον πλανήτη. Στο επίπεδο, μάλιστα, της επιχειρηματικής κουλτούρας, όλο και περισσότερες χώρες συνειδητοποιούν ότι πρέπει να επιτρέπουν στους υπαλλήλους τους είτε να δουλεύουν λιγότερες ώρες είτε απλώς να αποσυνδέονται από την εργασία κάνοντας διάλειμμα για φαγητό ή πηγαίνοντας σε έναν ήσυχο χώρο. Τα Σαββατοκύριακα δε, σύμφωνα με το μανιφέστο του Kινήματος της Eπιβράδυνσης, συμβάλλουν σε έναν πιο δημιουργικό τρόπο σκέψης, βοηθώντας στην ανάπτυξη καινοτόμων ιδεών, αρκεί να κλείσουμε laptops και κινητά.

10 tips επιβράδυνσης

1. Κάντε ένα πράγμα κάθε φορά.

2. Χασμουρηθείτε άφοβα.

3. Περάστε περισσότερο χρόνο στο κρεβάτι και στην μπανιέρα.

4. Εξασκηθείτε στο να μην κάνετε τίποτα.

5. Γελάτε περισσότερο.

6. Πηγαίνετε περίπατο.

8. Μη δουλεύετε το Σαββατοκύριακο.

9. Κάντε τριήμερα ταξίδια χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα.

10. Κάντε σεξ για περισσότερη ώρα.

5+1 slow links

www.slowdownnow.org

www.slowplanet.com

www.slowdesign.org

www.slowgardening.net

www.slowmoney.org

slowhomestudio.com

Πηγή : Free Sunday

11.12.2010

Εκτροφείς σαλιγκαριών....(Νέο επάγγελμα)

Φωτό www.floraattica.blogspot.com

Μιλάει εννέα ξένες γλώσσες, κάνει διδακτορικό στη συγκριτική λογοτεχνία, είναι η πρώτη Ελληνίδα που δίδαξε ελληνικά στη Σμύρνη μετά το 1922 και αποτελεί τον ιθύνοντα νου στην ταχέως επεκτεινόμενη αγορά του σαλιγκαριού στη χώρα μας! Πρόκειται για την κυρία Μαρία Βλάχου, πολυσχιδή προσωπικότητα, η οποία αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους επίδοξους εκτροφείς σαλιγκαριών της χώρας καθώς μαζί με την αδελφή της Παναγιώτα Βλάχου ευθύνεται ουσιαστικά για την ανάπτυξη τού πολλά υποσχόμενου κλάδου. Με επιχειρησιακή βάση την οικογενειακή επιχείρηση στην Κορινθία, η γεννημένη το 1980 επιχειρηματίας ενεπλάκη με τα σαλιγκάρια έπειτα από μαραθώνιο σπουδών. Σπούδασε Αγγλική και Γερμανική Φιλολογία στην Ιταλία, έκανε μεταπτυχιακό στη διδασκαλία των πορτογαλικών στη Λισαβόνα, όπου και άρχισε διδακτορικό με θέμα τη συγκριτική λογοτεχνία. Στη συνέχεια εκλήθη από το Πανεπιστήμιο της Σμύρνης όπου δίδαξε αρχικά ιταλική φιλολογία και έπειτα ελληνικά στο νεοπαγές Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού. Η εμπλοκή της με την πολλά υποσχόμενη παραγωγή των σαλιγκαριών προέκυψε τυχαία. «Είχα μετακομίσει στις Βρυξέλλες,όπου εργαζόμουν ως μεταφράστρια στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Βρισκόμουν στην Ελβετία όταν δοκίμασα πρώτη φορά σαλιγκάρια. Τη στιγμή που έτρωγαμίλησα με την αδελφή μου στο τηλέφωνο και της είπα:“Τρώω μια μερίδα σαλιγκάρια που κάνει 37 ευρώ!”. “Τι ωραία ιδέα” μου απάντησε. “Εχουμε εκατοντάδες σαλιγκάρια έξω από την κήπο μας. Μήπως να ασχοληθούμε και εμείς;”» διηγείται η κυρία Βλάχου.

Η αδελφή της, πολύγλωσση και με σπουδές στην Ιταλία και εκείνη, άρχισε να ερευνά το ζήτημα και κατέληξε στη Βόρεια Ιταλία όπου ανακάλυψε το Διεθνές Ινστιτούτο Εκτροφής Σαλιγκαριών. Εκεί ασχολήθηκε με την πρακτική και σεμινάρια, ενώ έλαβε την τεχνογνωσία για τη μεταφορά του εγχειρήματος στην Ελλάδα.

«Η αδελφή μου ξεκίνησε με τρία στρέμματα και μετά η επιχείρηση επεκτάθηκε.Αρχισε να την καλεί πολύς κόσμος για να ενημερωθεί και να τη ρωτά αν αξίζει τον κόπο για να ασχοληθεί. Σκεφτήκαμε να το δούμε επιχειρηματικά και πήραμε την αντιπροσωπεία του Διεθνούς ΙνστιτούτουΕκτροφής Σαλιγκαριών για όλη την Ελλάδα» σημειώνει. «Είδαμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα κορεσμού.Ο κλάδος έχει τεράστιο μέλλον καθώς η υπάρχουσα παγκόσμια παραγωγή καλύπτει μόλις το 10% των αναγκών!» υπογραμμίζει η κυρία Βλάχου. Ετσι, πολλοί αγρότες άρχισαν να αντικαθιστούν τις παραδοσιακές καλλιέργειές τους με την εκτροφή σαλιγκαριών, διότι η τιμή είναι σταθερά ανοδική. Εφέτος η χονδρική κυμαίνεται σε 3,75 ευρώ ανά κιλό, όταν πέρυσι ήταν 3,70 και πρόπερσι 3,50 ευρώ. «Πάρα πολλοί Αθηναίοι ενδιαφέρονται για την εκτροφή, την οποία αντιμετωπίζουν και ως εναλλακτική πρόταση αποκέντρωσης. Κάποιοι αγόρασαν χωράφια και έβαλαν μπροστά,το εγχείρημα όμως δεν είναι όσο εύκολο ακούγεται. Πρέπει να εκπληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις» εξηγεί η επιχειρηματίας.

Η επιχείρηση της οικογένειας Βλάχου επεκτείνεται στη συμβουλευτική και στην παροχή τεχνογνωσίας σε επίδοξους παραγωγούς. «Αξιολογούμε επενδυτικά σχέδια, ελέγχουμε αν η μονάδα είναι βιώσιμη, ασκούμε τακτικούς έλεγχους και παρέχουμε τεχνογνωσία και ενημερωτικό υλικό.Επίσης,λειτουργούμε πρόγραμμα εθελοντισμού και πρακτικής άσκησης για τους υποψήφιους εκτροφείς» υπογραμμίζει η επιχειρηματίας. «Το άλλο που κάνουμε είναι η συμβολαιακή καλλιέργεια». Μέχρι στιγμής έχουν περάσει από τα γραφεία τους περί τα 5.500 άτομα, τα, δε, εκτροφεία αριθμούν τα 78 σε ολόκληρη τη χώρα.

«Τα πρώτα έσοδα των εκτροφέων παρουσιάζονται έπειτα από 18-20 μήνες και ύστερα καθίστανται ετήσια. Το σαλιγκάρι διαβιοί στο εκτροφείο έναν χρόνο και,όταν πωλείται , βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Στα παλιά χρόνια αποτελούσε την τροφή του φτωχού.Τώρα,όμως, θεωρείται γκουρμέ. Στη χώρα μας κυρίως πωλείται από τα εκτροφεία σε καζίνα, ξενοδοχεία και κρητικά εστιατόρια» υπογραμμίζει η κυρία Βλάχου. Το σαλιγκάρι πωλείται φρέσκο, κατεψυγμένο ή και κονσέρβα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής διατίθεται στις φαρμακοβιομηχανίες και στις εταιρείες καλλυντικών.

Το σαλιγκάρι και η καλλιέργειά του

Η κυρία Μαρία Βλάχου

4.000 είδη
Περίπου 4.000 είδη σαλιγκαριών υπάρχουν, όμως αυτό που παράγεται κυρίως σήμερα και αποτελεί τη νέα κατεύθυνση στη σαλιγκαροτροφία είναι το είδος Ηelix Αspersa Μoller. Είναι από αυτά που συναντάμε πιο συχνά στη μεσογειακή λεκάνη και είναι άκρως κατάλληλο και ανθεκτικό σε συνθήκες εκτροφείου. Δεν προσβάλλεται από ασθένειες, έχει μόνο φυσικούς εχθρούς: ορισμένα είδη εντόμων, τα ποντίκια και τα πουλιά. Ως είδος σαλιγκαριού έχει τη μεγαλύτερη ζήτηση παγκοσμίως και προσφέρεται για αγροτική αλλά και για βιομηχανική εκμετάλλευση. Στην πλήρη ωρίμανσή του, έτοιμο για συλλογή, ζυγίζει 10-12 γραμμάρια. Γεννά 120 αβγά ετησίως. Το παράγουν πάνω από το 80% των εκτροφέων σαλιγκαριών πανευρωπαϊκά.

 

Η εκτροφή
* Χωράφια τουλάχιστον πέντε στρεμμάτων. * Φρεζάρισμα, αντιμετώπιση ζιζανίων, μυοκτονία. * Καλή περίφραξη με πυκνό μεταλλικό πλέγμα από κάρβουνο. * Αφθονο, καθαρό, ψέκασμα της εγκατάστασης με σταγόνες νερού. * Σκιερό μέρος, αλλιώς τοποθέτηση διχτυού σκίασης απαραιτήτως. Το κόστος
* Ενα εκτροφείο 5 στρεμμάτων μπορεί να ξεκινήσει να λειτουργεί πλήρως με δαπάνη 14.500 ευρώ (+ΦΠΑ) για πρώτες ύλες, σαλιγκάρια, πλέγματα προστασίας κτλ.

Η συγκομιδή
* Ενα στρέμμα μπορεί να αποφέρει 1.000-1.500 κιλά σαλιγκάρια τον χρόνο.

Του Αχ. Χεκίμογλου
Πηγή Το Βήμα
29.7.2010

Γραφεία που μυρίζουν...γεμιστά (τα ταπεράκια εν δράσει)

Την ανάγκη φιλοτιμία κάνουν οι Ελληνες. Η οικονομική κρίση κατόρθωσε αυτό που διατροφολόγοι και γιατροί δεν κατάφεραν επί σειρά ετών μέσω επιστημονικών άρθρων: να μας πείσουν να εγκαταλείψουμε το «ντελίβερι» στους χώρους εργασίας και να στραφούμε στο... ταπεράκι και στο υγιεινό σπιτικό φαγητό από το σπίτι. 

Η κυρία Δέσποινα Ντεβετζιδάκη, 26 ετών, φωτογραφίζεται στο γραφείο της, τρώγοντας από το τάπερ τα φασολάκια που μαγείρεψε από το προηγούμενο βράδυ και δηλώνει ότι... «επιτέλους δεν ντρέπομαι για αυτό». Τα πράγματα, ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι. «Στο Πανεπιστήμιο οι συνήθεις τροφές ήταν τα γνωστά “junk food”- σουβλάκια, πίτσες και τυρόπιτες-, ενώ αν κάποιος τολμούσε να εμφανίσει τάπερ με σπιτικό φαγητό, γινόταν κυριολεκτικά περίγελως! Η ίδια νοοτροπία δυστυχώς επικρατούσε μέχρι πρότινος και στον χώρο εργασίας» αναφέρει η ίδια. Στο αντίθετο άκρο βρίσκονται οι ευρωπαίοι εταίροι μας, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες ετοιμάζουν με θρησκευτική ευλάβεια τα περιβόητα «lunch boxes» (κυριολεκτικά μεταφράζονται ως «κουτιά γεύματος»), γεμίζοντάς τα με υγιεινές σπιτικές λιχουδιές για τη δουλειά. «Οταν πέρασα έξι μήνες στην Ολλανδία, έμεινα έκπληκτη από τη λεπτομέρεια με την οποία προετοίμαζαν τη διατροφή τους στο πανεπιστήμιο και στη δουλειά. Το τάπερ εκεί ήταν λόγος για να... καμαρώνεις, όχι να ντρέπεσαι!» προσθέτει η κυρία Ντεβετζιδάκη.

Η οικονομική κρίση και ο περιορισμός του μηνιαίου προϋπολογισμού, ωστόσο, ανάγκασαν τους Ελληνες να αλλάξουν συνήθειες καθώς ένα έτοιμο γεύμα κοστίζει ως και δέκα φορές περισσότερο από το αντίστοιχο γεύμα μαγειρεμένο στο σπίτι. «Εχουμε παρατηρήσει τους τελευταίους μήνες μείωση και στη συχνότητα και στην ποσότητα των παραγγελιών. Ατομα που παράγγελναν κάθε ημέρα, τώρα μας τηλεφωνούν λιγότερες φορές, ενώ οι παραγγελίες τους είναι πιο συγκρατημένες» εξηγεί στο «Βήμα» ο κ. Γρηγόρης Σπυρίδωνος, ιδιοκτήτης της αλυσίδας έτοιμων γευμάτων «Cadillac 99 γεύσεις». Σύμφωνα, άλλωστε, με την κυρία Δέσποινα Κουκλινού, ιδιοκτήτρια του εστιατορίου διανομής γευμάτων «Μελίλωτος», που δραστηριοποιείται στο κέντρο της Αθήνας, η κρίση έχει μεταβάλει και τις προτιμήσεις των πελατών. «Τον τελευταίο καιρό τα πιάτα που τελειώνουν πρώτα είναι τα πιο φθηνά του καταλόγου, ενώ λόγω και της καλοκαιρινής περιόδουδύο στις τρεις παραγγελίες είναι σαλάτες» σημειώνει.
Στις νέες οικονομικές συνθήκες οι επιχειρήσεις έτοιμου φαγητού προσπαθούν να προσαρμοσθούν με εκπτώσεις ή προσφορές οι οποίες έχουν κατακλύσει μενού και διαφημίσεις, με γνωστά ρητά του τύπου «με ένα χάμπουργκερ δώρο οι πατάτες». Δεν λείπουν, βέβαια, και οι εναλλακτικές προσεγγίσεις: «Προωθούμε τις εύπεπτες συνταγές, κυρίως σαλάτες, χωρίς βαριά καρυκεύματα, σκόρδο και κρεμμύδι, για να προσελκύσουμε τους εργαζομένους που επιθυμούν να “τσιμπήσουν” κάτι ελαφρό στη δουλειά» αναφέρει η κυρία Κουκλινού. Από την άλλη ο κ. Σπυρίδωνος σχολιάζει ότι η αλυσίδα του προχωρεί «σε μείωση τιμών και εισάγει την επιλογή του “μενού”, δηλαδή ενός πλήρους γεύματος με γαρνιτούρα και ψωμί, σε μικρότερη ποσότητα και άρα σε πιο οικονομική τιμή».
Ωστόσο, ακόμη και οι πιο γενναιόδωρες προσφορές δεν μπορούν να συγκριθούν με την παρασκευή του ίδιου γεύματος στο σπίτι, όχι μόνο σε κόστος αλλά και σε διατροφική αξία. Οπως εξηγεί ο κ. Κωνσταντίνος Ξένος, κλινικός διατροφολόγος-διαιτολόγος, «ακόμη και το καλύτερο έτοιμο φαγητό είναι χειρότερη επιλογή από οτιδήποτε φτιάξουμε μόνοι μας! Ο λόγος είναι ότι μόνο για ό,τι παρασκευάζουμε μόνοι μας έχουμε απόλυτη γνώση των πρώτων υλών που χρησιμοποιήσαμε και της ποσότητας σε λάδι, βούτυρο, αλάτι κτλ.». 

Αλλωστε, όπως υπογραμμίζει ο κ. Ξένος, τα μενού των καταστημάτων «ντελίβερι» είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε να διεγείρουν το αίσθημα λαιμαργίας των καταναλωτών, με φωτογραφίες και προσφορές που αφορούν σχεδόν πάντα παχυντικές, τηγανητές ή λιπαρές τροφές. «Συνεπώςτο τάπερ με το σπιτικό φαγητό αποτελεί και συνειδητή επιλογή να μείνει κανείς μακριά από τους άσκοπους πειρασμούς και να προγραμματίσει εκ των προτέρων το διατροφικό του πλάνο» καταλήγει.

Της Ελλης Ισμαηλίδου

Πηγή Το Βήμα

24.6.2010

Ζητείται ελπίς διακοπών (εναλλακτικές διακοπές, εθελοντισμός/camping/ανταλλαγές)

Η οικονομική κρίση οδηγεί φέτος σε εναλλακτικές λύσεις

«Κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι, κάνε το μπαλκόνι σου νησί» προτείνει γνωστό τραγούδι, που φέτος ηχεί εξαιρετικά επίκαιρο.

Τα χρήματα που λιγοστεύουν, το επίδομα αδείας που περιορίζεται, τα δελτία κοινωνικού τουρισμού που σπανίζουν και η απειλή ενός πολύ δύσκολου οικονομικά χειμώνα ενεργοποιούν το ελληνικό δαιμόνιο, που ψάχνει εναγωνίως λύσεις για διακοπές, έστω οικονομικές.

Το ίδιο, βεβαίως, από την άλλη πλευρά, ισχύει και με τους τουριστικούς επιχειρηματίες. Οι οποίοι αφουγκράζονται την ανάγκη των πελατών και φτάνουν μέχρι του σημείου να προσφέρουν, σε διάφορες μορφές, έως και δωρεάν διαμονή σε τουριστικές περιοχές. Είτε μέσω προσφορών που κάνουν γνωστά και μη... πολυκαταστήματα και σούπερ μάρκετ είτε μέσω διαγωνισμών που διοργανώνουν ραδιοφωνικοί σταθμοί, τηλεοπτικές εκπομπές κ. λπ.

Βέβαια, πρώτη εναλλακτική οδός διακοπών παραμένει η... φιλοξενία. «Από τον Μάρτιο που ξεκίνησε η συζήτηση για τη μείωση του μισθού μου άρχισα να ψάχνω λύσεις», εξηγεί στην «Κ» ο Στέφανος Π., υπάλληλος ΔΕΚΟ και πατέρας δύο παιδιών. «Μέχρι και πέρυσι περνούσαμε δύο εβδομάδες στο χωριό μου στην Πελοπόννησο και δύο σε κάποιο νησί», λέει. «Φέτος θα μας φιλοξενήσουν μία εβδομάδα οι κουμπάροι μας στην Κεφαλονιά, θα συνεχίσουμε στο χωριό και θα μείνουμε και αρκετές μέρες στην Αθήνα».

Στον... καναπέ

Για τους πιο τολμηρούς και πεπειραμένους υπάρχει βεβαίως και η δυνατότητα φιλοξενίας όχι μόνον από γνωστούς, αλλά και από αγνώστους.

Μέσω της ιστοσελίδας www. couchsurfing. com, για παράδειγμα, πάνω από 1.000.000 άνθρωποι σε 230 χώρες και 67.000 πόλεις προσφέρουν τον... καναπέ τους σε έναν ταξιδιώτη, προκειμένου να γνωρίσει μια διαφορετική χώρα και κουλτούρα.

Επίσης, μεγάλο ποσοστό επίδοξων εκδρομέων θα επιλέξει φέτος το camping, οργανωμένο ή ελεύθερο. «Είχα ξεχάσει για πολλά χρόνια τη σκηνή μου στο πατάρι, αφού έκανα camping όταν ήμουν φοιτητής», θυμάται ο Βασίλης Κ., 45 χρόνων, εκπαιδευτικός σήμερα. «Την κατέβασα όμως και ετοιμάζομαι να θυμηθώ τα νιάτα μου!». Η διαμονή σε camping κυμαίνεται για τους ενήλικες από 4 έως 8 ευρώ την ημέρα και η τιμή για τη σκηνή από 2 έως 8 ευρώ. «Δεχόμαστε καταιγισμό τηλεφωνημάτων από Ελληνες», δηλώνει ιδιοκτήτης camping σε Κυκλαδονήσι, «και οι περισσότεροι μας λένε ότι θα είναι η πρώτη τους φορά».

Επίσης, η καλοκαιρινή εργασία σε παιδικές κατασκηνώσεις έχει αρχίσει να γίνεται περιζήτητη μεταξύ των νέων. «Η προσφορά ήταν πρωτοφανής», λέει ξαφνιασμένος στην «Κ» ιδιοκτήτης μεγάλης ιδιωτικής κατασκήνωσης. «Oι νέοι ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν παρ’ όλο που ο μισθός σε κάποιες περιπτώσεις μειώθηκε από πέρυσι, πολλοί επέμεναν λέγοντας ότι είναι η μοναδική τους επιλογή για το καλοκαίρι».

Με έκπληξη υποδέχονται το καλοκαίρι της κρίσης και οι επικεφαλής εθελοντικών προγραμμάτων. «Διαπιστώνουμε αύξηση του ενδιαφέροντος για τα προγράμματά μας της τάξεως 30% - 40%», λέει στην «Κ» η κ. Ντόρα Βουγιούκα από την «ΕΛΙΞ - προγράμματα εθελοντικής εργασίας», «τόσο για τις θέσεις ομαδαρχών όσο και για την καθαρά εθελοντική εργασία σε Ελλάδα και εξωτερικό». Ο 31χρονος οικονομολόγος Ηλίας Αθανασιάδης, που επέστρεψε στην Ελλάδα και αναζητάει δουλειά, θα βρεθεί για 15 μέρες στην Ιορδανία προσφέροντας κοινωνική εργασία σε ένα ορφανοτροφείο. «Το κίνητρό μου δεν ήταν το οικονομικό», διευκρινίζει στην «Κ», «ακόμη κι αν δούλευα, θα επιδίωκα να πάω σ’ αυτήν την αποστολή, γιατί η εμπειρία που θα μου προσφέρει είναι μοναδική»...

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Πηγή Καθημερινή

20.6.2010

Σημείωση δική μας :

Εναντι ολιγόωρης ελαφράς εργασίας μπορείτε να συνδυάσετε διακοπές με εθελοντισμό  :

- στην ΜΟΜ (πληροφορίες εδώ) 

- στην ορνιθολογική εταιρεία (πληροφορίες εδώ) 

- στην εταιρεία προστασίας της θαλάσσιας χελώνας (πληροφορίες εδώ)

Υπάρχουν και άλλες, αυτές θυμήθηκα σε πρώτη ματιά διαβάζοντας το άρθρο.

Σπίτι στο νησί, δουλειά στην πόλη...από το νησί....

Εγκατέλειψε την Αθήνα 31 χρόνων και εγκαταστάθηκε στο νησί έχοντας ανάγκη "τη φύση και ρυθμούς διαφορετικούς"

«Ηταν πέρυσι τον Μάιο, τέτοια εποχή, που περπατούσα στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας. Είχα την αίσθηση ότι κυνηγούσα την ουρά μου. Σε κείνο το σημείο, το αποφάσισα. Ψαχνόμουν βέβαια να δω τι θα κάνω, κοιτούσα και τις εναλλακτικές στο εξωτερικό. Κάθε φορά που γύριζα από διακοπές, κάτι δεν μου πήγαινε, κι όλο έλεγα “ τι κάνω εγώ εδώ πέρα...”. Είχα ανάγκη τη φύση, και ρυθμούς διαφορετικούς. Είμαι πολύ ευτυχισμένοςτώραστη Μυτιλήνη».

Με φωνή ξεκούραστη και ζωηρή, ο κ. Βαγγέλης Κατάνιας περιγράφει πώς αποφάσισε να κάνει στροφή στα 31 του και να μετεγκατασταθεί στο νησί του Μυριβήλη . Το- εγκαταλελειμμένο- πατρικό της μητέρας του έγινε κίνητρο για το ταξίδι στον νέο τόπο διαμονής.

Οκτώ- εννιά μήνες μετά, λέει με σιγουριά ότι δεν το έχει μετανιώσει.

« Δυσκολεύτηκα τον χειμώνα, η Λέσβος δεν έχει τις διεξόδους πολιτισμού και αναψυχής της Αθήνας, γίνονται πράγματα αλλά με μικρότερη συχνότητα. Προσαρμόστηκα. Εδώ άλλωστε έκανα νέους φίλους, ανακάλυψα έναν ολόκληρο κόσμο που δεν γνώριζα, ανθρώπους που κάποτε ζούσαν όπως κι εγώ. Ο Θεόφιλος, απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, έχει καφενείο στο Πλωμάρι, την “Ελευθερία”- από τα πιο παλιά στην περιοχή. Οταν έλθεις στη Μυτιλήνη, θα σε κεράσω τον καλύτερο freddo στο νησί».

Ο ίδιος παραδέχεται ως γεγονός ότι η ζωή στην περιφέρεια δεν συνοδεύεται από ισχυρά κίνητρα.

« Το ζήτημα των υποδομών, για παράδειγμα, χωράει πολλή συζήτηση:για να μπορώ να εργάζομαι από το σπίτι στο χωριό, αναγκάζομαι να πληρώνω από 50 ως 150 ευρώ τον μήνα για ασύρματο Ιnternet, καθώς το δίκτυο δεν υποστηρίζει παντού συνδέσεις ΑDSL. Από την άλλη πλευρά, δεν θα μπορούσε η Πολιτεία να θεσπίσει ασφαλιστικές απαλλαγές σε περιοχές με μικρό πληθυσμό; Ή οι εταιρείες να καθιερώσουν φθηνότερα αεροπορικά εισιτήρια; Τον χειμώνα αρκετές πτήσεις είναι σχεδόν άδειες. Χρειάζεται μεγαλύτερο ενδιαφέρον, πολύ κόσμος εδώ αισθάνεται αφημένος στην τύχη του».

Το design και η Αθήνα

Δεν έχει πάντως κόψει τον ομφάλιο λώρο με την Αθήνα. Οχι ότι την επισκέπτεται συχνά- τρεις φορές, όλες κι όλες, έχει έλθει για να δει συγγενείς και φίλους. Βιοπορίζεται από την οικονομία της, μέσω συνεργασιών ως free lancer με δημιουργικά γραφεία. Βιομηχανικός σχεδιαστής το επάγγελμα, αναλαμβάνει δουλειές γραφιστικής, «και πιο συχνές και πιο προσοδοφόρες στην αγορά από το design, που μοιάζει πεδίο ανεξερεύνητο στην Ελλάδα».

Το e-mail να ΄ναι καλά και ο Βαγγέλης μπορεί να κάνει το μπάνιο του το πρωί στον Μόλυβο ή στην Εφταλού και να σχεδιάζει το βράδυ. Αυτός επιλέγει το πότε και πόσο θα δουλέψει.

«Στο παρελθόν είχα μπει σε εταιρεία, δεν μου πήγαινε το ωράριο, η ρουτίνα που συνεπάγεται μια τέτοια θέση. Προτιμούσα να είναι πιο ανοιχτά τα πράγματα. Τελικά, οι εξωτερικές συνεργασίες μού επέτρεψαν να είμαι εδώ, μου εξασφαλίζουν τη ζωή μου σήμερα».

Οι επαγγελματικές δυνατότητες στη νέα πατρίδα είναι άραγε καθοριστικές για μια τέτοια κίνηση;

«Αν τη θέλεις πολύ, αλλάζεις και επάγγελμα! Νομίζω ότι δεν πρέπει να κάμπτεται κανείς από την έκπληξη και τις αντιδράσεις του περιβάλλοντός του. Και μένα, όταν ανακοίνωσα την απόφασή μου, πρώτη φορά, μου έλεγαν συνεχώς ότι “πάω να τα τινάξω όλα στον αέρα”. Αργότερα, βρήκα κατανόηση».

Λιτότητα και Αργεντινή

Στη στερεότυπη ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» ο Βαγγέλης είχε κατά νουν τη γλυπτική. Τον συναρπάζει η δουλειά με τα χέρια, ό,τι έχει σχέση με τη δημιουργία αντικειμένων. Αρκεί να εξυπηρετεί τον άνθρωπο. «Περιτριγυριζόμαστε από σκουπίδια, αντικείμενα λαϊφστάιλ, από υλικά διόλου ελκυστικά. Βρήκα τον εαυτό μου διαβάζοντας το “Design for the real world: human ecology and social change”, για το σχέδιο με άξονα τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου. Μιλούσα με έναν φίλο που ζει στην Αργεντινή και σκεφτόμουν πόσο συναρπαστικό θα ήταν να σχεδίαζα αντικείμενα προς εξυπηρέτηση βασικών αναγκών των ανθρώπων που ζουν χωρίς ιδιαίτερα μέσα και πόρους, σε αγροτικές περιοχές. Αντικείμενα για να κουβαλούν νερό ή παγίδες για έντομα.

Δεν αγαπώ την ιδέα τού να μας “διοικούν” τα αντικείμενα, αρκούν τα απαραίτητα.

Οταν έφυγα από την Αθήνα, χάρισα πολλά από τα πράγματα που είχα στο σπίτι μου. Ακόμη και τώρα, κοιτάζω ώρες-ώρες γύρω μου και διαπιστώνω απίστευτη σπατάλη ενέργειας και πρώτων υλών».

Ο ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η ομορφιά της Λέσβου, σε ύπαιθρο και πόλεις, μάγεψε τον Βαγγέλη.

Αλλά και οι άνθρωποι:

«Εδώ έκανα νέους φίλους, ανακάλυψα έναν ολόκληρο κόσμο που δεν γνώριζα»

Της Ελευθερίας Κόλλια

Πηγή Το Βήμα

18.6.2010