Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις ζωής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις ζωής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010

Ενίσχυση της τοπικής παραγωγής

Μια πρώτη απάντηση στο πρόβλημα, το οποίο, βεβαίως έχει και πολλές άλλες πτυχές, όπως η σχέση του μέσου Αμερικανού με το φαγητό, μια σχέση τελείως διαφορετική απ’ αυτή που έχει ο Ευρωπαίος, είναι η στροφή προς την τοπική παραγωγή.

Το κίνημα, το οποίο γνωρίζει μεγάλη άνθηση τα τελευταία χρόνια, στοχεύει στην ενίσχυση των τοπικών παραγωγών, προκειμένου ορισμένα προϊόντα να γίνουν πιο προσιτά σε χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. 

Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, επιβραβεύεται εμπράκτως η επιλογή όσων προτιμούν τα μικρά τοπικά οπωροπωλεία από τις μεγάλες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ, με ειδικά εκπτωτικά κουπόνια. Το κίνημα της κατανάλωσης τοπικών προϊόντων δεν περιορίζεται μόνο στις ΗΠΑ. Αντιθέτως. 

Οι εντελώς διαφορετικές διατροφικές συνήθειες των Ευρωπαίων, οι οποίοι σε αντίθεση με τους Αμερικανούς βλέπουν το φαγητό ως τελετουργία, έχουν βοηθήσει στην εξάπλωση του κινήματος, το οποίο τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη άνθηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία και η Ιταλία, όπου η ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση βοηθά στην ενίσχυση των τοπικών παραγωγών. 

Σε ολόκληρη τη Βρετανία έχουν ξεπηδήσει μικρές και μεσαίες μονάδες παραγωγής οπωροκηπευτικών και άλλων προϊόντων, τα οποία πωλούνται τοπικά, σε μικρές αγορές, τις οποίες οι καταναλωτές φαίνεται να προτιμούν ολοένα και περισσότερο. Και όπως τονίζουν οι ειδικοί, όταν κανείς προτιμά τα τοπικά προϊόντα, το κόστος μειώνεται αυτομάτως, καθώς εκλείπουν τα μεταφορικά και οι μεσάζοντες και το κέρδος για την τοπική οικονομία είναι τεράστιο.

11.12.2010

Σημ. δική μας :
Εμείς εδώ στην Ελλάδα τι κάνουμε? Τόσα μικρομάγαζα με εξαιρετικά προϊόντα υπάρχουν (με Κρητικά, με βιολογικά προϊόντα, με προϊόντα από Χίο, από Μυτιλήνη κλπ) Γιατί εξακολουθούμε και κάνουμε τις αγορές μας από τις μεγάλες αλυσσίδες σούπερ μάρκετ? Είναι θέμα εξοικονόμησης χρόνου ή θέμα βαριεστημάρας η εμμονή μας να ψωνίζουμε από τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ ?

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Σωτήρης Χατζάκης : "Φτάσαμε να αγαπάμε τις ιδέες και όχι τους ανθρώπους"

Σε ερώτηση της Ματίνας Καλτάκη προς τον Σωτήρη Χατζάκη :
"Μια πολιτική εξ ανάγκης πρέπει να είναι ρεαλιστική. Πως μπορεί να λειτουργήσει εκτός κάποιου συστήματος μια ιδέα που να είναι εφαρμόσιμη?"
Εκείνος απάντησε :
"Ο έρωτας λέει η Δημουλά, είναι αυτόχειρ. Ομοίως και οι ιδέες και τα οράματα. Το κράτος, η θρησκεία, η εκπαίδευση, η οικογένεια έχουν πέσει πάνω στη μικρή μας ζωή για να μας πείσουν ότι πρέπει να λειτουργούμε σύμφωνα με τη δική τους ηθική, που διαποτίζεται και καθοδηγείται από δόγματα εξουσίας. Ζαλισμένοι, σχεδόν σπαρακτικοί, οι άνθρωποι αφήνονται στις ιδέες και χάνουν τα απλά και πρωταρχικά, τη σχέση τους με τα χέρια και τα πόδια τους, με το σώμα τους, με τις μικρές απολάυσεις της ζωής. Φτάσαμε να αγαπάμε τις ιδέες και όχι τους άλλους ανθρώπους. Κάνουμε σχεδιασμούς επί χάρτου, λες και οι άνθρωποι δεν υπάρχουν.

Και συνεχίζει συγκρίνοντας τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό με τον σύγχρονο :
"Ζούμε σε εποχή που ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από τη γη, καθώς έκλεισε ο κύκλος της γεωργίας-έτσι χάθηκαν μυητικές τελετές και παραδόσεις και η καταγωγή μας είναι εν πολλοίς άγνωστη. Σε προοπτική χρόνου θα μας αποξενώσει από πολλές παλαιότερες εκφάνσεις του πολιτισμού που ακόμη επιβιώνουν - η αρχαία τραγωδία είναι μία από αυτές.  Ενα πρόβλημα λ.χ. του σύγχρονου ηλεκτρονικού ανθρώπου είναι ότι δεν αγγίζει. Οσο κι αν πιστεύω στη χρησιμότητα του Διαδικτύου, εμένα ωστόσο κανένα μέϊλ δεν με χάϊδεψε όπως η μάνα μου. Κανένα μήνυμα στο κινητό δεν μου έδωσε την ερωτική χαρά της αγαπημένης μου. Αρα σ' αυτή τη συνθήκη, το σώμα πάσχει- πάσχει από ένα καινούργιο συντηρητισμό που συμβαδίζει με την πρόοδο, σύμφωνα με την οποία το σώμα, λέει, δεν είναι απαραίτητο πια για να νοιώσεις. 

Αλλά, αν θεωρηθεί δευτερεύουσα η φυσική παρουσία και ο ελληνικός πολιτισμός χάσει τον εμπράγματο χαρακτήρα του τότε θα μιλάμε για ανθρώπους που θα επικοινωνούν με λέξεις και εξισώσεις. Θα μπούμε σε μία φάση απόλυτης κυριαρχίας του νοητικού πολιτισμού. Τι χάνεται τότε? Χάνονται τα πρωταρχικά, τα θεμελιώδη ερωτήματα για την ίδια την παρουσία του στον κόσμο,  δηλαδή τα ερωτήματα της προέλευσης, της διαμονής και του προορισμού. Αυτός είναι ο κίνδυνος, και τότε που θα βρει ο άνθρωπος καταφύγιο?"

*Η συνέντευξη (μέρος της οποίας αποτελεί το παραπάνω) δημοσιεύτηκε στο Culture τ.89
*Σημ. Ο Σωτήρης Χατζάκης είναι ο διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδας

Τρίτη 29 Ιουνίου 2010

Δήμητρα Γαλάνη : "Δεν θα ζούσα αν δεν υπήρχε η μουσική"

Κάποτε σε μια συνέντευξη ρώτησαν την Δήμητρα Γαλάνη : 

"Αισθάνεστε μοναξιά στο χώρο? Εννοώ αισθητική μοναξιά, δηλαδή ότι δεν υπάρχουν πια παρέες με κοινή αισθητική, με κοινές αναφορές?"

Κι εκείνη απάντησε :

" Δεν αισθάνομαι μοναξιά στον χώρο, αισθάνομαι μοναξιά στη χώρα. Και πιστεύω ότι εξίσου μοναχικοί είναι και πολλοί άλλοι σαν εμένα. Αισθάνομαι μοναξιά, γιατί διαπιστώνω ότι επικρατεί η επίμονη προσπάθεια νη μην ανέβουν ούτε μια στιγμή η αισθητική και η παιδεία μας. Υπάρχει μια λαγνεία προς την ευτέλεια, την οποία προτείνουν με νύχια και με δόντια διάφορα κέντρα αποφάσεων. Το βλέπουμε παντού και πρώτα απ΄όλα στην πολιτική μας. 

Αυτό που λέω από μέσα μου, και που λέμε όλοι μας λίγο-πολύ όταν αντικρύζουμε αυτή την αθλιότητα είναι : " Οχι μωρέ! Δεν είμαστε έτσι εμείς!" Δεν θέλω να ανήκω σε μια κοινωνία που γεννά τους Ψωμιάδηδες, τους Καρατζαφέρηδες και τα παράγωγα αυτών. Αισθάνομαι ξένη προς αυτό. Σαφώς και αντιλαμβάνομαι ότι όλοι αυτοί πατάνε σε φοβικά σύνδρομα του κόσμου, τα οποία καλλιεργούν κατά κόρον, ώστε να έχουν τη δική τους πλατφόρμα για να διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Σαφώς και αντιλαμβάνομαι γιατί τους προβάλλουν καθημερινά και γι΄αυτό γυρίζω το κανάλι. Η παύω να τους ακούω. Κλείνω τον ήχο και-έτσι που φαίνονται μόνο σαν εικόνα, χωρίς ήχο-είναι και πολύ αστείο. 

Και εγώ είμαι άνθρωπος και εγώ μπορεί να φοβάμαι. Δεν αντιδρώ όμως έτσι παθητικά. Κάθομαι και σκέφτομαι, εμπλουτίζω τις γνώσεις μου, διαβάζω και άλλα εκτός από περιοδικά και αθλητικές φυλλάδες, ενημερώνομαι, δεν κολλάω στην εικονική πραγματικότητα που μου σερβίρουν και, με αυτόν τον τρόπο, διώχνω την άγνοια άρα και τους φόβους μου. Συμμετέχω στα κοινά, αντιμετωπίζω την  αλήθεια όσο σκληρή και αν είναι, παρατηρώ και συμπάσχω. Πάνω από όλα δεν κλείνομαι στο καβούκι μου. 

Θέλω να πω με αυτά ότι κάποτε πρέπει να αντιδράσουμε και εμείς οι ίδιοι σε όσα μας σερβίρουν. Πρόκειται για θέμα πολιτισμού. Αυτοί δεν θα σταματήσουν ποτέ. Ετσι ήταν πάντα εδώ. Οι συμπατριώτες μου όμως τότε αντιδρούσαν και ήταν πάντα κοσμοπολίτες, ανοιχτοί, γελαστοί, γλετζέδες και φέρονταν σαν πλούσιοι. Σαν, όμως....Δεν το είχαμε πάρει και τόσο σοβαρά αυτό το θέμα του πλούτου. Τι έγινε τώρα, δεν μπορώ να καταλάβω....Και δεν θέλω να πιστέψω με τίποτα ότι τα καταφέρανε όλοι αυτοί να μας κάνουν έτσι. Αυτό δηλαδή δεν θα το αντέξω.

Που πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε?
Υπάρχει εκεί και μας περιμένει. Ο ήχος δεν έχει χώρο, δεν έχει χρόνο, απλά υπάρχει. Η μουσική θα υπάρχει πάντα, εφόσον υπάρχουν νέοι άνθρωποι που θα μπαίνουν σε αυτή για να συναντήσουν την αλήθεια και να σώσουν την ψυχή τους. Εγώ προσωπικά, έχω σώσει τη ζωή μου από τη μουσική. 

Δεν θα ζούσα, αν δεν υπήρχε η μουσική. 

*Η συνέντευξη δόθηκε στο περιοδικό Δίφωνο (Ιούλιος Αύγουστος 2009)
*Στη φωτό η Δήμητρα Γαλάνη στην πρώτη συναυλία με τον Δήμο Μούτση στο "Rex" το 1969

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010

"Το φαγητό και η αρχιτεκτονική είναι πολιτισμός"

Σε συνέντευξη που παραχώρησαν στην Γιούλη Επτακοίλη οι αρχιτέκτονες Μαρία Κοκκίνου και ο Ανδρέας Κούρκουλας με αφορμή ένα νέο εστιατόριο το οποίο σχεδίασαν, υποστηρίζουν πως όταν η αρχιτεκτονική συναντιέται με το φαγητό τότε και τα δύο γίνονται αδιάψευστοι μάρτυρες πολιτισμού. Οι συγκεκριμένοι αρχιτέκτονες είναι αυτοί που σχεδίασαν μεταξύ άλλων το Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς.

"Είναι λίγα τα καλά εστιατόρια" λέει ο κ. Κούρκουλας. "Αυτό που τρώμε και αυτό που χτίζουμε είναι καθρέφτης του πολιτισμού μας, Και όπως μπορούμε να γκρινιάζουμε για την αρχιτεκτονική και τους αρχιτέκτονες, έτσι μπορούμε να γκρινιάζουμε και για το φαγητό και τους μάγειρες. Οταν η κοινωνία περνάει μια φάση ευημερίας και σπατάλης, το φαγητό γίνεται "δήθεν" και οι χώροι της αρχιτεκτονικής, επίσης. Νομίζω μάλιστα ότι τα προηγούμενα χρόνια περάσαμε πολύ έντονα μια τέτοια φάση. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι η οικονομική κρίση τα αναπροσαρμόζει όλα. Μας κάνει να ξανασκεφτούμε και να σταθούμε στα ουσιώδη. Να κρατήσουμε τα παραίτητα και να πετάξουμε όλα όσα διαστρεβλώνουν και επιβαρύνουν την ποιότητα της ζωής μας"

"Σημερα για παράδειγμα", παρεμβαίνει η Μαρία Κοκκίνου, "γίνεται μεγάλο θέμα η πράσινη αρχιτεκτονική, η οποία όμως μας απασχολέι από το 1960. Απλώς επανέρχεται με κάθε κρίση./ Ελπίζω αυτή τη φορά να υπάρξει ουσία. Σε σχέση, ας πούμε με τα βιοκλιματικά, θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στον παλιό τρόπο σχεδίασης όπου για παράδειγμα έπαιρναν υπ΄όψιν τους τα ρεύματα ή την αλλαγή του αέρα. Βασικά στοιχεία δηλαδή, τα οποία ξεχάστηκαν επειδή λέγαμε "αφού έχουμε κλιματισμό τι μας νοιάζει?"

Στην  ερώτηση της δημοσιογράφου : "Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η υστερία για τα βιολογικά προϊόντα και την υγιεινή είναι κάτι αντίστοιχο με την επιστροφή της συζήτησης για πράισνη αρχιτεκτονική?" ο κ. Κούρκουλας απάντησε πως :  

"Η αρχιτεκτονική και το φαγητό είναι αιμοβόρες διαδικασίες οι οποίες κινούνται - όπως όλος ο πολιτισμός βέβαια - εναντίον της φύσης. Καταστρέφουν για να φτιάξουν. Οι πόλεις είναι καταστροφή της φύσης, το φαγητό είναι καταστροφή του ζωϊκού βασιλείου. Το ζήτημα κάθε φορά είναι η διαμόρφωση μιας ισορροπίας. Αν η ισορροπία αυτή επιτευχθεί, μπορούμε να πούμε ότι οι θυσίες που έγιναν για κάθε πολιτισμό άξιζαν τον κόπο"

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009

Οταν χαμογελά το καρφιτσάκι.....

Διάβασα το παρακάτω άρθρο και το βρήκα ενδιαφέρον. Το μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας......

"Mου πρωτοχαμογέλασε πριν από 15 μέρες και έκτοτε το πρώτο πράγμα που κάνω όταν με ξυπνάει, είναι να τρέξω να αντικρίσω αυτό το χαμόγελο. Ζητώ συγγνώμη που θα αφιερώσω σήμερα τις 250 λέξεις μου στη μόλις 94 ημερών κόρη μου. Αλλά, μέρα που ’ναι, ελπίζω θα με συγχωρήσετε. Αλλωστε, υπάρχει και λόγος. Παρατηρώντας, λοιπόν, κάθε πρωί αυτό το χαμόγελο, σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι να το περιγράψεις. Οι «μεγάλοι» έχουμε προσπαθήσει με δεκάδες λέξεις. Ειλικρινές, αυθόρμητο, ανυπόκριτο, γλυκό, απονήρευτο, αθώο. Κανένα όμως επίθετο δεν μπορεί, νομίζω, να περιγράψει την αγνότητα ενός μωρουδιακού χαμόγελου.

Η κόρη μου δεν έχει ακόμη όνομα. Με τη γυναίκα μου την αποκαλούμε «καρφιτσάκι», γιατί έτσι μας φάνηκε στο πρώτο υπερηχογράφημα. Εχω μάλιστα την εντύπωση πως όταν το ακούει, μάς χαρίζει αυτό το χαμόγελο, ασχέτως αν ζει μέσα στις δυσάρεστες συζητήσεις που κάνουμε όλοι φέτος. «Γεννήθηκες το 2009, τη χρονιά της κρίσης», της είπα προχθές. Και της «εξήγησα» ότι είμαστε στην εντατική, τα spreads έχουν πάει στο διάολο, και οι γονείς σου τρέμουν πώς θα σε μεγαλώσουν. Και όμως, εκείνη αντί να συμπάσχει, πάλι μου χαμογέλασε.

Μήπως τελικά δεν είναι τόσο μαύρα τα πράγματα, αναρωτήθηκα παρατηρώντας και πάλι το χαμόγελό της; Μήπως απλώς πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες και ποιες οι στιγμές που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους;

Εκφράζοντας αυθαιρέτως τη γενιά όσων είμαστε στα μισά της διαδρομής, δηλαδή περί τα 40, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι οι γονείς μας μάς μεγάλωσαν επί χούντας. Ή ακόμη χειρότερα, ότι οι παππούδες μας, στην ίδια ηλικία, αντιμετώπισαν όχι απλώς μια οικονομική κρίση, αλλά έναν παγκόσμιο πόλεμο. Τις τελευταίες ημέρες, αρκετοί φίλοι με ρωτούν πού οφείλεται ένα διαρκές, σχεδόν βλακώδες χαμόγελο που, ως φαίνεται, έχω μονίμως ζωγραφισμένο στα χείλη μου. Μόλις το βρήκα και θέλω να το εκμυστηρευτώ μαζί σας. Δανείζομαι το χαμόγελο που μου χαρίζει κάθε πρωί το «καρφιτσάκι». Οσοι είστε γονείς ή, ίσως, όσοι οδεύετε προς τα εκεί, είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να συμμεριστείτε, έστω για λίγο, τη δυσεξήγητη αισιοδοξία μου. Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά…"

Tου Κωνσταντινου Ζουλα

24.12.09

Σημ. δική μας : Μια και τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γέννηση του θείου βρέφους κι επειδή πιστεύω πως κάθε βρέφος είναι "θείο" εύχομαι υγεία κι ευτυχία στο καρφιτσάκι του Κ.Ζουλα που πολύ με συγκίνησε με το άρθρο του αλλά και σε όλα τα καρφιτσάκια του κόσμου. Ας διώξουμε τη μαυρίλα από τη ψυχή μας και ας αφεθούμε στη  μαγεία του χαμόγελου που μόνο ένα καρφιτσάκι μπορεί να μας χαρίσει......
Smile λοιπόν και Καλές Γιορτές

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2009

Ο φόβος της επιδημίας και η επιδημία του φόβου (μια άποψη για τη Νέα νόσο των χοίρων) ....


Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον (κατά την άποψή μου) σχετικά με την υστερία περί της Νέας γρίπης των χοίρων γραμμένο μάλιστα από έναν γιατρό....

Eίναι απόλυτα βέβαιο ότι θα μαθαίνουμε συχνά από εδώ και στο εξής για καινούργιες επιδημίες. Χθες η γρίπη των πουλερικών, σήμερα η γρίπη των χοίρων, αύριο ίσως η γρίπη των ιπποποτάμων. Και είναι απόλυτα βέβαιο ότι η γρίπη των ιπποποτάμων -και μόνον εκ του ονόματός της- θα τρομοκρατήσει την ευρωπαϊκή ήπειρο, άσχετα αν στην Ευρώπη υπάρχουν ελάχιστοι εξημερωμένοι ιπποπόταμοι.
Ο μέσος πολίτης, ακόμη και ο μέσος γιατρός, δεν μπορεί να κρίνει την κλινική και επιδημιολογική σημασία κάθε νέας γρίπης και διερμηνέας της άποψης του ειδικού προς το κοινό γίνονται αναγκαστικά τα ΜΜΕ. Και οπωσδήποτε μέσα από αυτές τις υποτιθέμενες πανδημίες μια νέα τάξη επαγγελματιών τηλε-γιατρών έχει πλέον γίνει απαραίτητη, οι «λοιμωξιολόγοι». Μετά τον τηλεοπτικό εφησυχασμό του τρομοκρατημένου τηλε-πολίτη από τον τηλε-σεισμολόγο που ακολουθεί κάθε μικρή ή μεγάλη δόνηση της γης είναι πλέον απαραίτητη η νυχτερινή καληνύχτα και ευλογία από τον τηλε-λοιμωξιολόγο στους γριπώδεις καιρούς που ζούμε τελευταία. Και η ευλογία του λοιμωξιολόγου περιλαμβάνει οπωσδήποτε αυτονόητες οδηγίες για τη χρήση μάσκας κατά την συναναστροφή με ύποπτο δείγμα πληθυσμού, την αποφυγή κλειστών χώρων, την τακτική θερμομέτρηση, τη σφαγή ύποπτων χοίρων ή πουλερικών που διαφορετικά θα αποτελούσαν το χριστουγεννιάτικο ή πασχαλινό εορταστικό γεύμα της οικογένειας κάθε τρομοκρατημένου. Και βέβαια οι απαραίτητοι δεκάδες εμβολιασμοί που θα αρχίζουν το φθινόπωρο και θα τελειώνουν το επόμενο καλοκαίρι, δεν θα μπορείς ίσως στο μέλλον να βγάζεις ταυτότητα ή διαβατήριο αν δεν έχεις την τρέχουσα έκδοση του Norton Antivirus για τον υπολογιστή σου και την τρέχουσα μορφή του εμβολίου για την γρίπη του εκάστοτε πανδημούντος κατοικιδίου. Νομίζω ότι τα σενάρια των αντιιικών που ισχύουν σήμερα για την ασφαλή χρήση των υπολογιστών δεν μπορούν παρά να εμπνεύσουν στο μέλλον και τις φαρμακευτικές εταιρείες που κατασκευάζουν εμβόλια. Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς βέβαια τη μεγάλη αποτελεσματικότητα και την ξεκάθαρα ευεργετική επίδραση στη θνητότητα και νοσηρότητα που προσέφεραν στην ανθρωπότητα εμβόλια όπως εναντίον της ευλογιάς, της διφθερίτιδας και του τετάνου αλλά είναι άραγε εξίσου σημαντικός για τον γενικό πληθυσμό ο εμβολιασμός π.χ. για κάθε μορφή γρίπης ή το εμβόλιο (anti-ΗPV) για τον καρκίνο τραχήλου της μήτρας που προτείνεται σε κάθε αθώα κορασίδα;
Ο φόβος της πανδημίας αποτελεί με σιγουριά ένα ισχυρό μέσο χειραγώγησης του κοινού σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας. Σε εποχές οικονομικών σκανδάλων και αμοραλισμού ο φόβος της πανδημίας προσφέρει την ιδανική ατμόσφαιρα για την αμνηστία των απατεώνων και την αδυναμία λειτουργίας της δικαιοσύνης.
Προτείνω μια νέα ανάγνωση του κλασικού έργου του Αλμπέρ Καμί με τίτλο «Η Πανούκλα» με σκοπό την επιβεβαίωση -και στους καιρούς μας- της σοφίας του συγγραφέα που δείχνει ότι σε καιρούς πανδημίας κυριαρχεί απλά ένας ευτελής φιλοτομαρισμός και καταργείται κάθε μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας και αξιοπρέπειας.
Ο φόβος της επιδημίας αποτελεί πολύ χειρότερη μορφή ασθένειας από την ίδια την επιδημία και μετατρέπει τον άνθρωπο της κοινωνίας και τον πολίτη της δημοκρατίας σε ένα εύκολα χειραγωγούμενο θηρίο.
Του Θανάση Δρίτσα (Ο κ. Θ. Δρίτσας είναι καρδιολόγος, Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο MD, FESC)
14.8.09
(Σχόλιο : Ας μην τρελλαινόμαστε και ας μην αυθυποβαλόμαστε από την υστερία των ΜΜΕ. Ολοι οι ειδικοί επιστήμονες είναι καθησυχαστικοί και δίνουν απλές και λογικές προτάσεις για το πως θα προφυλαχτούμε από τη νέα γρίπη. Να συνεχίσουμε τη φυσιολογική μας ζωή δίχως να επιτρέψουμε στον φόβο να φωλιάσει μέσα στη ψυχή μας και προ πάντων να μην σταματήσουμε τις συνήθεις κοινωνικές μας δραστηριότητες αλλά και τον συγχρωτισμό μας με τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας.
Σε τελική ανάλυση η νέα γρίπη δεν διαφέρει από τις πολλές γρίπες που κυκλοφορούν εδώ και χρόναι στην ανθρωπότητα, γιατί τώρα τόσος ντόρος?
Για να σπεύσουμε να αγοράσουμε το εμβόλιο ???
Η μήπως για να ξεχάσουμε τα καθημερινά οικονομικά μας προβλήματα???
Λέω μήπως......)

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009

"Φάτε μάτια ψάρια" ......

Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο μεγάλη εκδοτική δραστηριότητα σε βιβλία μαγειρικής όσο στις μέρες μας. Μάλιστα πολλά από αυτά τα βιβλία είναι υψηλής ποιότητας όσον αφορά την εικαστική παρουσίασή τους. Και νάταν μόνο αυτό.....Ο αριθμός των τηλεοπτικών εκπομπών που ασχολούνται με τα φαγητά και μας δίνουν συνταγές όλο και αυξάνεται.

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα χωριουδάκι των Δωδεκανήσων..
Ελεγε λοιπόν ένας γεροντάκος σχολιάζοντας το συγκεκριμένο φαινόμενο :

"Κόρη μου παλιά οι νοικοκυρές μπόραγαν και εμαγειρεύγανε και δεν είχαν ανάγκη από βιβλία και τηλεοράσεις. Τώρα μπλιό δύσκολα μαγειρεύουν οι νοικοκυρές (όλες είναι εργαζόμενες) δεν έχουν χρόνο ....Εγιόμισε λοιπόν ούλος ο κόσμος από βιβλία και φωτογραφίες φαγητών. Φαίνεται πως αλλάξαν' οι καιροί και οι άνθρωποι έτσι χορταίνουσι πια μοναχά με τις φωτογραφίες .....αφού σχεδόν όλοι οι άνθρωποι είτε τρώνε σε ταβέρνες έξω από το σπίτι, είτε παραγγέλνουν φαγητό από αυτά τα....πως τα λένε....τα delivery....

Ε! Εμείς οι παλιοί αυτό το λέγαμε
φάτε μάτια ψάρια....."

Τι να πω εγώ?
Σα να μου φαίνεται πως είχε δίκιο ο παπούς

ShareThis