TO DYOSMARAKI ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΣΕ "ΑΛΛΟΥΣ" ΤΟΠΟΥΣ, ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΡΤΙΖΟΥΝ ΜΙΑ ΝΕΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΖΩΗΣ. ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑ.
Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
Δημόσια απαγόρευση στην μπούργκα
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Η Αϊτή και οι....."αϊτοί" του ανθρωπισμού....
Είναι για να απαλύνει τον πόνο από τα τραύματά της?
Η μήπως για να απαλύνει τον πόνο της ψυχής της δικής της και των συμπατριωτών της?
Δεν ξέρω....και το πιθανότερο είναι πως δεν θα μάθω ποτέ....
ρεύμα, ύδρευση, αποχέτευση.
Κατέφθασαν Αμερικανοί πεζοναύτες, Γάλλοι διασώστες, άνοιξαν τραπεζικοί λογαριασμοί για χορηγίες, οι εκκλήσεις φιλανθρωπίας δίνουν και παίρνουν, τα ιερατεία της παγκόμσιας αγοράς ετοιμάζονται να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί για να επιβλέψουν τη διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας....
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009
Ασπρο μαντήλι αρμένιζε...(Μαντήλι vs μαντήλας)


Νυφιάτικη μπόλια (Αττική) (Μπόλια=μεγάλο μαντήλι)
Στη παραπάνω εικόνες που δημοσιεύτηκαν σε γυναικείο περιοδικό τα σκίτσα έδειχναν τους τρόπους δεσίματος του μαντηλιού, άλλοτε πιο σπορ, άλλοτε πιο σφιχτό δέσιμο, άλλοτε πιο κλασσικό. Αναλόγως του γούστου.
Η Σαϊλα/Ντουπάτα είναι ένα μακρύ τετράγωνο μαντίλι που τυλίγει το κεφάλι και συγκρατείται με καρφίτσες ή κόμπο στους ώμους. Το Χιμάρ είναι ένας κυλινδρικός κεφαλόδεσμος, με τρύπα στη μέση για το πρόσωπο που συνήθως κρέμεται μέχρι τη μέση, σκεπάζοντας εντελώς τα μαλλιά, το λαιμό και τους ώμους. Το Τσαντόρ σκεπάζει ολόκληρο το σώμα χωρίς οπές για τα χέρια, που φοριέται συνήθως με επιπλεόν μικρότερη μαντίλα. Χρησιμοποιείται από γυναίκες στο Ιράν. Η γνωστή σε όλους μας Μπούργκα είναι μια εξωτερική φορεσιά που καλύπτει όλο το πρόσωπο, αφήνοντας μόνο μικρό κεντητό "παράθυρο" για την όραση. Φοριέται συνήθως από γυναίκες σε Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδία, ενώ πολλές φορές μπορεί το πρόσωπο ή τα μάτια να είναι ακάλυπτα.
Το Νικάμπ καλύπτει συνήθως όλο το πρόσωπο, εκτός των ματιών. Πωλείται σε πολλές μορφές και μήκη, με ορισμένα από αυτά να καλύπτουν όλο το πρόσωπο.
Στις μέρες μας έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος με τη Δύση να θέλει να απαγορέψει τη μαντήλα της Ανατολής να φοριέται στους δημόσιους χώρους επειδή λέει τη θεωρεί ως θρησκευτικό σύμβολο, και τους Ανατολίτες να αντιδρούν με σθένος. Στίχοι Κώστα Φασουλάς . Μουσική Μάριος Τόκας , Τραγούδι (Πρώτη εκτέλεση) Βασίλειος Σκουλάς
Άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε
Τη μοναξιά της γκρέμιζε την αύρα της σκορπούσε
Ανέβαινε ψηλά βουνάκι άνθιζε στην κορφή τους
Κι όλα τ' αστέρια τ' ουρανού τη θέλανε δική τους
Πού χάθηκε, πού πέταξε πού κίνησε, πού πήγε;
Όσους γνωστούς κι αν ρώτησα κανένας δεν την είδε
Τόσο βαθιά με πλήγωσες φως μου στο πέρασμά σου
που νιώθω ακόμα στην ψυχή το κάθε άγγιγμά σου
Έβλεπε όνειρα συχνά που την τρομάζαν θεέ μου
πως ήταν -λέει- γιασεμί στη μέση ενός πολέμου
Μια νύχτα που χαμήλωσαντα σύννεφα του κόσμου
έγινε άστρο της αυγής και στεναγμός δικός μου
Τρίτη 4 Αυγούστου 2009
Η νύχτα των Τσιγγάνων....

Το πρόβλημα είναι πως η κατάσταση αυτή διαιωνίζεται και δεν φαίνεται να βρίσκονται λύσεις στα προβλήματα που απασχολούν τόσο τους ίδιους τους Ρομά όσο και τις περιοχές στις οποίες εγκαθίστανται. Λίγο καιρό συνήθως μετά από την εγκατάστασή τους σε έναν τόπο εκδιώκονται.
Ενα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι πως όσο τα παιδιά των Ρομά δεν απολαμβάνουν στο σύνολό τους το στοιχειώδες δικαίωμα στην εκπαίδευση αφ΄ενός λόγω του νομαδικού τρόπου ζωής τους και αφ΄ετέρου λόγω των μαθητικών κοινοτήτων οι οποίες δυσκολεύονται να αφομοιώσουν τους μικρούς Ρομά τόσο οι ίδιες και οι ίδιες καταστάσεις θα επαναλαμβάνονται και οι νεότερες γενιές δεν θα μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς σε μια κοινωνία που τους αντιμετωπίζει με επιφύλαξη. Από τη μια ο νομαδικός τρόπος ζωής και από την άλλη η δυσκολία ένταξης των μικρών παιδιών στη μαθητική κοινωνία αποτελούν προβλήματα που ζητούν άμεση λύση. Δίχως η κοινωνία μας να αγκαλιάσει τους μικρούς Ρομά και δίχως την συμμετοχή τους στην παιδεία οι καταστάσεις απλά θα σπρώχνουν τη λύση στο μέλλον και τα προβλήματα της ιδιαίτερης αυτής κοινωνικής ομάδας θα εξακολουθούν να κρύβονται κάτω από το χαλί.
Διάβασα το παρακάτω σχετικό με τους Ρομά άρθρο με τίτλο "Η νύχτα των Τσιγγάνων" το οποίο βρήκα ενδιαφέρον και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας
Tο βράδυ της 2ας προς την 3η Αυγούστου 1944, δόθηκε από το Χάινριχ Χίμλερ η εντολή εξολόθρευσης όλων των Ρομά αιχμαλώτων στο ειδικό τμήμα του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Auschwitz - Birkenau. Τέσσερις χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά εκτελέστηκαν στους θαλάμους αερίων σε μία νύχτα που έμεινε στην ιστορία ως Zigeunernacht (νύχτα των Τσιγγάνων). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε εξοντωθεί από τους Ναζί το 80% του πληθυσμού της κοινότητας των Ρομά, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι.
Η 2α Αυγούστου έχει ανακηρυχθεί ημέρα μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Ρομά από τους Ναζί και η επέτειος... γιορτάστηκε δεόντως σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ουγγαρία μια γυναίκα έπεσε χθες νεκρή από σφαίρες αγνώστων και η κόρη της τραυματίστηκε όταν το σπίτι τους σε καταυλισμό Ρομά στο ανατολικό χωριό Κισλέτα της χώρας δέχθηκε ένοπλη επίθεση. Η αστυνομία δηλώνει ότι δεν έχει επαρκείς ενδείξεις να χαρακτηρίσει την ενέργεια ρατσιστική, αλλά η εμπειρία συγκλίνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Μόνο πέρυσι σκοτώθηκαν πάνω από πέντε Ρομά στην Ουγγαρία, όπου η μειονότητα αποτελεί το 7% του συνολικού πληθυσμού. Χαρακτηριστική της αποστροφής των πολιτών για τους Ρομά είναι η ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος, Jobbik το οποίο κατέλαβε 3 από τις 22 έδρες στην Ευρωβουλή κατά τις πρόσφατες εκλογές.
Χθες εξάλλου εκδόθηκε ανακοίνωση από την πρωτοβουλία «Λευκάδα - Αξέχαστες διακοπές», που κάνει λόγο για «τελική λύση» σε βάρος των Ρομά. Στο καταπράσινο νησί του Ιονίου με τις μαγευτικές παραλίες και τα γραφικά ορεινά χωριά ο μοναδικός χώρος που βρέθηκε για να φιλοξενήσει την κοινότητα των Τσιγγάνων ήταν ένας παράνομος σκουπιδότοπος. Τώρα οι Ρομά απειλούνται με έξωση και από αυτήν τη βρώμικη πλην φιλόξενη νησίδα ανεκτικότητας. «Στα σκουπίδια, όπου οι αρχές της Λευκάδας τους εξόρισαν, φρόντισαν να τους κάνουν τη ζωή όσο το δυνατόν πιο δύσκολη, απαγορεύοντάς τους τον ηλεκτροφωτισμό και την εγκατάσταση δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης (τους επέτρεψαν μόνο μια βρύση και δύο τουαλέτες που έχουν χαλάσει από καιρό και δεν επισκευάζονται), εναποθέτοντας τόνους σκουπιδιών ακριβώς πίσω από τις αυτοσχέδιες κατοικίες των Ρομά, αδιαφορώντας για την εκδίωξη των τσιγγανοπαίδων λόγω ρατσισμού από τα σχολεία», καταγγέλλεται στη σχετική ανακοίνωση.
Φίλη εκπαιδευτικός στον Aσπρόπυργο καταθέτει ότι τα παιδιά των Ρομά είναι πανέξυπνα με απεριόριστες δυνατότητες και έντονη συναισθηματική νοημοσύνη. Αρκεί να βρουν ένα κίνητρο για να επισκεφτούν το σχολείο και να παραμείνουν σε αυτό. Η μαρτυρία της επιβεβαιώνεται και από πιο έγκυρες πηγές, όπως η Διεθνής Ομάδα για την Ψυχολογία στη Μαθηματική Εκπαίδευση.
Εξαιτίας της έλλειψης γραπτής γλώσσας η μνήμη τους ασκείται και συγκρατούν πολλές πληροφορίες, όπως μια σειρά από αριθμητικές πράξεις. Αυτό προέκυψε από έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στο Ζεφύρι της Αττικής τη σχολική χρονιά 2000-2001. Οι μαθητές ήταν αμιγώς Τσιγγανόπαιδες επτά έως δώδεκα χρόνων, που φοιτούσαν στην πρώτη τάξη για πρώτη φορά. Αρχικά ήταν 35 παιδιά, αλλά ο αριθμός μεταβλήθηκε στην πορεία κυρίως γιατί ένα μεγάλο μέρος ακολούθησε τους γονείς του σε εποχικές ενασχολήσεις, σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία».
Οι εθνοκαθάρσεις σήμερα είναι συγκεκαλυμμένες και αποτελεσματικές. Οταν για παράδειγμα οι μεγάλες τράπεζες στη χώρα μας αρνούνται να παράσχουν στεγαστικά δάνεια σε Ρομά, αθετώντας κυβερνητικές δεσμεύσεις, η αναπόφευκτα νομαδική ζωή τους θα εμποδίζει τη φοίτηση των παιδιών τους σε σχολεία. Παράλληλα όσο συνεχίζονται οι ρατσιστικές επιθέσεις στην Ευρώπη, οι Ρομά θα αναζητούν αλλού καταφύγιο. Τον Ιούνιο 100 Τσιγγάνοι έφυγαν από τη Β. Ιρλανδία, τον Ιούλιο παρατηρήθηκε έξοδος των Ρομά από την Τσεχία με προορισμό τον Καναδά. Σταδιακά η Γηραιά Ηπειρος εξασφαλίζει την «καθαρότητα» που ονειρευόταν ο Αδόλφος
Το άρθρο είναι της Ξενιας Κουναλακη / χkounalaki@kathimerini. gr
ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
4.8.09
Τη φωτό βρήκα εδώ
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Να μετριάσουμε τη βαρβαρότητα

Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο :
Κανένας λαός ή άτομο δεν έχει ανοσία στην πιθανότητα να επιτελέσει βάρβαρες πράξεις. Μάλιστα ο εικοστός αιώνας μας δίδαξε ότι οι πράξεις βαρβαρότητας δεν συντελέστηκαν από αμόρφωτους. Rousseau: «Η τελειοποίηση των επιστημών και των τεχνών όχι μόνο δεν συμβάλλει στην προαγωγή της ηθικής και της καλοσύνης προς τους άλλους, αλλά βλάπτει κιόλας την ηθική πρόοδο... Μπορούμε να είμαστε άνθρωποι χωρίς να είμαστε λόγιοι». Το ανθρώπινο ον για να στρέψει να νώτα του στη βαρβαρότητα έχει ανάγκη μια στοιχειώδη υλική επάρκεια, μια πνευματική ζωή και ένα άνοιγμα στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Βάρβαρος μπορεί να χαρακτηριστεί εκείνος που δεν αναγνωρίζει την πλήρη ανθρώπινη υπόσταση των άλλων (Τ. Τodorov, «Ο φόβος των βαρβάρων», 2009). Κάθε ανθρώπινο ον έχει ανάγκη μιας κουλτούρας που να παροτρύνει τους κοινωνούς της να έχουν συνείδηση των παραδόσεών της, αλλά και να μπορούν να αποστασιοποιούνται από αυτές. Ο πολιτισμός αντιτίθεται στη βαρβαρότητα, αλλά δεν αντιτίθεται στην κουλτούρα. Το να έχεις κουλτούρα σημαίνει να έχεις στη διάθεσή σου μια εκ των προτέρων οργάνωση της βιωμένης εμπειρίας. Αυτή στηρίζεται σε κοινή μνήμη και σε κοινούς κανόνες ζωής, είναι στραμμένη ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο παρόν. Καμιά κουλτούρα δεν μπορεί να αναχθεί στη βαρβαρότητα. Μάλιστα, το να ευνοούμε την αμοιβαία τους γνωριμία είναι ένας τρόπος για να κάνουμε τη βαρβαρότητα να υποχωρήσει. Καμιά κουλτούρα δεν είναι βάρβαρη, κανένας λαός δεν είναι οριστικά πολιτισμένος. Ολες και όλοι μπορούν να γίνουν τόσο το ένα όσο και το άλλο. Αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου όντος. O κάθε άνθρωπος δεν γεννιέται μόνος μέσα στη φύση, πάντοτε και αναγκαστικά μέσα σε μια κουλτούρα που του επιβάλλεται από την παιδική ηλικία. Αποκτά έτσι μια συλλογική ταυτότητα, η οποία είναι ήδη έτοιμη όταν την ανακαλύπτει και γίνεται το αόρατο θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζει την ταυτότητά του. Η ατομική ταυτότητα πρέπει να προέρχεται από τη συνάντηση πολλών ταυτοτήτων. Ολες οι κουλτούρες (κοινή μνήμη, κοινοί κανόνες ζωής) σχηματίζονται με συγκόλληση και πρόσθεση. Η αμυντική στάση στον μετασχηματισμό μιας κουλτούρας οδηγεί στον φανατισμό και στη βαρβαρότητα. Στις σημερινές, ιδιαίτερα, συνθήκες κάθε ανθρώπινο ον έχει ανάγκη ένα σύνολο κανόνων και κανονισμών, παραδόσεων και εθίμων. Χωρίς αυτά το άτομο δεν ολοκληρώνεται ως άνθρωπος. Το έλλειμμα αυτό το βιώνουν στην πλειονότητα τα παιδιά των μεταναστών. Οι γηραιότεροι δεν τους μεταφέρουν τη συλλογική ταυτότητα και οι νέοι δεν κατανοούν την κουλτούρα της νέας πατρίδας. Για αυτούς, «τα συμφωνηθέντα υπονοούμενα» κατά τον Σεφέρη δεν έχουν νόημα. Και η κατάσταση του ανθρώπινου όντος που έχει απολέσει την αρχική του κουλτούρα χωρίς να αποκτήσει άλλη, κινδυνεύει να τον οδηγήσει, παρά τη θέλησή του, στην αδυναμία επικοινωνίας και άρα στη βαρβαρότητα. Η πατρίδα μας έχει να αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα. Τη διαχείριση ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει τη συλλογική τους ταυτότητα και έχουν αδυναμία να αποκτήσουν μια νέα κουλτούρα. Και είναι γνωστό ότι η απώλεια της αρχικής κουλτούρας χωρίς απόκτηση άλλης οδηγεί στη βαρβαρότητα. Το μίσος και η περιφρόνηση για τον εαυτό του θα οδηγήσει τον μετανάστη στην απόρριψη της κοινωνίας που τον περιβάλλει και στην οποία δεν αναγνωρίζεται. Το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο, τόσο για τους μετανάστες όσο και για την κοινωνία μας. Η οργή και η ταπείνωση οδηγούν στη δράση. Τα παιδιά των μεταναστών χωρίς προγενέστερη ταυτότητα και κοινωνική αναγνώριση θα στραφούν στη βία και στην καταστροφή του κοινωνικού πλαισίου στο οποίο ζουν. Τα πρότυπά τους είναι εκείνα της οθόνης και της κατανάλωσης που γεννούν μια άθλια πραγματικότητα και το μίσος για φυσική βία. Το μόνο μέτρο είναι η Παιδεία και ο έμπρακτος σεβασμός στην ετερότητα. Η οργάνωση πολυπολιτισμικών σχολείων και η διαδικασία ένταξης με αναφορά στην κουλτούρα των κοινωνιών από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες είναι μια διαδικασία που θα τονώσει το κύρος της χώρας μας και θα προστατέψει τις δομές της. Είναι ανάγκη οι μετανάστες να μην έρθουν σε σύγκρουση με τις αξίες της νέας τους πατρίδας. Αλλωστε, κανείς δεν μπορεί να επικαλείται την πολιτισμική διαφορετικότητα για να προσβάλει τις αξίες της κοινωνίας μας, που βρίσκουν την έκφρασή τους στο Σύνταγμα, στους νόμους και στην ίδια τη δομή του κράτους. Αρκεί η κρατική μας οντότητα να αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους κατοίκους της, διαφορετικά υποθάλπει τη βαρβαρότητα...
Ο κ. Χρ. Β. Μασσαλάς είναι πρόεδρος της ΔΕ του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.
ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
1.8.09






