Δήμητρα Γαλάνη : "Δεν θα ζούσα αν δεν υπήρχε η μουσική"

Κάποτε σε μια συνέντευξη ρώτησαν την Δήμητρα Γαλάνη : 

"Αισθάνεστε μοναξιά στο χώρο? Εννοώ αισθητική μοναξιά, δηλαδή ότι δεν υπάρχουν πια παρέες με κοινή αισθητική, με κοινές αναφορές?"

Κι εκείνη απάντησε :

" Δεν αισθάνομαι μοναξιά στον χώρο, αισθάνομαι μοναξιά στη χώρα. Και πιστεύω ότι εξίσου μοναχικοί είναι και πολλοί άλλοι σαν εμένα. Αισθάνομαι μοναξιά, γιατί διαπιστώνω ότι επικρατεί η επίμονη προσπάθεια νη μην ανέβουν ούτε μια στιγμή η αισθητική και η παιδεία μας. Υπάρχει μια λαγνεία προς την ευτέλεια, την οποία προτείνουν με νύχια και με δόντια διάφορα κέντρα αποφάσεων. Το βλέπουμε παντού και πρώτα απ΄όλα στην πολιτική μας. 

Αυτό που λέω από μέσα μου, και που λέμε όλοι μας λίγο-πολύ όταν αντικρύζουμε αυτή την αθλιότητα είναι : " Οχι μωρέ! Δεν είμαστε έτσι εμείς!" Δεν θέλω να ανήκω σε μια κοινωνία που γεννά τους Ψωμιάδηδες, τους Καρατζαφέρηδες και τα παράγωγα αυτών. Αισθάνομαι ξένη προς αυτό. Σαφώς και αντιλαμβάνομαι ότι όλοι αυτοί πατάνε σε φοβικά σύνδρομα του κόσμου, τα οποία καλλιεργούν κατά κόρον, ώστε να έχουν τη δική τους πλατφόρμα για να διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Σαφώς και αντιλαμβάνομαι γιατί τους προβάλλουν καθημερινά και γι΄αυτό γυρίζω το κανάλι. Η παύω να τους ακούω. Κλείνω τον ήχο και-έτσι που φαίνονται μόνο σαν εικόνα, χωρίς ήχο-είναι και πολύ αστείο. 

Και εγώ είμαι άνθρωπος και εγώ μπορεί να φοβάμαι. Δεν αντιδρώ όμως έτσι παθητικά. Κάθομαι και σκέφτομαι, εμπλουτίζω τις γνώσεις μου, διαβάζω και άλλα εκτός από περιοδικά και αθλητικές φυλλάδες, ενημερώνομαι, δεν κολλάω στην εικονική πραγματικότητα που μου σερβίρουν και, με αυτόν τον τρόπο, διώχνω την άγνοια άρα και τους φόβους μου. Συμμετέχω στα κοινά, αντιμετωπίζω την  αλήθεια όσο σκληρή και αν είναι, παρατηρώ και συμπάσχω. Πάνω από όλα δεν κλείνομαι στο καβούκι μου. 

Θέλω να πω με αυτά ότι κάποτε πρέπει να αντιδράσουμε και εμείς οι ίδιοι σε όσα μας σερβίρουν. Πρόκειται για θέμα πολιτισμού. Αυτοί δεν θα σταματήσουν ποτέ. Ετσι ήταν πάντα εδώ. Οι συμπατριώτες μου όμως τότε αντιδρούσαν και ήταν πάντα κοσμοπολίτες, ανοιχτοί, γελαστοί, γλετζέδες και φέρονταν σαν πλούσιοι. Σαν, όμως....Δεν το είχαμε πάρει και τόσο σοβαρά αυτό το θέμα του πλούτου. Τι έγινε τώρα, δεν μπορώ να καταλάβω....Και δεν θέλω να πιστέψω με τίποτα ότι τα καταφέρανε όλοι αυτοί να μας κάνουν έτσι. Αυτό δηλαδή δεν θα το αντέξω.

Που πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε?

Υπάρχει εκεί και μας περιμένει. Ο ήχος δεν έχει χώρο, δεν έχει χρόνο, απλά υπάρχει. Η μουσική θα υπάρχει πάντα, εφόσον υπάρχουν νέοι άνθρωποι που θα μπαίνουν σε αυτή για να συναντήσουν την αλήθεια και να σώσουν την ψυχή τους. Εγώ προσωπικά, έχω σώσει τη ζωή μου από τη μουσική. 

Δεν θα ζούσα, αν δεν υπήρχε η μουσική. 

*Η συνέντευξη δόθηκε στο περιοδικό Δίφωνο (Ιούλιος Αύγουστος 2009)

*Στη φωτό η Δήμητρα Γαλάνη στην πρώτη συναυλία με τον Δήμο Μούτση στο "Rex" το 1969

Βεντούζες....

Διαβάζω στην εφμ Το Εθνος από όπου και η φωτογραφία :

"Η θεραπεία με Βεντούζες είναι μια αρχαία Κινέζικη πρακτική στην οποία μια βεντούζα προσκολλάται στο δέρμα, αφού πρώτα μειωθεί από αυτήν η πίεση। Στην Κινέζικη Ιατρική, η θεραπεία με βεντούζες χρησιμοποιείται για να τραβήξει παθογόνους παράγοντες στην επιφάνεια, προκειμένου να ελευθερωθούν από το σώμα, ενώ βελτιώνει ακόμη και την κυκλοφορία του αίματος। Ο άντρας της φωτογραφίας, υποβάλλεται σε θεραπεία με βεντούζες προκειμένου να χάσει βάρος। Το συγκεκριμένο κέντρο στο οποίο νοσηλεύεται είναι ένα κέντρο στην επαρχία Jilin, που βοηθάει τους ασθενείς στην απώλεια βάρος। Ιδρύθηκε το 2004 και μέχρι σήμερα έχει θεραπεύσει πάνω από 100 παχύσαρκους ασθενείς"

Αρχαία Κινεζική πρακτική η χρήση της βεντούζας???? Καλά και η προγιαγιά μου που ούτε στην Κίνα είχε ταξιδέψει ποτέ ούτε Κινέζικα μιλούσε που τις έμαθε αυτές τις πρακτικές??? Ασε που κόντεψε μια φορά (ήμουν παιδάκι αλλά το θυμάμαι από την τρομάρα που πήρα) να βάλει φωτιά στο σπίτι κατά λάθος.....

Τις πρώτες γραπτές αναφορές για τις βεντούζες τις βρίσκουμε στον Ιπποκράτη। Στον κλινικό του κατάλογο συνιστά τις βεντούζες μεταξύ άλλων, για την αντιμετώπιση της στηθάγχης και των διαταραχών του εμμηνορησιακού κύκλου। Μάλιστα προτείνει βεντούζες μικρές σε διάμετρο, κωνικές σε σχήμα και ελαφρές।

Οι βεντούζες χρησιμοποιήθηκαν ευρέως σε ολόκληρη την Ευρώπη ως ένα βασικό θεραπευτικό μέσο। Πολλοί διάσημοι ιατροί όπως ο Παράκελσος (1493-1541) και ο Ambroise Pare (1509-1590) τις χρησιμοποιούσαν τακτικά।

Μόνο από τα τέλη του 19ου αι। οι πρακτικές αυτές μέθοδοι κατακρίθηκαν έντονα από τους εκπροσώπους της επίσημης ιατρικής με αποτέλεσμα να πάψουν να χρησιμοποιούνται επίσημα। Παρ΄όλα αυτά σε κάθε σπιτικό ήταν η συνήθης πρακτική αντιμετώπισης των κρυωμάτων (και όχι μόνο)।Θυμάμαι χαρακτηριστικά από τα παιδικά μου χρόνια πως σε όποιον έκαναν βεντούζες θεραπευόταν αμέσως। Συγκεκριμένα, έπαιρναν ένα πιρούνι με μπαμπάκι, το πότιζαν με οινόπνευμα, έβαζαν φωτιά και με αυτό έκαιγαν πρόσκαιρα το εσωτερικό της βεντούζας και έπειτα άρχιζαν να τις κολλάνε στην πλάτη του ασθενή। Αν και έμενε ένα σημάδι στη πλάτη του ασθενή, αυτό ήταν πρόσκαιρο κι έφευγε μετά από μερικές ημέρες.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ μην πάτε και βάλετε καμιά φωτιά όπως έκανε (κατά λάθος η προγιαγιά μου)

Αρκετά ζωντανή είναι η παρακάτω μαρτυρία :

"Πονάνε ρε, πώς δεν πονάνε। Βελάζεις। Μου κοβε η γιαγιά μου όταν κρύωνα βαριά μικρός, και μάλιστα με χαράκωνε μ' ένα ξυραφάκι στην πλάτη "για να φύγει το ζουρλό αίμα" όπως έλεγε। Και στο καπάκι τρίψιμο με μπλέ οινόπνευμα ή πετρέλαιο. Ειδικά αυτό το υγρό "πλόπ" που ακούγεται όταν στην τραβάει είναι πολύ χάρντκορ. Ασε που μερικές φορές την ξεχνάει αρκετή ώρα και μετα δε βγαίνει με τίποτα και την τραβάει η γριά και το δέρμα από κάτω έχει γίνει μπλέ κι έχει γεμίσει το ποτήρι αίμα και βρωμάει καμένο πετρέλαιο και αιματίλα κι εσύ μουγκρίζεις σαν θηρίο. Μπρρρ. Ε, μετά από τέτοιο τραμπάκουλο υποτίθεται οτι γίνεσαι καλύτερα, τα κλάνει και φεύγει ο ιός, ή πεθαίνει, δεν ξέρω, εδώ κόντεψες να τα κακαρώσεις εσύ ο ίδιος, ο ιός θα γλίτωσε από το χόστελ; "

Οκ η Κίνα μας έχει καπελώσει σε ότι αφορά τα προϊόντα της, αλλά μην ισχυριζόμαστε πως οι βεντούζες είναι αρχαία Κινεζική πρακτική..... Θα αρχίσω να ψάχνω που είχα δει βεντούζες σε αρχαιολογική ανασκαφή στην Ελλάδα....ίσως να βρίσκονταν εκεί από॥ την προϊστορική περίοδο ακόμη....

Βιβλία + Σελίδες ελλήνων λογοτεχνών ελεύθερα στο Διαδίκτυο

1. Με πρωτοβουλία του ΕΚΕΒΙ δημιιουργήθηκαν οι παρακάτω λογοτεχνικές ιστοσελίδες που περιλαμβάνουν την εργογραφία, βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα αλλά και κάποια από τα ίδια τα βιβλία του :

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc=6118&cnode=200

http://kavvadias.ekebi.gr/

 http://tsirkas.ekebi.gr/

http://ritsos.ekebi.gr/

http://pentzikis.ekebi.gr/

http://karagatsis.ekebi.gr/

Οι λογοτεχνικές ιστοσελίδες για τους Νίκο Καββαδία, Στρατή Τσίρκα, Γιάννη Ρίτσο, Νίκο Γαβριήλ Πετζίκη και Μ. Καραγάτση κατασκευάστηκαν τα τελευταία χρόνια, με αφορμή ειδικά επετειακά αφιερώματα.

Τα ψηφιακά αρχεία-αφιερώματα του ΕΚΕΒΙ θα εμπλουτιστούν προσεχώς με ιστοσελίδες για μεγάλους λογοτέχνες που τιμήθηκαν στο παρελθόν (2005 - Γιώργος Θεοτοκάς, 2004 - Νίκος Καζαντζάκης, 2003 - Κωστής Παλαμάς, 2001 - Ανδρέας Εμπειρίκος, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Άγγελος Σικελιανός, 2000 - Γιώργος Σεφέρης) αλλά και για πολλούς άλλους.

Επίσης, τα επετειακά λευκώματα που εξέδωσε το ΕΚΕΒΙ για τους παραπάνω λογοτέχνες, ψηφιοποιήθηκαν και θα αναρτηθούν στον σχετικό κόμβο του.

Αξίζει να σημειωθεί για το ψηφιακό αρχείο «Γιάννης Ρίτσος», ότι είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται για κάποιον συγγραφέα ένα τόσο πλήρες αρχείο, προϊόν μακρόχρονης μελέτης και έρευνας.

 

2. Επίσης είναι σημαντικό πως εδώ και λίγο μόλις καιρό δημιουργήθηκαν ειδικές ιστοσελίδες που λειτουργούν ως online βιβλιοθήκες. Σε αυτές τις ειδικές  ιστοσελίδες εκατομμύρια τίτλοι βιβλίων ελεύθεροι πνευματικών δικαιωμάτων διατίθενται για free download επειδή είτε ο δημιουργός τους έχει πεθάνει εδώ και πάνω από 70 χρόνια, είτε επειδή από μόνος του ο δημιουργός παραιτήθηκε από τα πνευματικά του δικαιώματα. 

Στις παρακάτω ιστοσελίδες μπορείτε να αναζητήσετε τον τίτλο του βιβλίου για το οποίο ενδιαφέρεστε :

http://www.gutenberg.org/wiki/Gutenberg:The_Audio_Books_Project

(Συλλογή 30,000 τίτλους βιβλίων σε όλες τις γλώσσσες)

http://www.scribd.com/

(Δωρεάν πλατφόρμα "αυτοέκδοσης" με χιλιάδες βιβλία)

www.perseus.tufts.edu/

(Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Tufts)

www.audiobooksforfree.com/

(Αρχεία ήχου με αναγνώσεις βιβλίων για άτομα με ειδικές ανάγκες)

www.archive.org/details/texts/

(Πάνω από 1 εκατομμύριο βιβλία)

Επίσης κάποιοι συγγραφείς διαθέτουν μερικά από τα βιβλία που έγραψαν μέσω των προσωπικών ιστοσελίδων τους όπως

-ο Ν. Δήμας στο www.ndimou.gr και
-ο Θανάσης Τριαρίδης στο www.triaridis.gr .
 

Καλά διαβάσματα.....

Μην το πετάς, καλύτερα...."xariseto"!

«Αυτό που για σένα είναι “για πέταμα”, για άλλον είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται». Πάνω σε αυτό το αξίωμα βασίστηκε η δημιουργία ενός πανελλήνιου δικτύου ανταλλαγής χωρίς χρήματα, το οποίο ξεκίνησε από μια ομάδα φίλων από τη Θεσσαλονίκη και σήμερα, δύο χρόνια αργότερα, αριθμεί ήδη 12.000 μέλη από όλη την Ελλάδα, τα οποία χαρίζουν και λαμβάνουν κάθε είδους αντικείμενα, μέσω της ιστοσελίδας «www.xariseto.gr».

Ολα άρχισαν όταν ο κ. Μάκης Προδρόμου, υδραυλικός από τη Θεσσαλονίκη, αποφάσισε να μετακομίσει στα τέλη του 2008 και δεν είχε ιδέα τι να κάνει με τα παλιά του έπιπλα. Αφενός δεν ήθελε να τα πουλήσει, αφετέρου ούτε και να τα πετάξει του φαινόταν λογικό, μιας και βρίσκονταν σε πολύ καλή κατάσταση.

Αυτό που πραγματικά ήθελε ήταν να τα χαρίσει σε κάποιον που τα είχε ανάγκη, ωστόσο δεν γνώριζε κανέναν.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα ενός δικτύου στο Ιnternet όπου ο καθένας θα μπορούσε να βάζει αγγελίες για αυτά που ήθελε να χαρίσει αλλά δεν ήξερε σε ποιον.

«Δεν είχα γνώσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών και ξεκίνησα το εγχείρημα δειλά, δημιουργώντας ένα φόρουμ στο Ιnternet. Σιγά σιγά άρχισαν να αναρτούν αγγελίες όλο και περισσότερα άτομα και σύντομα είχαμε 300 μέλη.
Τότε αποφασίσαμε να οργανώσουμε το δίκτυο σε άλλη βάση και μεταφερθήκαμε σε δικό μας server» λέει στο «Βήμα» ο κ. Προδρόμου.

Δύο χρόνια αργότερα, το δίκτυο του www.xariseto.gr έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 14.000 αγγελίες στις οποίες τα 12.000 μέλη του χαρίζουν και λαμβάνουν κάθε είδους αντικείμενα: από έπιπλα και οικιακές συσκευές ως ρούχα και παπούτσια, κοσμήματα και παιδικά είδη.

Τους τελευταίους μήνες, μάλιστα, τα μέλη του δικτύου έχουν κάνει ένα ακόμη βήμα: εξελίσσουν σταδιακά τις μεμονωμένες αγγελίες σε ένα οργανωμένο δίκτυο φιλανθρωπικής προσφοράς. «Αρκετά συχνά βλέπαμε αγγελίες που παρέμεναν αναρτημένες στο δίκτυο για εβδομάδες, χωρίς κανένας να δείξει ενδιαφέρον. Ωστόσο, ήμασταν σίγουροι ότι κάπου εκεί έξω υπήρχαν άνθρωποι που χρειάζονταν όλα αυτά τα πράγματα και για τους προσωπικούς του λόγους, δεν είχαν πρόσβαση στο δίκτυό μας» αναφέρει ο κ. Προδρόμου, ο οποίος δεν παρέμεινε με σταυρωμένα χέρια.

Μαζί με τους συντονιστές του www.xariseto.gr αποφάσισαν να οργανώσουν μεγάλα χαριστικά παζάρια όπου όλα αυτά τα αναξιοποίητα αντικείμενα θα μπορούσαν να διατεθούν στο πλαίσιο μιας διοργάνωσης που θα έμοιαζε με γιορτή και θα προσέλκυε πολύ κόσμο.

Ηδη έγιναν πέντε παζάρια στη Θεσσαλονίκη και αναμένεται το πρώτο της Αθήνας, ενώ τα μέλη δηλώνουν ότι τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά.

Ο πάγκος με τις φιλικές προσφορές του

«Η προσέλευση ήταν πολύ μεγάλη και μάλιστα η πλειοψηφία ήταν νέοι άνθρωποι, οι οποίοι κατορθώνουν σιγά σιγά να απενοχοποιήσουν την έννοια του “να λάβουν κάτι που κάποιος άλλος δεν χρειάζεται πια”. Εχω παρατηρήσει ότι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη ντρέπονται να ζητήσουν, σαν να το θεωρούν κάτι κακό. Αυτό συνδέεται με τη γενικότερη νοοτροπία των Ελλήνων που δεν έχουν εξοικειωθεί με τα ανταλλακτικά δίκτυα» σχολιάζει η κυρία Γωγώ Δημούδη.

Στα δύο χρόνια που συμμετέχει στο δίκτυο η ίδια έχει χαρίσει καναπέδες, βιβλία, παιδικά είδη και κοσμήματα, όχι μόνο δικά της αλλά και των φίλων της, μια και οι ίδιοι «διστάζουν να μπουν στη διαδικασία της εξεύρεσης κάποιου λήπτη, αλλά δεν έχουν αντίρρηση να κάνω εγώ τον μεσάζοντα»!

Γιατί, όμως, διστάζουν; Οταν οι παππούδες μας δεν χρειάζονταν κάτι στο χωριό, ρωτούσαν όλους τους συγγενείς και τους φίλους μήπως μπορούσε κάποιος να το αξιοποιήσει.

Πώς καταλήξαμε να είμαστε τόσο επιφυλακτικοί απέναντι στην ανταλλαγή; «Πιστεύω ότι το εύκολο χρήμα μέσω δανείων και πιστωτικών καρτών τις περασμένες δεκαετίες μας έκανε όλους να σκεφτόμαστε “δεν βαριέσαι, θα αγοράσω άλλο” και να πετάμε στα σκουπίδια με πολλή ευκολίααντικείμενα που ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Η οικονομική κρίση και οι γενικότερη δύσκολη κατάσταση, ωστόσο, είναι μια ευκαιρία για νέο επίπεδο αλληλεγγύης ανάμεσα στους πολίτες» σχολιάζει η κυρία Δημούδη.

Αλλωστε, η ανταλλαγή μπορεί να ειδωθεί και ως μια πολύ δημιουργική διαδικασία, μέσω της οποίας άγνωστοι κάνουν «δώρα» ο ένας στον άλλον, χωρίς απαραίτητα να βρίσκονται σε ανάγκη.

Η κυρία Μαρία Παξινού έχει χαρίσει παπούτσια, κοσμήματα και ένα κινητό, ενώ έχει λάβει σπάνια κομμάτια για την ασυνήθιστη συλλογή της από... οτιδήποτε σχετίζεται με την μπίρα! «Μέσω του www.xariseto.gr έχουμε λάβει συλλεκτικά ανοικτήρια, παλιές διαφημίσεις μπίρας και παράξενα ποτήρια για τη συλλογή μας. Για κάποιους αυτά ήταν άχρηστα αντικείμενα, αλλά για μας είναι αληθινοί θησαυροί. Αυτή είναι η μαγεία της ανταλλαγής» λέει στο «Βήμα».

Της Ελλης Ισμαηλίδου
Πηγή Το Βήμα
17.6.2010

Γραφεία που μυρίζουν...γεμιστά (τα ταπεράκια εν δράσει)

Την ανάγκη φιλοτιμία κάνουν οι Ελληνες. Η οικονομική κρίση κατόρθωσε αυτό που διατροφολόγοι και γιατροί δεν κατάφεραν επί σειρά ετών μέσω επιστημονικών άρθρων: να μας πείσουν να εγκαταλείψουμε το «ντελίβερι» στους χώρους εργασίας και να στραφούμε στο... ταπεράκι και στο υγιεινό σπιτικό φαγητό από το σπίτι. 

Η κυρία Δέσποινα Ντεβετζιδάκη, 26 ετών, φωτογραφίζεται στο γραφείο της, τρώγοντας από το τάπερ τα φασολάκια που μαγείρεψε από το προηγούμενο βράδυ και δηλώνει ότι... «επιτέλους δεν ντρέπομαι για αυτό». Τα πράγματα, ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι. «Στο Πανεπιστήμιο οι συνήθεις τροφές ήταν τα γνωστά “junk food”- σουβλάκια, πίτσες και τυρόπιτες-, ενώ αν κάποιος τολμούσε να εμφανίσει τάπερ με σπιτικό φαγητό, γινόταν κυριολεκτικά περίγελως! Η ίδια νοοτροπία δυστυχώς επικρατούσε μέχρι πρότινος και στον χώρο εργασίας» αναφέρει η ίδια. Στο αντίθετο άκρο βρίσκονται οι ευρωπαίοι εταίροι μας, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες ετοιμάζουν με θρησκευτική ευλάβεια τα περιβόητα «lunch boxes» (κυριολεκτικά μεταφράζονται ως «κουτιά γεύματος»), γεμίζοντάς τα με υγιεινές σπιτικές λιχουδιές για τη δουλειά. «Οταν πέρασα έξι μήνες στην Ολλανδία, έμεινα έκπληκτη από τη λεπτομέρεια με την οποία προετοίμαζαν τη διατροφή τους στο πανεπιστήμιο και στη δουλειά. Το τάπερ εκεί ήταν λόγος για να... καμαρώνεις, όχι να ντρέπεσαι!» προσθέτει η κυρία Ντεβετζιδάκη.

Η οικονομική κρίση και ο περιορισμός του μηνιαίου προϋπολογισμού, ωστόσο, ανάγκασαν τους Ελληνες να αλλάξουν συνήθειες καθώς ένα έτοιμο γεύμα κοστίζει ως και δέκα φορές περισσότερο από το αντίστοιχο γεύμα μαγειρεμένο στο σπίτι. «Εχουμε παρατηρήσει τους τελευταίους μήνες μείωση και στη συχνότητα και στην ποσότητα των παραγγελιών. Ατομα που παράγγελναν κάθε ημέρα, τώρα μας τηλεφωνούν λιγότερες φορές, ενώ οι παραγγελίες τους είναι πιο συγκρατημένες» εξηγεί στο «Βήμα» ο κ. Γρηγόρης Σπυρίδωνος, ιδιοκτήτης της αλυσίδας έτοιμων γευμάτων «Cadillac 99 γεύσεις». Σύμφωνα, άλλωστε, με την κυρία Δέσποινα Κουκλινού, ιδιοκτήτρια του εστιατορίου διανομής γευμάτων «Μελίλωτος», που δραστηριοποιείται στο κέντρο της Αθήνας, η κρίση έχει μεταβάλει και τις προτιμήσεις των πελατών. «Τον τελευταίο καιρό τα πιάτα που τελειώνουν πρώτα είναι τα πιο φθηνά του καταλόγου, ενώ λόγω και της καλοκαιρινής περιόδουδύο στις τρεις παραγγελίες είναι σαλάτες» σημειώνει.
Στις νέες οικονομικές συνθήκες οι επιχειρήσεις έτοιμου φαγητού προσπαθούν να προσαρμοσθούν με εκπτώσεις ή προσφορές οι οποίες έχουν κατακλύσει μενού και διαφημίσεις, με γνωστά ρητά του τύπου «με ένα χάμπουργκερ δώρο οι πατάτες». Δεν λείπουν, βέβαια, και οι εναλλακτικές προσεγγίσεις: «Προωθούμε τις εύπεπτες συνταγές, κυρίως σαλάτες, χωρίς βαριά καρυκεύματα, σκόρδο και κρεμμύδι, για να προσελκύσουμε τους εργαζομένους που επιθυμούν να “τσιμπήσουν” κάτι ελαφρό στη δουλειά» αναφέρει η κυρία Κουκλινού. Από την άλλη ο κ. Σπυρίδωνος σχολιάζει ότι η αλυσίδα του προχωρεί «σε μείωση τιμών και εισάγει την επιλογή του “μενού”, δηλαδή ενός πλήρους γεύματος με γαρνιτούρα και ψωμί, σε μικρότερη ποσότητα και άρα σε πιο οικονομική τιμή».
Ωστόσο, ακόμη και οι πιο γενναιόδωρες προσφορές δεν μπορούν να συγκριθούν με την παρασκευή του ίδιου γεύματος στο σπίτι, όχι μόνο σε κόστος αλλά και σε διατροφική αξία. Οπως εξηγεί ο κ. Κωνσταντίνος Ξένος, κλινικός διατροφολόγος-διαιτολόγος, «ακόμη και το καλύτερο έτοιμο φαγητό είναι χειρότερη επιλογή από οτιδήποτε φτιάξουμε μόνοι μας! Ο λόγος είναι ότι μόνο για ό,τι παρασκευάζουμε μόνοι μας έχουμε απόλυτη γνώση των πρώτων υλών που χρησιμοποιήσαμε και της ποσότητας σε λάδι, βούτυρο, αλάτι κτλ.». 

Αλλωστε, όπως υπογραμμίζει ο κ. Ξένος, τα μενού των καταστημάτων «ντελίβερι» είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε να διεγείρουν το αίσθημα λαιμαργίας των καταναλωτών, με φωτογραφίες και προσφορές που αφορούν σχεδόν πάντα παχυντικές, τηγανητές ή λιπαρές τροφές. «Συνεπώςτο τάπερ με το σπιτικό φαγητό αποτελεί και συνειδητή επιλογή να μείνει κανείς μακριά από τους άσκοπους πειρασμούς και να προγραμματίσει εκ των προτέρων το διατροφικό του πλάνο» καταλήγει.

Της Ελλης Ισμαηλίδου

Πηγή Το Βήμα

24.6.2010

Στη Γαλλία άνοιξε το πρώτο γυμναστήριο του νου....

Καλωσορίσατε στο πρώτο «γυμναστήριο του μυαλού», όπου μπορείτε να ακονίσετε τη μνήμη, τη φαντασία και τις άλλες γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου σας με κάποιες απλές ασκήσεις. Το κέντρο άθλησης του νου, ιστορική πρωτιά των Γάλλων, λειτουργεί εδώ και λίγους μήνες στις Βερσαλλίες, λίγο έξω από το Παρίσι.

Η υγεία του εγκεφάλου θεωρείται μεγάλη υπόθεση διεθνώς. Στην Ιαπωνία ο νευροεπιστήμονας Ριούτα Καβασίμα κέρδισε μεγάλη φήμη και περιουσία με το πρόγραμμα εκγύμνασης του μυαλού που δημιούργησε για την εταιρεία ηλεκτρονικών παιχνιδιών Νintendo.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίθουν ψυχολόγων που ισχυρίζονται ότι μπορούν να σε κάνουν πιο έξυπνο με μεθόδους όπως η παρακολούθηση των εγκεφαλικών κυμάτων.

Κανένας όμως δεν είχε τολμήσει να πει ότι το ανώτερο γαλλικό πνεύμα είναι ντεφορμέ και χρειάζεται εξάσκηση, ώσπου ο φιλόδοξος επιχειρηματίας Ζερό Ντιτριέ συνάντησε τον νευρολόγο και διευθυντή της Κλινικής για τη Μνήμη ΖερόμΜπλεν.

Οι δυο τους ήταν πεπεισμένοι ότι όσο και αν ορκίζονταν οι συμπατριώτες τους πως είναι οι φυσικοί κληρονόμοι του Καρτέσιου, λίγη πνευματική γυμναστική δεν θα πήγαινε χαμένη. Το πρόγραμμα που δημιούργησαν δεν έχει καμία σχέση με τη νευροεπιστήμη των Ιαπώνων και την ψυχολογία των Αμερικανών.

Οι ασκήσεις τους περιλαμβάνουν ανάγνωση, μελέτη, ερωτήσεις και απαντήσεις σε ζητήματα τεχνών, επιστημών, λογοτεχνίας, ιστορίας, ακόμη και οινογνωσίας. «Πρέπει κανείς να ενδιαφέρεται με πάθος για το θέμα που μελετά ώστε να το μάθει καλά» λέει ο κ. Ντιτριέ.

Μία από τις ασκήσεις περιλαμβάνει επισκέψεις σε ιστορικά μνημεία, όπως τα κοντινά ανάκτορα στις Βερσαλλίες, συνοδεία ξεναγού. Επειτα οι συμμετέχοντες, που πληρώνουν 25 ευρώ για κάθε ώρα πνευματικής γυμναστικής, προσπαθούν να θυμηθούν τι είπε ο ξεναγός. Σε μια άλλη εξόρμηση, τα μέλη της ομάδας καλούνται να μελετήσουν και να κρατήσουν στη μνήμη τους πίνακες του Μονέ. Μια τρίτη άσκηση απαιτεί την αποστήθιση ενός ποιήματος.

Οι γυμναστές επιβλέπουν και δίνουν συμβουλές για το πώς πρέπει να εκτελούνται οι ασκήσεις, όπως η σύνδεση νέων πληροφοριών με εικόνες που δημιουργεί κανείς στο μυαλό του. Αλλά ο κ. Ντιτριέ προειδοποιεί ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις ούτε μαγικές συνταγές. «Για να διατηρήσεις το σώμα σου σε φόρμα, πρέπει να ιδρώσεις και να δουλέψεις σκληρά. Το ίδιο ισχύει και για το πνεύμα» λέει.

© Τhe Τimes, 2010

Πηγή Το Βήμα

19.6.2010

Ζητείται ελπίς διακοπών (εναλλακτικές διακοπές, εθελοντισμός/camping/ανταλλαγές)

Η οικονομική κρίση οδηγεί φέτος σε εναλλακτικές λύσεις

«Κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι, κάνε το μπαλκόνι σου νησί» προτείνει γνωστό τραγούδι, που φέτος ηχεί εξαιρετικά επίκαιρο.

Τα χρήματα που λιγοστεύουν, το επίδομα αδείας που περιορίζεται, τα δελτία κοινωνικού τουρισμού που σπανίζουν και η απειλή ενός πολύ δύσκολου οικονομικά χειμώνα ενεργοποιούν το ελληνικό δαιμόνιο, που ψάχνει εναγωνίως λύσεις για διακοπές, έστω οικονομικές.

Το ίδιο, βεβαίως, από την άλλη πλευρά, ισχύει και με τους τουριστικούς επιχειρηματίες. Οι οποίοι αφουγκράζονται την ανάγκη των πελατών και φτάνουν μέχρι του σημείου να προσφέρουν, σε διάφορες μορφές, έως και δωρεάν διαμονή σε τουριστικές περιοχές. Είτε μέσω προσφορών που κάνουν γνωστά και μη... πολυκαταστήματα και σούπερ μάρκετ είτε μέσω διαγωνισμών που διοργανώνουν ραδιοφωνικοί σταθμοί, τηλεοπτικές εκπομπές κ. λπ.

Βέβαια, πρώτη εναλλακτική οδός διακοπών παραμένει η... φιλοξενία. «Από τον Μάρτιο που ξεκίνησε η συζήτηση για τη μείωση του μισθού μου άρχισα να ψάχνω λύσεις», εξηγεί στην «Κ» ο Στέφανος Π., υπάλληλος ΔΕΚΟ και πατέρας δύο παιδιών. «Μέχρι και πέρυσι περνούσαμε δύο εβδομάδες στο χωριό μου στην Πελοπόννησο και δύο σε κάποιο νησί», λέει. «Φέτος θα μας φιλοξενήσουν μία εβδομάδα οι κουμπάροι μας στην Κεφαλονιά, θα συνεχίσουμε στο χωριό και θα μείνουμε και αρκετές μέρες στην Αθήνα».

Στον... καναπέ

Για τους πιο τολμηρούς και πεπειραμένους υπάρχει βεβαίως και η δυνατότητα φιλοξενίας όχι μόνον από γνωστούς, αλλά και από αγνώστους.

Μέσω της ιστοσελίδας www. couchsurfing. com, για παράδειγμα, πάνω από 1.000.000 άνθρωποι σε 230 χώρες και 67.000 πόλεις προσφέρουν τον... καναπέ τους σε έναν ταξιδιώτη, προκειμένου να γνωρίσει μια διαφορετική χώρα και κουλτούρα.

Επίσης, μεγάλο ποσοστό επίδοξων εκδρομέων θα επιλέξει φέτος το camping, οργανωμένο ή ελεύθερο. «Είχα ξεχάσει για πολλά χρόνια τη σκηνή μου στο πατάρι, αφού έκανα camping όταν ήμουν φοιτητής», θυμάται ο Βασίλης Κ., 45 χρόνων, εκπαιδευτικός σήμερα. «Την κατέβασα όμως και ετοιμάζομαι να θυμηθώ τα νιάτα μου!». Η διαμονή σε camping κυμαίνεται για τους ενήλικες από 4 έως 8 ευρώ την ημέρα και η τιμή για τη σκηνή από 2 έως 8 ευρώ. «Δεχόμαστε καταιγισμό τηλεφωνημάτων από Ελληνες», δηλώνει ιδιοκτήτης camping σε Κυκλαδονήσι, «και οι περισσότεροι μας λένε ότι θα είναι η πρώτη τους φορά».

Επίσης, η καλοκαιρινή εργασία σε παιδικές κατασκηνώσεις έχει αρχίσει να γίνεται περιζήτητη μεταξύ των νέων. «Η προσφορά ήταν πρωτοφανής», λέει ξαφνιασμένος στην «Κ» ιδιοκτήτης μεγάλης ιδιωτικής κατασκήνωσης. «Oι νέοι ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν παρ’ όλο που ο μισθός σε κάποιες περιπτώσεις μειώθηκε από πέρυσι, πολλοί επέμεναν λέγοντας ότι είναι η μοναδική τους επιλογή για το καλοκαίρι».

Με έκπληξη υποδέχονται το καλοκαίρι της κρίσης και οι επικεφαλής εθελοντικών προγραμμάτων. «Διαπιστώνουμε αύξηση του ενδιαφέροντος για τα προγράμματά μας της τάξεως 30% - 40%», λέει στην «Κ» η κ. Ντόρα Βουγιούκα από την «ΕΛΙΞ - προγράμματα εθελοντικής εργασίας», «τόσο για τις θέσεις ομαδαρχών όσο και για την καθαρά εθελοντική εργασία σε Ελλάδα και εξωτερικό». Ο 31χρονος οικονομολόγος Ηλίας Αθανασιάδης, που επέστρεψε στην Ελλάδα και αναζητάει δουλειά, θα βρεθεί για 15 μέρες στην Ιορδανία προσφέροντας κοινωνική εργασία σε ένα ορφανοτροφείο. «Το κίνητρό μου δεν ήταν το οικονομικό», διευκρινίζει στην «Κ», «ακόμη κι αν δούλευα, θα επιδίωκα να πάω σ’ αυτήν την αποστολή, γιατί η εμπειρία που θα μου προσφέρει είναι μοναδική»...

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Πηγή Καθημερινή

20.6.2010

Σημείωση δική μας :

Εναντι ολιγόωρης ελαφράς εργασίας μπορείτε να συνδυάσετε διακοπές με εθελοντισμό  :

- στην ΜΟΜ (πληροφορίες εδώ) 

- στην ορνιθολογική εταιρεία (πληροφορίες εδώ) 

- στην εταιρεία προστασίας της θαλάσσιας χελώνας (πληροφορίες εδώ)

Υπάρχουν και άλλες, αυτές θυμήθηκα σε πρώτη ματιά διαβάζοντας το άρθρο.