Ζωντανεύοντας αντίκες : Επισκευές παλαιών επίπλων

Το εργαστήριο που επισκευάζει παραδοσιακά έπιπλα και αντίκες στη οδό Ζαΐμη κρύβει ιστορία μισού αιώνα. Ο Ιωακείμ Ασλάνογλου έφερε την πείρα και την τέχνη του από την Κωνσταντινούπολη.

Ενας μάστορας με γνώση και μεράκι που μετέδωσε τις τεχνικές των προγόνων του στον νεαρό συνεχιστή που πήρε τη σκυτάλη, τον, τότε, εικοσάχρονο Νίκο Κουφάκη. "Είχα έφεση στις καλλιτεχνικές εργασίες, που με οδήγησε στην αναπαλαίωση επίπλων. Εμαθα τη δουλειά και τελικά με απορρόφησε", λέει "ξεφυλλίζοντας" τις αναμνήσεις του.

Ο παλιός μπουφές, η τραπεζαρία της γιαγιάς και τα έπιπλα αντίκες ξαναζωντανεύουν στα επιδέξια χέρια του Νίκου από τα οποία έχουν περάσει έπιπλα ακόμη και 250 ετών, όπως "το βιεννέζικο πιάνο και η γαλλική ρουλέτα του μεσοπολέμου σε στυλ art deco. Προσπαθώ να μαθαίνω την ιστορία κάθε επίπλου που φτάνει στα χέρια μου και το δουλεύω. Κουβαλούν συναισθήματα, αναμνήσεις. Είναι σαν να σου μιλάνε. Δουλεύω το χειροποίητο λούστρο, χρησιμοποιώ την τεχνική με τη γομαλάκα όπως ακριβώς έκαναν οι παλιοί μάστορες καθώς και την πιο ασυνήθιστη τεχνική ?μπουρλέ?, που είναι η προϊστορία του αφρολέξ -τζίβα και βαμβάκι- όταν επισκευάζω τις ταπετσαρίες στα έπιπλα. Η πατίνα είναι άλλη παλιά γαλλική τεχνική παλαίωσης, που έχει τις ρίζες της στην εποχή της Αναγέννησης", λέει ο κ. Νίκος Κουφάκης.

Η αγάπη και το πάθος για την τέχνη του φαίνεται και στη φωνή του Νίκου Κουφάκη, έτσι όπως πάλλεται με τρυφερότητα καθώς περιγράφει τις τεχνικές. Πιστεύει ότι "το κόστος της επισκευής είναι χαμηλότερο από την αγορά ενός παλιού επίπλου ή ενός καινούργιου που δεν θα καταφέρει να επιβιώσει στον χρόνο".

Διεύθυνση :

Νικόλαος Κουφάκης, Μετσόβου 26 και Ζαϊμη 41, 2108226977, 6945978950

Nίκη Mηταρέα nmitarea@pegasus.gr
ΦΩTOΓΡAΦIΕΣ: Χάρης Γκίκας gikas@pegasus.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ

10.11.2011

Κανένα φαγητό δεν πάει χαμένο Μπορείτε κι εσείς να προσφέρετε βοήθεια)

Ο φούρνος στο μικρό αναψυκτήριο της κ. Μαίρης Λούκα στους Αγίους Αναργύρους δεν σταματά ποτέ να δουλεύει. Η ιδιοκτήτρια πάντα πίστευε ότι οι προθήκες θα πρέπει να είναι συνεχώς γεμάτες με «καλούδια», να προδιαθέτουν τον κόσμο να ψωνίσει. «Δυστυχώς όμως αυτό σημαίνει ότι στο τέλος της ημέρας “μένουν” κάποια κομμάτια», λέει. «Φρέσκα, φρεσκότατα είναι, ωστόσο δεν μπορώ να τα βγάλω ξανά την επόμενη ημέρα». Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η κ. Λούκα μάζευε τις 10-15 τυρόπιτες που περίσσευαν και τις μοίραζε σε φίλους και γνωστούς. Ομως, τη βασάνιζε η σκέψη ότι στη διπλανή γειτονιά, στο διπλανό σπίτι μπορεί να υπάρχουν οικογένειες που τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Τους Αγίους Αναργύρους μαστίζει η ανεργία, όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμα και τις πιο βασικές ανάγκες.

Κάπως έτσι, η κ. Λούκα και το αναψυκτήριο «Οσκαρ» ήταν από τους πρώτους που δήλωσαν συμμετοχή στο «Μπορούμε», μια νέα πρωτοβουλία καταπολέμησης της σπατάλης του περισσευούμενου φαγητού και υπέρ της αξιοποίησής του για κοινωφελή σκοπό. Η ιδέα και η υλοποίησή της ανήκει στην κ. Ξένια Παπασταύρου, εθελόντρια της Τράπεζας Τροφίμων. «Μέσα από τη δραστηριοποίησή μου στην Τράπεζα διαπίστωσα ότι ενώ υπάρχει διάθεση από εταιρείες και ιδιώτες να βοηθήσουν και φυσικά τεράστια ζήτηση, δεν μπορούν οι δύο πλευρές να “συναντηθούν”», λέει η ίδια στην «Κ». «Η πρωτοβουλία, μέσα και από το σάιτ

  http://www.boroume.gr/

φιλοδοξεί να παίξει αυτό τον ρόλο, να φέρει κοντά τους δύο αυτούς πόλους, ώστε τίποτα να μην πηγαίνει χαμένο».

Και την ώρα που στην Ελλάδα του 2011 χιλιάδες άνθρωποι δεν μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους και στην οικογένειά τους ούτε «ένα πιάτο φαγητό», τόνοι απολύτως κατάλληλου φαγητού πετιούνται καθημερινά σε εκατοντάδες εστιατόρια, ταβέρνες, και άλλα σημεία εστίασης σε όλη τη χώρα. Η πρωτοβουλία καλεί τις εταιρείες εστίασης που διαπιστώνουν ότι συχνά διαθέτουν περισσευούμενο φαγητό το οποίο καταλήγει στα σκουπίδια, ακόμα και αν πρόκειται για μικρή ποσότητα, και ταυτόχρονα τους εκπροσώπους ιδρυμάτων απόρων, παιδιών, ηλικιωμένων ή τοξικοεξαρτημένων ή και τους ίδιους τους ανέργους που δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικό και θρεπτικό φαγητό καθημερινά, να δηλώσουν το «παρών». Είναι βέβαιο, όπως λέει η κ. Παπασταύρου, ότι κάποιος που όσους μπορούν να βοηθήσουν και κάποιος από εκείνους που έχουν ανάγκη βοήθειας θα βρίσκονται κοντά, ούτως ώστε να μην απαιτείται η μεταφορά φαγητού για μεγάλες αποστάσεις ή η αποθήκευσή του.

«Οταν επικοινώνησα με την κ. Λούκα από τους Αγίους Αναργύρους, για παράδειγμα, έψαξα και βρήκα ότι στην περιοχή κάνει σημαντικό έργο ο ιερέας της ενορίας του Αγίου Δημητρίου στα Μυκονιάτικα. Πράγματι, σήμερα, περνάει ο παπάς κάθε μέρα και παίρνει το περισσευούμενο φαγητό από την κ. Λούκα και το προσφέρει στους απόρους. 

Η δυναμική της πρωτοβουλίας είναι στη γειτονιά», εξηγεί. Εκτός από το «Οσκαρ», συμμετοχή έχουν δηλώσει και πολλές άλλες επιχειρήσεις, πολλοί από τους οποίους, όπως για παράδειγμα το κατάστημα «Βενέτη» στη Φιλοθέη, έψαχναν ήδη τρόπους να διοχετεύουν τα προϊόντα που περισσεύουν σε ανθρώπους που τα χρειάζονται. «Προσπαθούσαν τίποτα να μην πηγαίνει χαμένο, αλλά χρειάζονταν κάποιον να συντονίζει την προσπάθεια. Ενας από τους υποψήφιους αποδέκτες τώρα είναι η Στέγη Ανηλίκων της Νέας Ιωνίας». Η πρωτοβουλία στηρίζεται από την Τράπεζα Τροφίμων, η οποία συνεργάζεται με περισσότερα από 200 ιδρύματα σε όλη την Αττική. «Με έναν τρόπο έχουμε τον χάρτη των φορέων που έχουν ανάγκη φαγητού», εξηγεί η κ. Παπασταύρου. Συνολικά, βοηθούν στη σίτιση 27.250 ανθρώπων την εβδομάδα.

«Κάτι κάνω»

Ταυτόχρονα, το σάιτ φιλοδοξεί να λειτουργεί και σαν βάση δεδομένων για κάθε είδους τέτοιες προσπάθειες. Στο boroume.gr προβλήθηκε, για παράδειγμα, και η πρωτοβουλία του εστιατορίου Kavatza στο Κολωνάκι να προσφέρει με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά τις φτώχειας στις 17 Οκτωβρίου ένα μπολ αχνιστή φασολάδα σε περισσότερους από 250 ανθρώπους. Μάλιστα, λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης του κόσμου, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου πρόκειται να συνεχίσει τη συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων, προσφέροντας μια μερίδα καλομαγειρεμένο, φρέσκο φαγητό, στο πλαίσιο των δημοτικών συσσιτίων.

Η αξία των ειδών διατροφής που δωρίζονται από επιχειρήσεις, οι οποίες παράγουν ή εμπορεύονται τέτοια αγαθά, προς το Ιδρυμα Τράπεζα Τροφίμων εκπίπτει από τα ακαθάριστα έσοδα των επιχειρήσεων. Ομως η ηθική ικανοποίηση της προσφοράς είναι η μεγαλύτερη ανταπόδοση. «Βλέπω κάθε μέρα τον παπά που έρχεται και σκάω ένα χαμόγελο», λέει η κ. Λούκα. «Αισθάνομαι ότι κάτι κάνω».

Της Λίνας Γιάνναρου

Πηγή Καθημερινή

25.10.2011

Bondex Couriers: Ταχυμεταφορές με...ορθοπεταλιές (Courier οικολογικός αλλά για ταχύτατες παραδόσεις)

ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ COURIER!!!!

Το χόμπι επάγγελμα έκαναν ο Χάρης, ο Κρίστιαν και ο Μιχάλης και μεταφέρουν φακέλους, μικρά δέματα, ακόμα και κλουβιά για παπαγάλους. Η ομάδα πάει παντού στο Λεκανοπέδιο και αν τους ζητηθεί μπορούν να πραγματοποιήσουν αποστολή μέσα σε 45 λεπτά!

Η ισχύς εν τη ενώσει, σκέφτηκαν τρεις φίλοι και δημιούργησαν, μέσα σε δύσκολους καιρούς, την πρώτη εταιρεία courier με ποδήλατα στην Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα, το οποίο, όπως λένε, αποδεικνύεται και προσοδοφόρο.

Ο Χάρης, ο Κρίστιαν και ο Μιχάλης από τον περασμένο χρόνο ίδρυσαν την Bondex Couriers και επενδύοντας σε ένα σύστημα οικολογικών ταχυμεταφορών μεταφέρουν από φακέλους μέχρι και? κλουβιά για παπαγάλους εντός των αττικών τειχών...

Η αστική ποδηλατική κουλτούρα τους αποτέλεσε το εφαλτήριο για την οργάνωση της εταιρείας, καθώς η πρώτη γνωριμία μεταξύ τους έγινε στην ποδηλατική κοινότητα, όπου και έγιναν φίλοι.

Η ιδέα
"Ποδηλάτες από το εξωτερικό μάς έδωσαν την ιδέα, η οποία έξω είναι πολύ διαδεδομένη εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλοι ασχολούμασταν με κάτι άλλο. Είδαμε ότι αυτό που είχαμε μπροστά μας ήταν πιο φιλικό προς εμάς και φυσικά περισσότερο προσοδοφόρο" λέει στο "Εθνος" ο Χάρης Σταχτούργος, ένας εκ των ιδρυτών της Bondex Couriers.

"Η βασική μας διαφορά με το εξωτερικό είναι ότι οι εμπορικές και οικονομικές δραστηριότητες δεν είναι συγκεντρωμένες σε ένα σημείο. Επιχειρήσεις και καταστήματα υπάρχουν διασκορπισμένα σε όλη την Αττική. Με το ποδήλατο πάμε παντού: Γλυφάδα, Μεταμόρφωση, Κηφισιά, Αγία Παρασκευή, Βριλήσσια, Χαϊδάρι... Εχουμε χωρίσει την Αττική σε ζώνες: η Α' είναι το κέντρο, η Β' πιάνει βόρεια από Κηφισιά, νότια από Βούλα, δυτικά από Πετρούπολη και ανατολικά από Αγία Παρασκευή, και η Γ' ζώνη είναι το ''υπόλοιπο'' Αττικής".

Η διαφορά τους με τις κλασικές εταιρείες courier είναι η... ταχεία επέμβαση. "Δεν δουλεύουμε σαν ταχυδρομείο. Εμάς μπορεί κάποιος να μας καλέσει και να πάμε για παραλαβή μέσα σε 40 λεπτά. Κάνουμε τις μεταφορές χέρι με χέρι και παραδίδουμε μόνο στον παραλήπτη.

Μεταφέρουμε φακέλους και μικροδέματα έως 10 κιλά, αλλά πολύ σύντομα θα έχουμε και cargo ποδήλατα για τα μεγάλα αντικείμενα".

Ο πρώτος τους πελάτης ήταν μια εταιρεία και ακολούθησαν πολλές, καθώς και μεγάλος αριθμός ιδιωτών που επιθυμεί άμεση παραλαβή και μεταφορά ενός εγγράφου ή ενός πακέτου.

Παραγγελίες και από βουλευτές

Οι ιδιαιτερότητες της δουλειάς

Ο Χάρης υπερηφανεύεται για την ταχύτητα της ομάδας, η οποία μεγαλώνει όταν πέφτει πολλή δουλειά (τα Χριστούγεννα βγήκαν έξω 20 ποδήλατα).

"Μέσα στο καταχείμωνο, ένας βουλευτής μάς είχε ζητήσει να αναλάβουμε την παράδοση καλαθιών-δώρων. Αυτό ομολογώ ότι ήταν δύσκολο, λόγω του όγκου των καλαθιών, αλλά το καταφέραμε".

Τα μέλη της εταιρείας, που σήμερα είναι έξι, οι πρωτεργάτες Χάρης, Κρίστιαν και Μιχάλης, αλλά και οι Νικόλας, Ανδρέας και Αγης, εκτός από τις υπηρεσίες τις οποίες προσφέρουν στους πελάτες τους έχουν και το πρόσθετο... ίδιον όφελος να διατηρούν τη φόρμα τους. "Μας έχει τύχει πελάτης που ήθελε μια παράδοση από τη Μαρίνα της Γλυφάδας στη Νέα Ερυθραία. Αυτό το πετύχαμε μέσα σε 45'. Μέσα μεταφοράς δεν χρησιμοποιούμε, ίσως ενίοτε τον προαστιακό. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι κάποιοι επειδή μας βλέπουν με το ποδήλατο θεωρούν ότι είμαστε κατάκοποι και μας προσφέρουν χυμούς, φαγητά ή γλυκά. Το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από αυτό που κάνουμε και παρά τη δυσκολία του μας ευχαριστεί. Οσο περνάει ο καιρός και η κουλτούρα του ποδηλάτου εδραιώνεται, τόσο πιο φιλικά γίνονται τα υπόλοιπα οχήματα απέναντί μας".

3 ζώνες

Τιμές από 6,5 ευρώ

Για αποστολή μέχρι την επόμενη ημέρα το κόστος είναι € 6,50 για τις ζώνες Α' και Β' και € 10 για τη ζώνη Γ'. Για παράδοση αυθημερόν οι αντίστοιχες τιμές είναι: € 7,50, € 8 και € 12. Με λίγο παραπάνω μπορείτε να ζητήσετε παράδοση σε μιάμιση ώρα, ακόμα και σε 40 λεπτά. παράδοση και το Σάββατο.

Η εταιρεία
Εμπειροι οι ποδηλάτες

Η Bondex Couriers δημιουργήθηκε μέσα από τα σπλάχνα της αθηναϊκής αστικής ποδηλατικής κοινότητας.

Στόχος της είναι να προσφέρει υπηρεσίες ταχυμεταφορών (courier) για την αποστολή εγγράφων και μικροδεμάτων εντός λεκανοπεδίου Αττικής.

Οι ταχυδρόμοι-αναβάτες είναι έμπειροι αστικοί ποδηλάτες, ενώ η ίδια η εταιρεία διαθέτει τεχνογνωσία.

Βασικός στόχος της είναι η παροχή οικολογικών υπηρεσιών σε ανταγωνιστικές τιμές.

Προσφέροντας υπηρεσίες σε άτομα, νοικοκυριά και επιχειρήσεις καινοτομεί δίνοντας υπηρεσία 1 ώρας σε αυτούς που τη χρειάζονται απαραιτήτως και άμεσα (δικηγόρους, γιατρούς, συμβολαιογράφοι).

Στέλλα Κεμανετζή

Πηγή Εθνος

22.10.2011

Για επικοινωνία με την Bondex Couriers :


Προικονήσου 16, Αθήνα 17472
6945390977
http://www.bondexcouriers.com/
Ωρες :

Δευ - Παρ:

9:00 π.μ.

-

6:00 μ.μ.

email : info@bondexcouriers.com

Προσφορά ρούχων σε άστεγους και μετανάστες

Ο υδράργυρος δείχνει ότι έρχεται ο καιρός να κατεβάσουμε τα χειμωνιάτικα. Στο ξεσκαρτάρισμα των ρούχων μπορούμε να χαρίσουμε ό,τι δεν φοράμε πια σε φορείς, οργανώσεις και ιδρύματα που φροντίζουν για τους άστεγους, τους μετανάστες, τα παιδιά των φαναριών κλπ.

Ρούχα καθαρά, όχι.......κουρελιασμένα, τρύπια ή ξεφτισμένα, αλλά με όλα τους τα κουμπιά, φερμουάρ ή κορδόνια, που σέβονται την αξιοπρέπεια του συνανθρώπου που θα τα φορέσει μετά από εμάς, είναι καλοδεχούμενα.

Θα περίμενε κανείς ότι σε τέτοιες εποχές κρίσης, ο κόσμος σκέπτεται δύο και τρεις φορές προτού χαρίσει κάτι. Απ' ό,τι φαίνεται, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Μερικές φορές οι χώροι δεν επαρκούν. «Το σπίτι μου είναι γεμάτο, δε χωράει άλλα. Δεν έχουμε πού να τα αποθηκεύσουμε» λέει ο 32χρονος Θεοδόσης Τζάνος. Μηχανολόγος μηχανικός το επάγγελμα, έχει δημιουργήσει την ΙΔΕΑ (Ισορροπία, Διασκέδαση, Εθελοντισμός, Αλληλεγγύη, www.idea.org.gr, 6945.89.12.18).

Στο μυαλό του έχει διάφορες ιδέες για τη δημιουργική και με διαφάνεια, όπως πολλαπλά τονίζει στη διάρκεια της συζήτησης, προσφορά και βοήθεια. «Αν θες να δώσεις ρούχα, στάσου στα φανάρια και δώσε τα στους μετανάστες που καθαρίζουν τα παρμπρίζ». Μέσα στη χρονιά μοίρασαν ρούχα στην Ομόνοια δύο φορές και η προσέλευση ξένων και Ελλήνων ήταν μεγάλη. Εκτός από ρούχα, στα «σκαριά» βρίσκεται συνεννόηση του με εταιρείες τροφοδοσίας (κέτερινγκ), ώστε να μοιράζεται στους έχοντες ανάγκη και να μην πετιέται το φαγητό της ημέρας που δεν καταναλώθηκε.

Ίδια εικόνα για την προσφορά ρούχων έχει σχηματίσει και η κοινωνική λειτουργός κ. Τίνα Στάικου από την οργάνωση εθελοντών «Είμαι εδώ» (6944.34.11.30, www.eimaiedo.gr). «Αφθονη η εισροή ρούχων. Δεν μειώθηκε ποτέ. Ο κόσμος δίνει απλόχερα», λέει η ίδια. Τα ρούχα που περισσεύουν ήδη μετατρέπονται σε κάτι άλλο: τσάντες, θήκες, αξεσουάρ κ.ο.κ.

Αυτήν την εποχή χρειάζονται περισσότερο σχολικά είδη, παιχνίδια, κάδρα, μικρο έπιπλα, όπως τραπεζάκια, καροτσάκια και ένα μονό κρεβάτι για τον ξενώνα που βρίσκεται στον Αγ. Νικόλαο Αχαρνών (Επιδάμνου 5).

Εκτός από βοήθεια σε χώρες της Αφρικής, η ομάδα εθελοντών είναι εδώ για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην Ελλάδα, καθώς και τους ασθενείς. Παπούτσια παιδικά από νούμερο 30 και πάνω και σχολικά είδη χρειάζονται τα παιδιά που φροντίζει το Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας (Αρίστωνος 6-8, Κολωνός, ύψος Κωνσταντινουπόλεως 165, 210-52.39.402, 210-52.41.149), ενώ «δεχόμαστε και ρούχα», εξηγεί η υπεύθυνη κ. Μυρτώ Λαιμού.

Ρούχα δέχεται και η «Πορεία Αγάπης» (Αναχάρσιδος 1, 210-70.15.647, www.poreiaagapis.gr, υπεύθυνη κ. Χάιδω Ψιλοοίνη). Ο Μανδύας και το Μπακάλικο είναι οι δύο κωδικές ονομασίες που έχουν δοθεί στη συλλογή ρούχων και τροφίμων.

Ιφιγένεια Διαμαντή 

 

Πηγή Καθημερινή

15.10.2011

Μια ζωή στην...ψάθα (Παραδοσιακά επαγγέλματα)

Μια χούφτα ανθρώπων εξασκεί σε πείσµα των καιρών την τέχνη της χειροποίητης βιεννέζικης ψάθας, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση που ξεκίνησε το 1850 σε µια πολυσύχναστη αυλή στο Σύνταγµα.

Η κυρία Ζωή, ο κ. Απόστολος και η Ζωίτσα, κληρονόµοι µιας παράδοσης που αποφάσισαν ότι δεν θα χαθεί, µας υποδέχονται στο «σπίτι» τους, στο εργαστήριό τους στον Νέο Κόσµο. Θα µας ξεναγήσουν στη συνυφασµένη µε την ψάθα ζωή τους, στις αντιεµπορικές τους συνήθειες, στις αξίες τους. Μαζί τους ο 18χρονος Αντώνης, γιος τής Ζωίτσας και εγγονός τής κυρά Ζωής και του κυρ Απόστολου. Η γιαγιά τον θεωρεί φαβορί για το Πολυτεχνείο και εύχεται να µπει στην Αθήνα για να δοκιµάσει το παιδί την τέχνη της οικογένειας, να µυηθεί αν θέλει στο εργαστήρι... Αν αποφασίσει να πιάσει το «κουµπάσο» – ειδικό εργαλείο για το πλέξιµο της ψάθας – και να ζήσει από αυτό, θα γίνει η πέµπτη γενιά που θα βαδίσει στα χνάρια των προγόνων, η αύρα των οποίων είναι παντού: στα παλιά έπιπλα, στα εργαλεία, στις φωτογραφίες... «Κοιτάξτε αυτή την κυρία» µας λέει η κυρία Ζωή τείνοντας προς το µέρος µας µια ασπρόµαυρη φωτογραφία.

Η κυρία η οποία κοιτάζει αυστηρά τον φακό είναι η Ελένη Βενιζέλου, ο πρώτος κρίκος στην άθραυστη αλυσίδα της οικογενειακής παράδοσης. Αλλιώτικη από τις γυναίκες της εποχής της, έπινε τον πρωινό της καφέ και διάβαζε εφηµερίδα σαν άνδρας στα καφενεία του Συντάγµατος – η «Συνάντηση» και ο «Ζαγορίτης» ήταν τα αγαπηµένα της. Στις ελεύθερες ώρες της κάνει βόλτες στον Κήπο και στους αρχαιολογικούς χώρους της πόλης – τότε δεν περιφράσσονταν – και ονειρεύεται ταξίδια. Σε ένα από αυτά στη Βιέννη, όπου συνοδεύει τον γιατρό αδελφό της, ενθουσιάζεται µε ένα ιδιότυπο εργόχειρο, το πλέξιµο της ψάθας, το οποίο παρακολουθεί στο διάσηµο εργοστάσιο επίπλων Thonet. Επιστρέφει µε χίλιες ιδέες στο µυαλό της και στήνει το πρώτο της εργαστήριο χειροποίητης βιεννέζικης ψάθας στην αυλή του σπιτιού της, στη συµβολή των οδών Πεντέλης και Μητροπόλεως, στο Σύνταγµα. Ο σύζυγός της, έµπορος ξυλείας, τη φέρνει σε επαφή µε «εργοστάσια» της εποχής και ένας νέος τρόπος ζωής για την οικογένεια αρχίζει, µε τρία παιδιά να µεγαλώνουν στο πλάι µιας σκληρά εργαζόµενης µητέρας. Ενα από αυτά, ο Σπυρίδων, µεγαλώνοντας θα αγαπήσει την τέχνη και θα πάρει στα χέρια του τη δουλειά. Οταν παντρευτεί θα µυήσει και τη γυναίκα του Ζωή (από τότε όλα τα κορίτσια της οικογένειας θα πάρουν το όνοµα της γιαγιάς). Σε λίγα χρόνια ο «Πίπης», για τους φίλους και πελάτες, πλέκει τις ψάθες για τις καλύτερες εκθέσεις επίπλων της πόλης, όπως του Βαράγκη, του Αθηναίου και του Καψούρου. Η ιστορία του τόπου και η ιστορία της οικογένειας εκτυλίσσονται σε εκείνη την πρώτη αυλή µε τα αγιοκλήµατα: πόλεµος, Κατοχή, απελευθέρωση... Ειδικά τότε η αυλή γέµιζε µε κόσµο. «Ο πρώτος “Βασιλόπουλος” άνοιξε στη Βουλής. Οι ιδιοκτήτες ήταν φίλοι του πατέρα µου» θυµάται η κυρία Ζωή. «Μαζεύονταν τα µεσηµέρια ή τα βράδια οι παλαιοί Αθηναίοι και δοκίµαζαν αβγοτάραχο και ροκφόρ, ενώ η µαµά µου µαγείρευε κοκκινιστό µε µακαρόνια. Οι δικοί µου ήταν µποέµ. Ζούσαν σαν καλλιτέχνες. ∆εν προγραµµάτιζαν, δεν “επένδυαν” ακόµη και τις εποχές που πελάτες τους ήταν η “Μεγάλη Βρεταννία”, η Εθνική Τράπεζα, το ξενοδοχείο “Ατενέ”...».

Με την ευχή των παππούδων

Κάποια στιγµή, το 1959, το εργαστήριο µεταφέρεται σε άλλον χώρο, καθώς στην «αυλή» θα ανεγερ θεί το υπουργείο Παιδείας. Οι πελάτες – και πάντα φίλοι – προστρέχουν να βοηθήσουν την ξεσπιτωµένη οικογένεια που µπαίνει σε µια νέα περιπέτεια, αυτή της «φιλοξενίας» στις πλακιώτικες αυλές. Μεγάλες αθηναϊκές οικογένειες παραχωρούν έναν χώρο στο σπίτι τους αντί συµβολικού ποσού: η οικογένεια Λαιµού πρώτη από όλους, αλλά και η Βάθη και ο εκδότης ο ∆ηµητράκος και ο Γαληνός, ο καθηγητής Πανεπιστηµίου... Από την Πλάκα η οικογένεια φεύγει µε τους σεισµούς τού 1981 για να εγκατασταθεί στο ιδιόκτητο εργαστήριο όπου τους βρίσκει κάποιος σήµερα να ακουµπούν τις καρέκλες, αλλά και τις ζωές τους στα «στρίποδα» – τους ειδικούς πάγκους εργασίας. Το ραδιόφωνο παίζει χαµηλά και οι ίδιοι σιωπηλοί αφοσιώνονται σε αυτό που έχουν µάθει να κάνουν καλύτερα, µια και το έχουν µάθει «από γεννησιµιού τους». «Οταν ξεκίνησα ήξερα ήδη πολλά. Τα µάτια είχαν δει, το µυαλό είχε αποτυπώσει» µας λέει η Ζωίτσα, η τρίτη Ζωή της οικογένειας. Θυµάται τον εαυτό της µικρό κορίτσι: «Είχαµε το σπίτι αλλού, αλλά η ηµέρα κυλούσε στο εργαστήρι. Το µεσηµέρι σχολούσα από το σχολείο που ήταν και αυτό στην Πλάκα και έτρεχα κατευθείαν εκεί. Είχαµε έναν µεγάλο πάγκο.

Στη µια άκρη υπήρχε η “κουζίνα” που λειτουργούσε µε πετρογκάζ για να µαγειρεύει η µαµά, όπως έκαναν όλες οι γυναίκες της οικογένειας: έβαζαν το τσουκάλι εκεί όπου δούλευαν. Στη µέση υπήρχε ένα ντουλαπάκι µε τα απαραίτητα πιάτα και ποτήρια και πάνω από αυτό η εγκυκλοπαίδεια του Πάτση και τα βιβλία µου. Εκεί, στη µέση του πάγκου, διάβαζα.

Στην άκρη δούλευε η µαµά µου και απέναντι η γιαγιά. Τα µεσηµέρια τα περνούσα στην αυλή µε τις κούκλες µου». Η συγκίνηση υγραίνει το βλέµµα και τη σκυτάλη στην κουβέντα παίρνει η µητέρα της: «Μας άρεσε και µας αρέσει αυτή η ζωή. ∆εν θέλαµε ποτέ να εµπορευµατοποιήσουµε τη δουλειά µας. ∆εν είχαµε ποτέ βιτρίνες, ούτε ρεκλάµες. Είχαµε µόνο την ευχή των παππούδων: να συνεχίσουµε την τέχνη. Αυτό κάνουµε και το κάνουµε αθόρυβα. Για αυτό χρειαζόµαστε υποστήριξη, όπως και όλα τα µικρά εργαστήρια».

Εµαθα να ζω αυθεντικά

Αναρωτιέται κάποιος εύλογα πώς δεν άλλαξε δρόµο καµία γενιά. Η Ζωίτσα, πτυχιούχος της Γαλλικής Φιλολογίας, δεν το σκέφτηκε στιγµή: «∆εν διαλέγεις µόνο µια δουλειά, διαλέγεις έναν τρόπο ζωής. Εµείς µάθαµε να ζούµε έτσι. Σε αυτό το σπίτι έµαθα να ζω αυθεντικά, να µη µου αρέσει τίποτε “δήθεν”. Σήµερα αγαπώ αυτό που κάνω. Και αυτό σπανίζει στις ηµέρες µας που όλοι επιλέγουν δουλειά σύµφωνα µε τις απολαβές. Τώρα όµως στην κρίση οι πιο πολλοί θα δυστυχήσουν. Οχι µόνο γιατί δεν θα έχουν χρήµατα, αλλά γιατί θα αντιληφθούν ότι η δουλειά τους δεν ήταν τίποτε άλλο παρά µόνον ένας τρόπος πλουτισµού. Από την άλλη, είναι δύσκολο να είναι κάποιος ολιγαρκής στις µέρες µας. Είµαστε δέσµιοι των τεχνητών αναγκών µας».

Η ζωή στα μεγάλα σαλόνια

Αν μιλήσει κάποιος στην κυρία Ζωή για «πελάτες» καταλαβαίνει αμέσως ότι λέει τη λάθος λέξη: πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι εμπιστεύονται σε εκείνην, στον Απόστολο και στην κόρη τους τα πολύτιμα έπιπλά τους. Και εκείνοι θα τους φερθούν με τον καλύτερο τρόπο, κυρίως γιατί τα γνωρίζουν από παλιά. Αρκετά συχνά επιδιορθώνουν ψάθες που οι πρόγονοί τους έχουν πλέξει. «Πριν από κάποια χρόνια πήγαμε στο Πανόραμα της Βούλας στο σπίτι κάποιου της οικογενείας uni0394ράκου, του Ιζόλα. Η οικογένεια αυτή έμενε απέναντί μας στο Σύνταγμα.

Είναι συγκινητικό να βλέπεις την εξέλιξη μιας οικογένειας που γνωρίζεις από παλιά μέσω της δουλειάς σου».

Η κυρία Ζωή ακολουθεί την τακτική του πατέρα της: πηγαίνει εκείνη στα σπίτια και «μελετάει» τα έπιπλα, μιλάει με τους ιδιοκτήτες. Στη δουλειά τους δεν έβαλαν ποτέ μεσολαβητές, ούτε υπαλλήλους. Μόνον η οικογένεια μπαίνει στα μεγάλα σαλόνια της πόλης. Και είναι αλήθεια ότι η κυρία Ζωή έχει μπει σε πολλά: στου Γεωργίου Ράλλη κάποτε, στης Ελένης Βλάχου... «Είχε την οικονόμο τη Μαρίτσα που μικρή που ήμουν με φίλευε γλυκό του κουταλιού» θυμάται η κυρία Ζωή από τις επισκέψεις στην εφημερίδα, καθώς εκεί, σε ένα διαμέρισμα πάνω από το γραφείο της, έμενε η μεγάλη εκδότρια. «Ζωή και δουλειά μαζί και εκείνη». Θυμάται επίσης τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο: «Είχαμε μπει στην κρεβατοκάμαρά του να πάρουμε μια πολυθρόνα, ενώ εκείνος αναπαυόταν στο κρεβάτι του. uni0394εν υπήρχε καμία αμηχανία. Ηταν τόσο οικείες οι σχέσεις τότε που δεν έμοιαζε αλλόκοτο για εμάς να βρισκόμαστε στο υπνοδωμάτιο κάποιου».

Δεν ξεχνάει ποτέ τη Μελίνα Μερκούρη. «Ερχόταν και μας έβρισκε στις πλακιώτικες αυλές ακόμη και όταν δεν είχαμε κάποιο έπιπλό της για επισκευή. Ηθελε την παρέα, το καλαμπούρι.

Ηταν πολύ απλός άνθρωπος. Οταν είχε χρόνο έπινε έναν ελληνικό με τη μητέρα μου και πάντα της έλεγε: “Μ’ αρέσει που πίνετε τον καφέ από το μπρίκι, κυρία Ζωή”».


Πηγή Το Βήμα
7.8.2011

Το περιβόλι του...μπαλκονιού

ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ και βεράντες που αντί για τριανταφυλλιές και... ντάλιες έχουν μαρούλια και πιπεριές κάνουν την εμφάνισή τους όλο και πιο συχνά στην Αθήνα. Η αστική γεωργία, αν και σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς. Οι λόγοι πολλοί: οικολογική συνείδηση, μείωση οικογενειακών εξόδων, αντίσταση στις πολυεθνικές των τροφίμων, χόμπι, είτε ακόμη επειδή «το σπιτικό έχει άλλη νοστιμάδα». Το σίγουρο είναι ότι πληθαίνουν οι Αθηναίοι που καλλιεργούν ή που επιθυμούν να καλλιεργήσουν κηπευτικά στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα, ακολουθώντας την παγκόσμια τάση της αστικής γεωργίας, που ξεκίνησε ως μια πρόταση για την αντιμετώπιση της έλλειψης τροφίμων αλλά και για την εξοικονόμηση ενέργειας και μετατρέπεται σε μόδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πανάκριβα εστιατόρια στη Νέα Υόρκη και σε άλλες μητροπόλεις του κόσμου αισθάνονται την ανάγκη να ενημερώσουν τους πελάτες τους ότι καλλιεργούν τη σαλάτα που πουλάνε εντός εστιατορίου. Στο «Βήμα» μίλησαν ερασιτέχνες καλλιεργητές και γεωπόνοι που εξηγούν τα μυστικά και τους λόγους για τους οποίους στράφηκαν σε αυτή την επιλογή.

Ο φωτογράφος κ. Νίκος Σταθόπουλος ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια να τοποθετεί κάποια παρτέρια με κηπευτικά στην ταράτσα του κτιρίου όπου κατοικεί. «Στόχος μου δεν ήταν προφανώς να σταματήσω να πηγαίνω στο σουπερμάρκετ ή στη λαϊκή αγορά. Πιο πολύ ήθελα τα παιδιά μου να μπορούν να παίζουν σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει χώμα και όχι τσιμέντο» εξομολογείται. Αυτή την εποχή τα παρτέρια που κατασκεύασε μόνος του καταλαμβάνουν περίπου 20 τετραγωνικά μέτρα. Σε αυτά καλλιεργεί, με βιολογική μέθοδο και ανάλογα με την εποχή,ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκύθια, μαρούλια κτλ. «Η ντομάτα δεν φτάνει ποτέ ως τη σαλατιέρα.Τα παιδιά τις κόβουν και τις τρώνε κατευθείαν από το φυτό» λέει χαρακτηριστικά και δηλώνει ιδιαίτερα υπερήφανος για τα μαρούλια του. «Δεν αγόρασα ούτε μία φορά και δίνω και στους γείτονες.Φυσικά δεν είναι οικονομικοί οι λόγοι που μπήκα σε αυτή τη διαδικασία . Αλλωστε για να έχεις μια σχετική αυτάρκεια σε κηπευτικά απαιτείται βεράντα τουλάχιστον 40 τ.μ.» επισημαίνει. Παίρνει το... χόμπι του μαζί του και στις διακοπές. «Οταν δοκιμάσω κάποιο λαχανικό που μου αρέσει, θα φροντίσω να πάρω σπόρους για να τους φυτέψω, ενώ δεν θα παραλείψω να μαζέψω και χώμα από μια συγκεκριμένη περιοχήαν δω ότι προσφέρεται για κάποια καλλιέργεια» καταλήγει.

Ο κ. Νίκος Θυμάκης, γεωπόνος, υπεύθυνος της Ανθοκομικής Εκθεσης Κηφισιάς, δέχεται όλο και πιο συχνά ερωτήσεις από υποψήφιους καλλιεργητές... εσωτερικού χώρου. «Το όποιο οικονομικό όφελος είναι δευτερεύον.Αλλα είναι τα σημαντικά πράγματα αυτής της ιστορίας.Για όσους έχουν μεγαλώσει ή κατάγονται από αγροτικές περιοχές η καλλιέργεια λειτουργεί νοσταλγικά.Ακόμη λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον άνθρωπο της πόλης και στον καλλιεργητή».«Επιπλέον», συμπληρώνει ο επίσης γεωπόνος κ. Ταξιάρχης Ανδριτσόπουλος, «ειδικά για τα παιδιάη ύπαρξη φυτών που καλλιεργούνται στο σπίτι έχει και εκπαιδευτική σημασία.Εχουμε φτάσει στο σημείο να νομίζουν ότι οι τομάτες και οι πιπεριές μεγαλώνουν σε καφάσιακαι ότι τις φτιάχνει ο μανάβης». Και σε αυτόν έχουν απευθυνθεί ουκ ολίγοι που θέλουν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε κηπευτικά αντικαθιστώντας τις τριανταφυλλιές τους με πιπεριές. «Για να έχει οποιοδήποτε νόημα αυτή η συζήτηση χρειάζεσαι αρκετά μεγάλο χώρο.Οι περισσότεροι απογοητεύονται όταν τους το λέω αυτό,αρκετοί όμως αποφασίζουν να ασχοληθούν ούτως ή άλλως.Πάντως εγώ το προτείνω ως χόμπι,είναι τουλάχιστον αγχολυτικό». Μερικοί δεν έγιναν καλλιεργητές στην πόλη ούτε από ιδεολογική επιλογή ούτε για λόγους οικονομίας αλλά από... σπόντα. Οπως η κυρία Βικτωρία Θεοδώρου, από την Ηλιούπολη, η οποία πριν από λίγο καιρό είδε να φυτρώνει μια ντοματιά σε μια γλάστρα του μπαλκονιού της χωρίς η ίδια να την έχει φυτέψει. «Λογικά θα πετάχτηκε κάποια στιγμή καμιά τομάτα με τους σπόρους της» λέει η κόρη της Μαριάννα. Το ανέλπιστο δώρο κίνησε το ενδιαφέρον της και αποφάσισε να τοποθετήσει και άλλα κηπευτικά. « Ως τώρα τα αποτελέσματα δεν είναι σπουδαία.Ούτως ή άλλως όμως εγώ το κάνω πιο πολύ για την πλάκα του θέματος. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, δεν είχα “χωριό” για να πάω διακοπές.Και έτσι τώρα αποφάσισα να κερδίσω τον χαμένο χρόνο της επαφής με τη φύση». Η κυρία Νικολέτα Λόγου είναι γεωπόνος, εργαζόμενη σε φυτώριο. Πέρα από τους επαγγελματίες του χώρου και τους φανατικούς των καλλωπιστικών φυτών, την τελευταία περίοδο βλέπει όλο και πιο συχνά ένα νέο είδος πελάτη στο μαγαζί της. «Ερχονται άνθρωποι όλων των ηλικιών και ρωτάνε πώς μπορούν να φυτέψουν μια ντομάτα ήμια πιπεριά στο μπαλκόνι» διηγείται. «Το κυριότερο κίνητρο είναι η αίσθηση ότι παράγεις μόνος σου αυτό που τρως,έστω και αν αυτό συμβαίνει για μερικές σαλάτες κάθε σεζόν» συνεχίζει. Η ίδια ξεκίνησε εφέτος τις «μπαλκονάτες» καλλιέργειες τοποθετώντας μια φραουλιά. «Μας έδωσε καμιά 20ριά φράουλεςπροτού η μητέρα μου την αφήσει απότιστη και ξε ραθεί» λέει γελώντας.

Υπάρχουν και αυτοί που ξεκίνησαν από το μπαλκόνι και συνέχισαν με κάτι πιο εκτεταμένο.

Οσοι περνάνε από την οδό Κρυστάλλη στο Περιστέρι συνήθως σταματούν εντυπωσιασμένοι από ένα οικόπεδο που έχει μετατραπεί σε λαχανόκηπο. Η κυρία Ματίνα Κολοκανάκη και ο σύζυγός της έχουν φυτέψει ένα οικόπεδο που είχαν δίπλα στο σπίτι τους. «Δεν υπήρχε περίπτωση να το οικοδομήσουμε ποτέ.Τουλάχιστον με αυτή τη χρήση ο σύζυγός μου κάνει το χόμπι του καιεγώ αλλά και η... υπόλοιπη γειτονιά τρώμε λαχανικά.Δεν χρειάζεται να ανησυχώ για το πότε έχει λαϊκή. Οποτε θέλω κάτι για την κουζίνα κατεβαίνω κάτω,το κόβω και ανεβαίνω» λέει η κυρία Κολοκανάκη.

 

ΔΩΡΗΤΕΣ ΣΠΟΡΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ

Οταν ο 36χρονος ελληνολιβανέζος σκηνοθέτηςΑλεξ Οικονομίδης αποφάσισε να καλλιεργήσει λαχανικά στο μπαλκόνι του απευθύνθηκε σε γνωστά φυτώρια.«Αντί να μου δώσουν σπόρους, όπως περίμενα, μου έδωσαν φυτά. Σπόρους δεν μπορούσα να βρω πουθενά».Το όλο θέμα τού κίνησε το ενδιαφέρον και έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί παραπάνω.«Ανακάλυψα ότι όλη η παραγωγή είναι στα χέρια ελάχιστων εταιρειών. Ουσιαστικά οι παλιοί σπόροι που ξέραμε έχουν εξαφανιστεί από την αγορά, όπου κυριαρχούν τα υβρίδια και τα μεταλλαγμένα».

Η όλη έρευνα,πέρα από γνώση, αποτέλεσε και τον...σπόρο για ένα ντοκυμαντέρ με το όνομα «Α seed for change».Εκεί άνθρωποι από την Ελλάδα και τον Λίβανο εξηγούν για ποιους λόγους αποφάσισαν να μετατρέψουν το μπαλκόνι ή την ταράτσα τους σε λαχανόκηπο.«Υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν για λόγους οικονομίας, άλλοι για φαρμακευτικούς σκοπούς, άλλοι ως έναν τρόπο αντίστασης στις πολυεθνικές των τροφίμων και άλλοι για λόγους οικονομίας»λέει.Ο ίδιος ο κ. Οικονομίδης καλλιεργεί στο μπαλκόνι του δεκάδες λαχανικά.«Δίνω μάλιστα σε όποιον ενδιαφέρεται δωρεάν σπόρους για να καλλιεργήσει. Ετσι γνώρισα και κάποιους από τους ανθρώπους που μιλούν στο ντοκυμαντέρ»τονίζει,ενώ στα επόμενα σχέδιά του είναι μια διεθνής συνάντηση ανταλλαγής σπόρων ανάμεσα σε λιβανέζους και έλληνες ερασιτέχνες καλλιεργητές.

Τον τίτλο του γνωστότερου δωρητή... σπόρων για παραδοσιακές ποικιλίες στην ελληνική επικράτεια κατέχει πάντως η εναλλακτική κοινότητα του Πελίτη,η οποία ιδρύθηκε το 1995 με στόχο τη συγκέντρωση και τη διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών. Ως σήμερα έχει συγκεντρώσει σπόρους από 1.200 τοπικές ποικιλίες και τους έχει διανείμει σε πάνω από 80.000 καλλιεργητές.«Μόνο την τελευταία χρονιά, από τον Οκτώβριο ως τον Φεβρουάριο, στείλαμε 10.000 φακελάκια με σπόρους μέσω του ταχυδρομείου, με τη συντριπτική πλειονότητα να πηγαίνει σε ανθρώπους στην Αθήνα»λέει ο συντονιστής και ιδρυτής της κοινότητας του Πελίτη κ. Παναγιώτης Σαϊνατούδης.

Ο κ.Νίκος Βαλκάνοςείναι ένας από αυτούς. Ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια με βασικό στόχο«να εκμεταλλευτώ τον ανεκμετάλλευτο αστικό χώρο για κάτι το παραγωγικό αλλά και να σταματήσω να τρώω δηλητήρια. Δεν είναι δυνατόν να φυτεύουμε γκαζόν ή καλλωπιστικά φυτά όταν μπορούμε να φυτέψουμε πράγματα που έχουν διατροφική αξία» λέει. Αυτή τη στιγμή η οροφή του γκαράζ της τριώροφης πολυκατοικίας του έχει μετατραπεί σε έναν κρεμαστό λαχανόκηπο. Ντομάτες δεν αγοράζει ποτέ, μελιτζάνες και κολοκύθια δίνει και στους γείτονες. Παραδέχεται ότι η πολυκατοικία στην οποία κατοικεί ο ίδιος στην Αγία Παρασκευή είχε τις δυνατότητες όσον αφορά τον διαθέσιμο χώρο για κάτι τέτοιο. Θεωρεί ότι αυτές οι καλλιέργειες«δεν είναι μια new age νησίδα ψευδοοικολογικής συνείδησης αλλά μια καλλιέργεια μνήμης. Αφήστε που όταν οι γείτονες δοκίμασαν τα λαχανικά από τον κήπο μας, το σκέφτηκαν πολύ προτού επισκεφθούν το σουπερμάρκετ ξανά».

Οπως όμως γίνεται με όλες τις μόδες, υπάρχουν πάντα και κάποιοι που προσπαθούν να προσκομίσουν οικονομικά οφέλη.«Τα φυτώρια και οι γεωπονικές εταιρείεςπου προωθούν τα υβρίδια αφιερώνουν πλέον σημαντικό κομμάτι του μάρκετινγκ για να προσεγγίσουν τους ερασιτέχνες καλλιεργητές»καταλήγει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ IΝΤΕRΝΕΤ

Πριν από περίπου έναν χρόνο ο κ.Ηλίας Αντωνόπουλος, web designer, αποφάσισε να συνδυάσει τα δύο ενδιαφέροντά του- την πληροφορική και τις καλλιέργειες- δημιουργώντας την ιστοσελίδα www.kalliergo.gr. Εκεί οι επίδοξοι καλλιεργητές μπαλκονιού ή κήπων μπορούν να πάρουν πληροφορίες για όσα τους ενδιαφέρουν.

«Αρκετοί από αυτούς είναι άνθρωποι που σκέφτονται να φύγουν από την Αθήνα και να εγκατασταθούν κάπου στην επαρχία»λέει ο κ. Αντωνόπουλος. «Προτού το κάνουν αυτό όμως θέλουν να πάρουν μια πρώτη ιδέα για την αγροτική ζωή».Ο ίδιος παραδέχεται ότι ως πριν από κάποια χρόνια σνόμπαρε τις καλλιέργειες.«Ο πατέρας μου περνούσε ατελείωτες ώρες στο εξοχικό μας στη Βάρη ασχολούμενος με τον κήπο.

Εγώ τότε δεν καταλάβαινα γιατί». Θεωρεί πάντως ότι οι καλλιέργειες σε μπαλκόνια και βεράντες σε μεγάλο βαθμό είναι σε πειραματικό στάδιο.

«Παρ΄ όλα αυτά, έχουν νόημα ύπαρξης. Θεωρώ πως αν θέλουμε ως χώρα να παράγουμε κάτι πρέπει να ξεκινήσουμε από απλά πράγματα»καταλήγει, ενώ προσθέτει ότι από τότε που ασχολήθηκε με την ερασιτεχνική καλλιέργεια «συμπάσχω με τους αγρότες βλέποντας τις τιμές στο ράφι του σουπερμάρκετόταν ξέρω σε τι τιμές πουλάνε αυτοί».

Πηγή Το Βήμα

7.8.2011

Φτιάχνω οικολογικό εντομοκτόνο για προστασία των φυτών

Τις παρακάτω πολύ χρήσιμες οδηγίες για την παρασκευή οικολογικών εντομοκτόνων διάβασα στο πολύ ενδιαφέρον blog "Φτιάχνω μόνος μου" στο http://www.ftiaxno.gr/2008/01/blog-post_31.html

Οικολογικά εντομοκτόνα για καταπολέμηση, έλεγχο εντόμων και φυτοπροστασία.
Τα σπρέι λαδιού δουλεύουν πνίγοντας τα έντομα όταν έρθουνε σε επαφή μαζί τους. Όταν προσθέσουμε και άλλα συστατικά αποτρέπουν διάφορες ασθένειες μυκήτων. Να θυμάστε ότι τα σπρέι μπορούν να σκοτώσουν και τα ωφέλιμα έντομα γι αυτό να ψεκάζεται όταν είστε σίγουροι ότι υπάρχουν τα βλαβερά. Πάντα να ψεκάζεται δοκιμαστικά μερικά φύλλα και να ελέγχεται μετά από 1-2 μέρες για κάψιμο των φύλλων. Αν δεν υπάρχει κάψιμο συνεχίστε τον ψεκασμό σε όλο το φυτό. Τα εντομοκτόνα όπως τα βοτανικά και τα οικιακά σπρέι από σαπούνια και λάδια δεν θα πρέπει να εφαρμόζονται κάτω από οποιαδήποτε από τις ακόλουθες καταστάσεις:

■ Στην βροχή
■ Όταν φυσάει
■ Σε έντονη ηλιοφάνεια
■ Στην μέση ζέστων, ξηρών ημερών
■ Όταν αναμιγνύεται με μη συμβατά υλικά
■ Σε ανοιχτά λουλούδια, όταν είναι παρούσες οι μέλισσες
■ Όταν το φυτό υποφέρει από υγρασία (υπερβολική ή πολύ λίγη)
■ Όταν το φύλλο είναι υγρό με δροσιά

Βασικό σπρέι σαπουνιού
1 κουταλάκι γλυκού βιοδιασπώμενο υγρό πιάτων ή 4 κουταλάκια γλυκού τριμμένο πράσινο σαπούνι σε 1 κιλό ζεστό νερό.
2 κουταλάκια γλυκού οινόπνευμα.
Ανακατέψτε καλά και ψεκάστε. Επαναλάβετε κάθε εβδομάδα όταν χρειαστεί.
Είναι κυρίως δραστικό στα έντομα με μαλακό κέλυφος όπως τα ακάρεα, οι θρύπες, οι αφίδες (μελίγκρες), αλευρώδη και λευκές μύγες. Το σαπούνι εισχωρεί στην μεμβράνη του σώματος και κάνει το έντομο να ξεραθεί.

Σπρέι λεμονιού
Καθαρίστε τη φλούδα από ένα μεγάλο λεμόνι και βράστε τη για 10 λεπτά. Κρυώστετο και ψεκάστε με αυτό. Η Limonene είναι η δραστική ουσία.

Σπρέι αλευριού
2-4 κουτάλια σούπας αλεύρι σε 1 κιλό ζεστό νερό.
1 κουταλάκι γλυκού βιοδιασπώμενο υγρό πιάτων ή τριμμένο πράσινο σαπούνι.
Ανακατέψτε καλά και ψεκάστε. Επαναλάβετε όταν χρειαστεί.
Η σκόνη του αλευριού γίνεται μια κολλώδες ουσία, που δουλεύει σαν μια κολλώδες παγίδα για τα έντομα ή το έντομο την τρώει και ενεργεί στα πεπτικά τους μέρη.

Σπρέι κρεμυδιού
Στην παραδοσιακή γεωργία, χρησιμοποιείται ως ενισχυτικό της άμυνας των φυτών, ως μυκητοκτόνο και ως εντομοκτόνο, ιδιαίτερα εναντίον αφίδων και ακαρέων. Χρησιμοποιούνται 350 γρ. ψιλοκομμένων βολβών σε 10 λίτρα νερό όπου παραμένουν για 24 ώρες, το μίγμα μετά βράζεται σε χαμηλή φωτιά για 20 έως 30 λεπτά, φιλτράρεται και με αυτό ψεκάζονται τα φυτά που έχουν πρόβλημα.

Απωθητικά σπρέι
Γενικής χρήσης σπρέι σκόρδου-καυτής πιπεριάς.
6 σκελίδες σκόρδου
1 κρεμμύδι
1-2 κουτάλια σούπας τριμμένης κόκκινης καυτής πιπεριάς
1 κουταλάκι γλυκού βιοδιασπώμενο υγρό πιάτων ή τριμμένο πράσινο σαπούνι
1 κιλό νερό
Βάλτε τα συστατικά με λίγο νερό σε ένα μπλέντερ και χτυπήσετε μέχρι να λιώσουν
Προσθέστε και το υπόλοιπο νερό και αφήστε τα σε ένα δοχείο για 24 ώρες
Μετά σουρώστε το και ψεκάστε.

Στο site http://www.ftiaxno.gr/ θα βρείτε πολύ χρήσιμες πληροφορίες για πάρα πολλά θέματα όπως τις ιδιότητες των βοτάνων, πληροφορίες για σπόρους, για φυτά και πολλά άλλα καλούδια. Σας προτείνω να το επισκεφτείτε.