Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας....

Είναι κάποια πουλιά που ζουν έμαθαν να ζουν ελεύθερα. Να φτερουγίζουν στον καταγάλανο ουρανό, να κοντοστέκονται σε κάποιο κλαδί πεύκου, να σκύβουν να δροσιστούν σε κάποια γούρνα που μάζεψε τις σταγόνες της βροχής. Η ανάγκη τόφερε και αυτά τα πουλιά τριγυρνούν μέσα στις πόλεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Καρδερίνες, φλώροι, φανέτα, σκαρθάκια, γαλιάντρες, κοτσύφια μα και τσίχλες άλλα να μας χαρίζουν το τραγούδι τους και άλλα να γιομίζουν τις αισθήσεις μας από την ομορφιά των χρωμάτων που ζωγράφισε ο πλάστης πάνω στα φτερά τους.

Αυτά λοιπόν τα πλάσματα κάποιοι άνθρωποι θέλησαν να τα αιχμαλωτίσουν για να τα πουλήσουν και να βγάλουν κέρδος. Κι έτσι βάλθηκαν να στήνουν ξόβεργες εκεί που συχνάζουν αυτά τα πουλιά. Ξέχασαν όμως πως κάποια από αυτά έμαθαν στην ελευθερία και δεν μπορούν να ζήσουν στη σκλαβιά. Και αυτά τα πουλιά άμα τα βάλεις στο κλουβί ξεψυχάνε τραγουδώντας ένα λυπητερό και παραπονιάρικο τραγούδι γεμάτο απορία που λίγοι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν.....

ΥΓ. Με αφορμή πρόσφατες συλλήψεις εμπόρων άγριων ωδικών πτηνών, η Ορνιθολογική Εταιρεία συμβουλεύει όσους αποφασίσουν να αγοράσουν κάποιο πτηνό να ζητήσουν από τους υπεύθυνους του καταστήματος πιστοποιητικό όπου θα αναγράφεται πως το συγκεκριμένο πτηνό δεν ανήκει σε είδος που απαγορεύεται η εμπορία του.

Ελληνικός Πολιτισμός

Παράσταση από νυφικό κεντητό σεντόνι από τα Ιωάννινα,
όψιμος 18ος αιώνας, 120x30 εκ., Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (αρ. 3386)

"Το καταλάβαινα κάθε μέρα και καλύτερα περπατώντας στη ελληνική γης,
ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν ένας μετέωρος, υπερφυσικός ανθός,
Ηταν ένα δέντρο που είχε ριζώσει βαθιά στη γης
κι έτρωγε λάσπη και την έκανε ανθούς"

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Ασπρο μαντήλι αρμένιζε...(Μαντήλι vs μαντήλας)

Είναι παράξενο πόσο πολύ μπορεί να διαφέρει η οπτική κάθε λαού για το ίδιο αντικείμενο (ίσως με κάποιες παραλλαγές). Παράξενος είναι και ο συμβολισμός κάθε αντικειμένου που μπορεί να μεταβάλλεται από αιώνα σε αιώνα, όπως τα μαντήλια....Μαντήλια πολύχρωμα, μαντήλια μονόχρωμα, μαντήλες...Μαντήλια κάποτε χρυσοκέντητα που αναλόγως του κεντήματος μπορούσες να καταλάβεις εάν η γυναίκα που το φορούσε ήταν παντρεμένη ή ανύπαντρη....

Μαντήλια πιο πλουμιστά για τις ανύπαντρες, σεμνότερα για τις παντρεμένες. Νυφιάτικη μπόλια (Αττική) (Μπόλια=μεγάλο μαντήλι)

Γεμάτα τα παραμύθια και οι παραδοσιακές αφηγήσεις με νεραϊδένια μαντήλια που άμα τους τα άρπαζες κράταγες για γυναίκα σου την νεράϊδα, μα άμα έκανες το λάθος και το άφηνες αφύλαχτο τόπαιρνε η νεράϊδα κι εξαφανιζόταν , την έχανες....

Στη μεταγενέστερη Ελλάδα (από τα μέσα της δεκαετίας του 1950) τα μαντήλια μεσουράνησαν. Οι γυναίκες φορούσαν μαντήλια για να προφυλάξουν τα μαλλιά τους όταν φύσαγε ή όταν έκαιγε ο ήλιος. Στη παραπάνω εικόνες που δημοσιεύτηκαν σε γυναικείο περιοδικό τα σκίτσα έδειχναν τους τρόπους δεσίματος του μαντηλιού, άλλοτε πιο σπορ, άλλοτε πιο σφιχτό δέσιμο, άλλοτε πιο κλασσικό. Αναλόγως του γούστου.

Στον αντίποδα του "πολιτισμένου" Δυτικού κόσμου, εκεί κάπου στην "βάρβαρη" (όπως την αποκαλούν) Ανατολή, αυτή τη φορά όχι λόγω μόδας αλλά λόγω ενδυματολογικού κώδικα τα μαντήλια/η μαντήλα παίρνουν άλλη χροιά......οι γυναίκες φορούν το Χιτζάμπ το οποίο καλύπτει τα μαλλιά και τον λαιμό, αλλά όχι το πρόσωπο. Η λέξη "χιτζάμπ" προέρχεται από την αραβική "χατζάμπα" που σημαίνει κρύπτω από την κοινή θέα. Φορούν επίσης το Τζιλμπάμπ, δηλαδή εξωτερική κελεμπία, στο ύψος του σώματος, που αφήνει ακάλυπτα μόνο τα χέρια και τα πόδια. Εδώ το πρόσωπο καλύπτεται από ξεχωριστό μαντήλι. Αλλού φοριέται το Αλ- Αμίρα. Πρόκειται για κεφαλόδεσμο σε δυό κομμάτια, αποτελούμενο από στενό κάλυμμα της κεφαλής και κυλινδρικό μαντίλι που καλύπτουν κεφάλι, ώμους και σώμα.Η Σαϊλα/Ντουπάτα είναι ένα μακρύ τετράγωνο μαντίλι που τυλίγει το κεφάλι και συγκρατείται με καρφίτσες ή κόμπο στους ώμους. Το Χιμάρ είναι ένας κυλινδρικός κεφαλόδεσμος, με τρύπα στη μέση για το πρόσωπο που συνήθως κρέμεται μέχρι τη μέση, σκεπάζοντας εντελώς τα μαλλιά, το λαιμό και τους ώμους. Το Τσαντόρ σκεπάζει ολόκληρο το σώμα χωρίς οπές για τα χέρια, που φοριέται συνήθως με επιπλεόν μικρότερη μαντίλα. Χρησιμοποιείται από γυναίκες στο Ιράν. Η γνωστή σε όλους μας Μπούργκα είναι μια εξωτερική φορεσιά που καλύπτει όλο το πρόσωπο, αφήνοντας μόνο μικρό κεντητό "παράθυρο" για την όραση. Φοριέται συνήθως από γυναίκες σε Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδία, ενώ πολλές φορές μπορεί το πρόσωπο ή τα μάτια να είναι ακάλυπτα.
Το Νικάμπ καλύπτει συνήθως όλο το πρόσωπο, εκτός των ματιών. Πωλείται σε πολλές μορφές και μήκη, με ορισμένα από αυτά να καλύπτουν όλο το πρόσωπο.Στις μέρες μας έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος με τη Δύση να θέλει να απαγορέψει τη μαντήλα της Ανατολής να φοριέται στους δημόσιους χώρους επειδή λέει τη θεωρεί ως θρησκευτικό σύμβολο, και τους Ανατολίτες να αντιδρούν με σθένος.

Δεν ξέρω να σας πω ποιό είναι το σωστό...

Εχω την αίσθηση πως η μαντήλα στην Ανατολή φοριέται ως ένα είδος ενδυματολογικού κώδικα όπως φοριόταν κάποτε και στην "πολιτισμένη" Δύση και δεν είναι τόσο στενά συνυφασμένη με τη θρησκευτικότητα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων...

Αυτό που μπορώ σίγουρα να σας διαβεβαιώσω είναι πως το μαντήλι είτε φορεμένο ως κάλυμα κεφαλής, είτε κρατημένο στο παρθενικό χέρι της κόρης που σε αλλοτινές εποχές άφηνε η κόρη να πέσει επίτηδες στο έδαφος για να τόβρει ο καλός της, δείγμα πως είχε την εύνοιά της, πάντα άφηνε ελεύθερη τη φαντασία των αρσενικών να καλπάζει....

Τότε που δεν ήταν όλα φανερά και το αρσενικό προσπαθούσε να ανακαλύψει το μυστήριο που κρυβόταν κάτω από το μαντήλι καθώς και τη διάθεση της κόρης την οποία πολιορκούσε

τραγουδώντας της τραγούδια όπως το

"άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε..."
Στίχοι Κώστα Φασουλάς . Μουσική Μάριος Τόκας , Τραγούδι (Πρώτη εκτέλεση) Βασίλειος Σκουλάς


Άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε
Τη μοναξιά της γκρέμιζε την αύρα της σκορπούσε
Ανέβαινε ψηλά βουνάκι άνθιζε στην κορφή τους
Κι όλα τ' αστέρια τ' ουρανού τη θέλανε δική τους
Πού χάθηκε, πού πέταξε πού κίνησε, πού πήγε;

Όσους γνωστούς κι αν ρώτησα κανένας δεν την είδε
Τόσο βαθιά με πλήγωσες φως μου στο πέρασμά σου
που νιώθω ακόμα στην ψυχή το κάθε άγγιγμά σου
Έβλεπε όνειρα συχνά που την τρομάζαν θεέ μου
πως ήταν -λέει- γιασεμί στη μέση ενός πολέμου

Μια νύχτα που χαμήλωσαντα σύννεφα του κόσμου
έγινε άστρο της αυγής και στεναγμός δικός μου

*Η πρώτη φωτό είναι του bagel από το digital camera

Μην κοιμάστε μαζί, κινδυνεύετε...

Σύμφωνα με μελέτη που έγινε στη Βρεττανία εάν μοιράζεστε με τον/την σύντροφό σας το ίδιο κρεββάτι κινδυνεύει σοβαρά η υγεία σας ....!!!!! Η μελέτη έδειξε πως τα ζευγάρια που μοιράζονται το ίδιο κρεββάτι υποφέρουν κατά 50% περισσότερες διαταραχές στον ύπνο....

Ο σπεσιαλίστας ύπνου Dr Neil Stanley (University of Surrey) ισχυρίζεται πως ο ύπνος του ζευγαριού στο ίδιο κρεββάτι προκαλεί ρήξεις εξ αιτίας του ροχαλητού και των διεκδικήσεων για το πάπλωμα. Ο ίδιος ο Dr Stanley κοιμάται χώρια από τη γυναίκα του και λέει πως ποτέ δεν σκεφτηκαν να μοιραστούν το ίδιο κρεββάτι....

Η "μοντέρνα παράδοση" (?) του συζυγικού κρεββατιού λέει επιβλήθηκε με τη βιομηχανική επανάσταση τότε που οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στις πόλεις και ο διαθέσιμος χώρος των σπιτιών της πόλης ήταν πιο περιορισμένος.

Πηγή BBC News
΄
Σχόλιο : Επειδή τα περισσότερα σύγχρονα σπίτια είναι μικρά και οι μονώσεις ψεύτικες, με αποτέλεσμα το ροχαλητό να ακούγεται ακόμη και από το διπλανό δωμάτιο, μήπως να κοιμόντουσαν τα ζευγάρια σε διαφορετικά σπίτια?????
Λέω μήπως....

Καλά κρασιά.....

Η Ελλάδα έγινε γνωστή κάπου εκεί στη δεκαετία του '60 για την greek salada, τον moussaka, το tzatziki αλλά και την retsina η οποία ταυτίστηκε με το "ελληνικό κρασί". Εκτοτε έννοιες όπως "ρετσίνα" και "βαρελίσιο κρασί" ταυτίστηκαν, έγιναν συνώνυμα και συνηθίζονται σε κάθε επιπέδου εστιατόρια και ταβέρνες. Κάποτε πρόκειται στα αλήθεια για ελληνικό βαρελίσιο κρασί μα πολλές φορές το κρασί που πίνουμε στους χώρους εστίασης είναι αγνώστου προελεύσεως και σίγουρα καμία σχέση δεν έχει με τα τόσα γευστικά κρασιά που κυκλοφορούν στον τόπο μας και τους αναρίθμητους παραγωγούς που τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει φοβερές προόδους στον τομέα της παραγωγής κρασιού. Το οξύμωρο είναι πως ενώ η ποιότητα στην παραγωγή αλλά και την ποικιλία των ελληνικών κρασιών έχει αυξηθεί, ο Ελληνας καταναλωτής τα τελευταία χρόνια φαίνεται να εγκαταλείπει την εδώ και χιλιάδες χρόνια αγαπημένη συνήθειά του που είναι το κρασάκι. Ολο και πιο πολύ στρέφεται στη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και μάλιστα εισαγόμενων. Τι έγινε και άλλαξαν ξαφνικά αυτές οι συνήθειες ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές????

Μου φαίνεται πως η σοβαρότερη αιτία είναι ακριβώς αυτή η ποιότητα των αμφιβόλου προελεύσεως κρασιών από τα περισσότερα "ξενυχτάδικα", "ορθάδικα", "μπουζουξίδικα" και γενικότερα κέντρα διασκέδασης τα οποία προσκυνώντας τον θεό "κέρδος" αδιαφορούν για την ποιότητα του παρεχομένου προϊόντος στους πελάτες τους. Πιστεύω λοιπόν πως ένας από τους κύριους λόγους της στροφής του καταναλωτή στην ασφάλεια μιας σφραγισμένης φιάλης αλκοολούχου ποτού είναι τα κακής ποιότητας χύμα κρασιά που κυκλοφορούν σε αυτού του είδους τα μαγαζιά .

Ομως δεν φταίνει μοναχά τα "ξενυχτάδικα" και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι θα πρέπει να αναφέρουμε πως δεν είναι μοναχά οι νεότερες γενιές που άλλαξαν γούστα....Ακόμη και στα πανηγύρια όπου συχνάζω, με έκπληξη διαπίστωσα πολλάκις πως ακόμη και ηλικιωμένοι κάτοικοι μακρυνών και απομονωμένων χωριών του τόπου μας προτιμούν πλέον το "κέρασμα" μιας φιάλης ουίσκυ κατά τη διάρκεια ενός παραδοσιακού γλεντιού από το κέρασμα μιας φιάλης κρασιού. Θεωρείται πιο "in" πιο "σικ" άραγε???? Τι να σας πω???

Εγώ πάντως σας ομολογώ πως από την ώρα που αποφάσισα να εξερευνήσω τα ελληνικά κρασιά ενθουσιάστηκα και δεν σκοπεύω να κάνω πίσω....Επιμένω ελληνικά στο κρασάκι....Πιστεύω ακράδαντα πως τα ελληνικά κρασιά είναι ικανά να καλύψουν όλες τις ιδιοτροπίες, όλα τα γούστα ακόμη και τα πιο δύσκολα και νομίζω πως θα πρέπει να στηρίξουμε τους Ελληνες οινοπαραγωγούς σε αυτή τους την προσπάθεια (γιατί ειλικρινά πρόκειται για μια πολύ αξιέπαινη προσπάθεια)...Ας αφήσουμε λοιπόν την Ευρωπαϊκή Ενωση να τσαμπουνάει πως επιδοτεί το ξερίζωμα των αμπελιών λόγω υπερπαραγωγής (δείτε εδώ) και όχι, να μην ξεριζωθούν τα αμπελάκια με τις τοπικές ποικιλίες....Αντ΄αυτού να μειωθεί η παραγωγή των λοιπών αλκοολούχων ποτών από τις βιομηχανίες....

Θα αναρωτηθείτε προς τι αυτό το παραλήρημά μου υπέρ των ελληνικών κρασιών????
Μα είναι η εποχή του τρύγου ντε....Σε πολλές περιοχές της χώρας μας αυτή τη περίοδο τρυγούν τα σταφύλια. Πρώτα στις πεδινές περιοχές όπου το κλίμα είναι πιο ζεστό και αργότερα στις πιο ορεινές περιοχές. Αυτή την εποχή μάλιστα η ευχή "Καλά κρασιά" δίνει και παίρνει με την πραγματική έννοιά της και όχι με αυτήν που απέκτησε στη σύγχρονη εποχή . Δηλαδή εύχονται ο ένας στον άλλον τα σταφύλια τους να τους δώσουν καλό κρασί δίχως καμία ειρωνική διάθεση όπως έχει εξελιχθεί αυτή η φράση σήμερα.

Βλέπεις είναι και τα βιώματα που έχει κανείς από την παιδική του ηλικία...Σαν παιδί κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες παρακολουθούσα τον πατέρα μου να καθαρίζει με θρηκευτική ευλάβεια το ξύλινο βαρελάκι στη θάλασσα και να το ετοιμάζει για να υποδεχτεί το καινούργιο μούστο...Επειτα ακολουθούσε η τελετουργία να μαζεύονται όλοι οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γείτονες για να ανοίξουν το βαρέλι για πρώτη φορά (κάπου εκεί κοντά στου Αγ. Δημητρίου ή και αργότερα) και να δοκιμάσουν το καινούργιο κρασί. Επειτα άρχιζε η σύγκριση ποιανού το κρασί είναι καλύτερο.....και οι σχετικοί διαξιφισμοί και ανταγωνισμοί και γινόταν το έλα να δεις.....

Αλλά και στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο δεν υπήρχε σκηνή που να μην περιλαμβάνει τον πρωταγωνιστή με την παρέα του να απολαμβάνει το κρασάκι κι έπειτα να ακολουθεί το σχετικό τραγούδι άλλοτε χαρούμενο και άλλοτε λυπημένο ανάλογα με την περίσταση.....Οποια και νάταν η αιτία της κρασοκατάνυξης, το κρασάκι ήταν ο μόνιμος σύντροφος για κάθε στιγμή....

- σε στιγμές δήλωσης της ερωτικής αφοσίωσης στην αγαπημένη.....

"Εγώ θα κόψω το κρασί" - Τόνης Μαρούδας



-σε στιγμές απενταρίας...
"Το καπηλειό" - Ιωάννα Γεωργακοπούλου (του Γιώργου Μητσάκη)




- αλλά και σε στιγμές στενάχωρες......

"Αγαπημένο μου κρασί" - Ορέστης Μακρής
(ο αντιπροσωπευτικότερος "μπεκρής" του κινηματογράφου)



- Ομως με το κρασί μπορεί κανείς να κάνει ένα διάλειμμα από τη στρυφνή καθημερινότητα, αρκεί.....
"Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου" - Μαρινέλλα 1974



Διάλειμμα λοιπόν λίγων ημερών....Για λίγο ας ζήσουμε κοντά στη φύση....ας παρακολουθήσουμε κάποιο τρύγο....εκεί όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να διατηρούν και να φροντίζουν τα αμπελάκια τους....εκεί που κάποιοι τιμούν το κρασάκι....εκεί που κάποιοι ξέρουν να το απολαμβάνουν.......

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ......

*Ο πίνακας είναι της Σοφίας Βλάχου "Ο τρύγος"

Οχι όλα...λίγα και καλά.....(ή περί γαστρονομικού πολιτισμού)

Γαστρονομικές τρικυμίες όλοι μας έχουμε ζήσει κάποια στιγμή, θύματα κι εμείς αλλά και οι επιχειρηματίες της εστίασης, κάποιας σαρωτικής και σχεδόν επιβεβλημένης διατροφικής μόδας. Στο βωμό του ανελέητου lifestyle, εμφανίζονται στο τραπέζι πιάτα με ανούσια και υπερβολικά παντρέματα υλικών, τα οποία οι περισσότεροι υποκρινόμαστε ότι απολαμβάνουμε.

Παλαιότερα ήταν η κρέμα γάλακτος που πρωταγωνιστούσε ή η μαγιονέζα που κάλυπτε αδυναμίες, αδεξιότητες, κακομαγειρεμένα και μπαγιάτικα φαγητά.

Αργότερα ήρθαν τα καραμελωμένα κρεμμύδια. Το τελευταίο διάστημα δύσκολα θα βρει κανείς από χασαποταβέρνα μέχρι και μεζεδοπωλείο που να μη διαθέτει ρόκα με παρμεζάνα και μπαλσάμικο, λες και δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν.

Στην εστίαση, το ό,τι θέλει ο πελάτης συχνά ερμηνεύεται λανθασμένα. Ο πελάτης τα θέλει όλα; Οχι! Θέλει λίγα και καλά. Θέλει τη νοστιμιά και τη φρεσκάδα των εποχικών υλικών, δεν θέλει μπρόκολο τον Αύγουστο ούτε κολοκύθια το Φλεβάρη. Θέλει την εντοπιότητα, τη χωνεμένη σοφία του μάγειρα σ’ αυτά που ξέρει να κάνει καλά αφήνοντας τις ακροβασίες στους σολίστες της κουζίνας. Δεν είναι όλοι Φεράν Αντριά, ούτε και είναι απαραίτητο να κατέχουν τα μυστικά της μοριακής γαστρονομίας!

Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι εστιάτορες έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η επιτυχία βρίσκεται στην απλότητα.

Βρέθηκα πρόσφατα στη Σαντορίνη και γνώρισα ανθρώπους με μεράκι και φιλότιμο, που σέβονται την παράδοση του τόπου τους και τα ευλογημένα προϊόντα του, τα πλησιάζουν με προσοχή, δεν τα κακοποιούν σε άστοχους πειραματισμούς, προσφέρουν ουσία και αυθεντική γεύση. Προσφέρουν τη σοφία ενός γεύματος. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα μέρη της Ελλάδας αλλά και στην Αθήνα, όπου τα τελευταία χρόνια ανθεί και η ειδίκευση. Ενα εστιατόριο που ειδικεύεται στο ψάρι, κάποιο άλλο που γνωρίζει καλά τα μυστικά του κρέατος, ένα τρίτο που φημίζεται για τα νόστιμα μαγειρευτά του. Οι περισσότεροι, νομίζω, προτιμάμε στη θέση ενός ατελείωτου καταλόγου όπου βρίσκει κανείς από μουσακά και παστίτσιο μέχρι αστακομακαρονάδα, ψαρονέφρι με γλυκόξινη σάλτσα και μυδοπίλαφο, έναν περιορισμένο κατάλογο με μετρημένα αλλά άψογα παρασκευασμένα πιάτα.

Και ποιος δεν θα εκτιμήσει τον ιδιοκτήτη ψαροταβέρνας που θα του πει: «σήμερα έχω μόνο φρέσκες γόπες». Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα νιώσει ασφάλεια και θα επιστρέψει στο μαγαζί του. Στο χώρο της εστίασης υπάρχουν «αρπακτικά» υπάρχουν όμως και άνθρωποι ειλικρινείς με απόλυτη συναίσθηση της δουλειάς που κάνουν.

Ο γαστρονομικός πολιτισμός δεν είναι ένας μακρινός και δυσπρόσιτος στόχος.

Είναι η γιαγιά στο ταβερνάκι του χωριού που θα σου πει

«εγώ παιδί μου μπορώ να σου φτιάξω μόνο χωριάτικη με ντομάτες απ’ τον κήπο και μια ομελέτα»...

Tης Γιουλης Επτακοιλη

Το παραπάνω άρθρο το διάβασα στην

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

12.8.09

Σχόλιο: Αυτές οι γιαγιάδες είναι πολλές αρκεί να τις αναζητήσει κανείς σε κάθε χωριουδάκι σε κάθε γωνιά του τόπου μας. Και όσο για εμάς που ζούμε στις μεγαλουπόλεις ακόμη και σε αυτές αξίζει να αναζητήσει κανείς ευαισθητοποιημένους επαγγελματίες οι οποίοι επιμένουν να προσφέρουν ποιότητα στα προϊόντα που παρέχει η επιχείρησή τους. Συνήθως πρόκειται για μικρομεσαίες επιχειρήσεις οικογενειακού χαρακτήρα. Ας τις προτιμήσουμε, ας τις τιμήσουμε με την παρουσία μας και ας τις προβάλλουμε (αφού συνήθως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν διαφημιστικές κατχωρήσεις σε προβεβλημένους καταλόγους και περιοδικά.)

Εν τέλει όπου κι αβρεθούμε ας γίνουμε πιο επιλεκτικοί και πιο απαιτητικοί στην ποιότητα των προϊόντων που μας σερβίρουν κάνοντας τη διαφορά και λανσάροντας ένα life-anti-style το οποίο διεκδικεί την ποιότητα μέσα από την απλότητα. Γιατί ο γαστρονομικός πολιτισμός είναι συνώνυμος της απλότητας και αντώνυμος της υπερβολής.

Ο φόβος της επιδημίας και η επιδημία του φόβου (μια άποψη για τη Νέα νόσο των χοίρων) ....

Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον (κατά την άποψή μου) σχετικά με την υστερία περί της Νέας γρίπης των χοίρων γραμμένο μάλιστα από έναν γιατρό....

Eίναι απόλυτα βέβαιο ότι θα μαθαίνουμε συχνά από εδώ και στο εξής για καινούργιες επιδημίες. Χθες η γρίπη των πουλερικών, σήμερα η γρίπη των χοίρων, αύριο ίσως η γρίπη των ιπποποτάμων. Και είναι απόλυτα βέβαιο ότι η γρίπη των ιπποποτάμων -και μόνον εκ του ονόματός της- θα τρομοκρατήσει την ευρωπαϊκή ήπειρο, άσχετα αν στην Ευρώπη υπάρχουν ελάχιστοι εξημερωμένοι ιπποπόταμοι.

Ο μέσος πολίτης, ακόμη και ο μέσος γιατρός, δεν μπορεί να κρίνει την κλινική και επιδημιολογική σημασία κάθε νέας γρίπης και διερμηνέας της άποψης του ειδικού προς το κοινό γίνονται αναγκαστικά τα ΜΜΕ. Και οπωσδήποτε μέσα από αυτές τις υποτιθέμενες πανδημίες μια νέα τάξη επαγγελματιών τηλε-γιατρών έχει πλέον γίνει απαραίτητη, οι «λοιμωξιολόγοι». Μετά τον τηλεοπτικό εφησυχασμό του τρομοκρατημένου τηλε-πολίτη από τον τηλε-σεισμολόγο που ακολουθεί κάθε μικρή ή μεγάλη δόνηση της γης είναι πλέον απαραίτητη η νυχτερινή καληνύχτα και ευλογία από τον τηλε-λοιμωξιολόγο στους γριπώδεις καιρούς που ζούμε τελευταία. Και η ευλογία του λοιμωξιολόγου περιλαμβάνει οπωσδήποτε αυτονόητες οδηγίες για τη χρήση μάσκας κατά την συναναστροφή με ύποπτο δείγμα πληθυσμού, την αποφυγή κλειστών χώρων, την τακτική θερμομέτρηση, τη σφαγή ύποπτων χοίρων ή πουλερικών που διαφορετικά θα αποτελούσαν το χριστουγεννιάτικο ή πασχαλινό εορταστικό γεύμα της οικογένειας κάθε τρομοκρατημένου. Και βέβαια οι απαραίτητοι δεκάδες εμβολιασμοί που θα αρχίζουν το φθινόπωρο και θα τελειώνουν το επόμενο καλοκαίρι, δεν θα μπορείς ίσως στο μέλλον να βγάζεις ταυτότητα ή διαβατήριο αν δεν έχεις την τρέχουσα έκδοση του Norton Antivirus για τον υπολογιστή σου και την τρέχουσα μορφή του εμβολίου για την γρίπη του εκάστοτε πανδημούντος κατοικιδίου. Νομίζω ότι τα σενάρια των αντιιικών που ισχύουν σήμερα για την ασφαλή χρήση των υπολογιστών δεν μπορούν παρά να εμπνεύσουν στο μέλλον και τις φαρμακευτικές εταιρείες που κατασκευάζουν εμβόλια. Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς βέβαια τη μεγάλη αποτελεσματικότητα και την ξεκάθαρα ευεργετική επίδραση στη θνητότητα και νοσηρότητα που προσέφεραν στην ανθρωπότητα εμβόλια όπως εναντίον της ευλογιάς, της διφθερίτιδας και του τετάνου αλλά είναι άραγε εξίσου σημαντικός για τον γενικό πληθυσμό ο εμβολιασμός π.χ. για κάθε μορφή γρίπης ή το εμβόλιο (anti-ΗPV) για τον καρκίνο τραχήλου της μήτρας που προτείνεται σε κάθε αθώα κορασίδα;

Ο φόβος της πανδημίας αποτελεί με σιγουριά ένα ισχυρό μέσο χειραγώγησης του κοινού σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας. Σε εποχές οικονομικών σκανδάλων και αμοραλισμού ο φόβος της πανδημίας προσφέρει την ιδανική ατμόσφαιρα για την αμνηστία των απατεώνων και την αδυναμία λειτουργίας της δικαιοσύνης.

Προτείνω μια νέα ανάγνωση του κλασικού έργου του Αλμπέρ Καμί με τίτλο «Η Πανούκλα» με σκοπό την επιβεβαίωση -και στους καιρούς μας- της σοφίας του συγγραφέα που δείχνει ότι σε καιρούς πανδημίας κυριαρχεί απλά ένας ευτελής φιλοτομαρισμός και καταργείται κάθε μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας και αξιοπρέπειας.

Ο φόβος της επιδημίας αποτελεί πολύ χειρότερη μορφή ασθένειας από την ίδια την επιδημία και μετατρέπει τον άνθρωπο της κοινωνίας και τον πολίτη της δημοκρατίας σε ένα εύκολα χειραγωγούμενο θηρίο.

Του Θανάση Δρίτσα (Ο κ. Θ. Δρίτσας είναι καρδιολόγος, Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο MD, FESC)

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

14.8.09

(Σχόλιο : Ας μην τρελλαινόμαστε και ας μην αυθυποβαλόμαστε από την υστερία των ΜΜΕ. Ολοι οι ειδικοί επιστήμονες είναι καθησυχαστικοί και δίνουν απλές και λογικές προτάσεις για το πως θα προφυλαχτούμε από τη νέα γρίπη. Να συνεχίσουμε τη φυσιολογική μας ζωή δίχως να επιτρέψουμε στον φόβο να φωλιάσει μέσα στη ψυχή μας και προ πάντων να μην σταματήσουμε τις συνήθεις κοινωνικές μας δραστηριότητες αλλά και τον συγχρωτισμό μας με τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας.

Σε τελική ανάλυση η νέα γρίπη δεν διαφέρει από τις πολλές γρίπες που κυκλοφορούν εδώ και χρόναι στην ανθρωπότητα, γιατί τώρα τόσος ντόρος?

Για να σπεύσουμε να αγοράσουμε το εμβόλιο ???

Η μήπως για να ξεχάσουμε τα καθημερινά οικονομικά μας προβλήματα???

Λέω μήπως......)