LIFE ANTI STYLE by Dyosmaraki (2)

Στα βήματα της παλιάς Κρήτης (Εργαστήριο στιβανιών)

2012-02-09T03:44:00.000-08:00

Οι λεβέντικες κρητικές μπότες, τα περίφημα στιβάνια, που φτιάχνονται στο χέρι, μοναδικές σαν τους κατόχους τους, τείνουν να εκλείψουν. Eνα από τα τελευταία εργαστήρια βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή των Σφακίων, στο χωριό Ασκύφου. Εκεί, ο Ιερώνυμος Γιαλεδάκης συνεχίζει την παράδοση του θείου του, Νίκου Γιαλεδάκη, και μαζί μας ξεναγούν σε αυτό την ιδιαίτερη τέχνη.

Στο μοναδικό εργαστήρι που συνεχίζει να φτιάχνει αυθεντικά στιβάνια στο δυτικό τμήμα του Νομού Χανίων, βρίσκεται στ' Ασκύφου. Σε αυτό το χωριό των Σφακίων που βρίσκεται 50 χλμ. από τα Χανιά και σε υψόμετρο 750 μέτρων, έμαθε την τέχνη του στιβανά ο Νίκος Γιαλεδάκης, ονομαστός σε όλη την περιοχή ως Γιαλές.

«Πρωτοξεκίνησα το 1945 δίπλα σε μαστόρους. Τότε κάθε χωριό είχε 2-3 τσαγκαράδικα που φτιάχνανε στιβάνια για τους βοσκούς. Τα βουνά ήτανε γεμάτα από δαύτους. Ερχόντανε με τα πόδια τέσσερις-πέντε ώρες δρόμο, τα παραγγέλνανε, τους έπαιρνα τα μέτρα και φεύγανε. Υστερα από μερικές μέρες επέστρεφαν κι αν δεν τα είχα έτοιμα, πίνανε καμιά τσικουδιά στο καφενείο ώσπου να περάσει η ώρα και να τους τα δώσω για να φύγουν πάλι στα κοπάδια τους. Οταν είχανε κουρά (το κούρεμα των προβάτων στα μαντριά), πήγαινα κι εγώ καμιά φορά στα μιτάτα τους και γλεντούσαμε όμορφα. Είναι ωραία η ζωή των βοσκών. Ανεξάρτητη. Δεν ανήκουν σε κανέναν. Σήμερα όμως πάνε να αφανίσουν την κτηνοτροφία. Εχει "φτηνίσει" η παραγωγή. Με κακή όρεξη είναι οι βοσκοί που κρατούν ακόμα. Εδώ πας στα Λευκά Ορη και καταναλώνουν ευρωπαϊκά τυριά οι ανθρώποι». Αδιανόητα πράγματα για τον ηλικιωμένο της ζωής, η καθάρια του σκέψη όμως είναι αληθινή και πέρα για πέρα επίκαιρη. Ας επιστρέψουμε όμως στα στιβάνια.

Η ονομασία τους προέρχεται από την ιταλική λέξη stivale, που σημαίνει μπότα, απομεινάρι της μακράς περιόδου της ενετοκρατίας στα Χανιά (1204 - 1669). Ταίριαξε ιδανικά ως υπόδημα στους κατοίκους της Κρήτης, καθώς ήταν ανθεκτικό, από δέρμα βοδινό, αδιάβροχο και «κρατούσε» το πόδι στα κακοτράχαλα και δύσβατα βουνά. «Τα αυθεντικά στιβάνια είναι χειροποίητα» συνεχίζει ο κ. Γιαλεδάκης και συμπληρώνει: «Χρειάζεσαι τρεις με τέσσερις μέρες για να τα φτιάξεις. Παλιά δούλευα 15 ώρες το 24ωρο, ειδικά το φθινόπωρο, που οι κτηνοτρόφοι κάνανε τις προετοιμασίες τους. Σήμερα κάνουμε κυρίως σχολιάτικα στιβάνια, δηλαδή για γάμους, χορευτικούς συλλόγους και τέτοια. Αλλάξανε οι εποχές. Μετά, ζητάγανε κι οι τουρίστες. Ο τόπος εδώ είναι "περάστρα" και στο διάβα τους ερχόντουσαν μέσα, βλέπανε να δουλεύουμε και θέλανε κι αυτοί. Εχω πάνω από μισό αιώνα σ' αυτήν τη δουλειά. Την αγάπησα όπως αγαπώ τον τόπο. Από τότε που έκανα δικό μου μαγαζί εδώ στ' Ασκύφου δεν το εγκατέλειψα ποτέ».

Ο συνεχιστής της παράδοσης
Ευτυχώς που η παράδοση συνεχίζεται μέσω του ανιψιού του Ιερώνυμου Γιαλεδάκη κι έτσι μπορεί όλος ο κόσμος που ενδιαφέρεται για τα στιβάνια να έχει ένα σημείο αναφοράς. Επιπλέον, και πιο σημαντικό, πρόκειται για το μοναδικό μαγαζί με αυθεντικά στιβάνια σε μία έκταση 880 τετ. χιλιομέτρων.

Το γαζωμένο δέρμα μπαίνει στο καλούπι-εξομοίωση του ποδιού, το επονομαζόμενο ''γαμπάλι'' και το αφήνουμε εκεί για ένα εικοσιτετράωρο περίπου. Κατόπιν καρφώνουμε τον πρώτο πάτο. Στη συνέχεια αφαιρούμε τις πρόκες και κολλάμε από κάτω τον δεύτερο πάτο, που είναι από πετσί, πάχους σχεδόν ενός πόντου, το οποίο στερεοποιούμε με ξυλόπροκες. Παλιά χρησιμοποιούσαν τις λεγόμενες προκαδούρες ή αλλιώς βιδόπροκες ενώ για σόλα τοποθετούσαν συχνά και λάστιχα αυτοκινήτου, παλιάς τεχνολογίας χωρίς σύρματα)».

Κάθε ζευγάρι στιβάνια είναι μοναδικό, σαν τον κάτοχο του. Είναι, άνετα, αδιάβροχα και ανθεκτικά, «βαριέσαι να τα φοράς», όπως μας τόνισαν χαρακτηριστικά κάποιοι άνθρωποι από εκεί. Συνεπώς, το κόστος των διακοσίων ευρώ, δικαιολογεί το μεράκι που απαιτείται γι' αυτήν τη δουλειά αλλά και την υπομονή που επιδεικνύει σήμερα ο Ιερώνυμος και παλαιότερα ο Νίκος Γιαλεδάκης.

Ιδιαίτερης προσοχής αξίζει το ότι τα στιβάνια είναι τόσο ενταγμένα στην παράδοση και την ιστορία της Κρήτης, που πολλές φορμές έχουν αποτελέσει αφορμή για μαντινάδες.
ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΟΣ
thikakos@gmail.com
ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ
http://www.moustafellou.com/

Πηγή ΕΘΝΟΣ
8.1.12

Μανώλης Μαυροματάκης - "Ο ομορφάντρας υπάρχει και στην παράσταση του Εθνικού"

2012-01-31T22:20:00.000-08:00

Τον βρήκα να παραμιλάει. Μόλις είχε τελειώσει την πρόβα του στο Εθνικό και «ήταν ακόμη ο Στροβίλης», ο υπηρέτης του Κουτρούλη. Τον «προετοίμαζε» για υπουργό: «Tόλμην πολλή και αρκετήν αναίδεια και μη σε μέλει. Και δογμάτιζε εις όσα ούτε εννοείς και σούφρωνε τα φρύδια και φοβέριζε και ύβριζε και θα σε εκλάβουν υπουργόν εξαίσιον»...

«Την ξέρεις τη συνταγή», σχολίασα και γελάσαμε.

Ο πατέρας του Μαυροματάκη - του «αληθινού», όχι του ηθοποιού - ήταν νωματάρχης. «Της Χωροφυλακής! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Μιλάω με υπογεγραμμένες. Αλλωστε είμαι με τον Χριστιανόπουλο που λέει: Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη / ιδίως κάτω από το ωμέγα / είναι κρίμα να εκλείψει / η πιο μικρή ασέλγεια / του αλφαβήτου μας». Ο μικρός Μανώλης, όπως και όλη η οικογένεια, ακολούθησε τον νωματάρχη στα χωριά της Εύβοιας και της Σύρου (στην ξακουστή Nτελαγκράτσια, του Βαμβακάρη). Κλώτσησε μπάλες, έπιασε ψάρια και στα διαλείμματα παρακολούθησε μονοθέσια σχολεία. «Θυμάμαι πως ο πατέρας μου έκανε μεγάλα βήματα και για να τον φτάσω έπρεπε να κάνω τεράστιους πήδους! Ενιωθα ότι πετάω». Τελικά «προσγειώθηκε» στον Βύρωνα και σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Στη Δραματική Σχολή του Βεάκη μπήκε το ‘88, στα 26 του. «Και την εφηβεία αργά την πέρασα. Ολα με καθυστέρηση τα κάνω. Ετσι είσαι πάντα λίγο πιο ανώριμος από αυτό που απαιτεί η ηλικία, αλλά από την άλλη είσαι πάντα νέος». Στο καφενείο του Εθνικού το τσάι έχει ένα ευρώ και η μακαρονάδα πέντε. «Τιμές ηθοποιών Εθνικού», λέει και μου κλείνει το μάτι.
Διαφθορά, διαπλοκή, αναξιοκρατία. Εσύ τα υπηρετείς όλα αυτά;

Εγώ βέβαια, ως Στροβίλης, βοηθός ράπτου, «στου Κουτρούλη τον γάμο». Προφητικές ιστορίες του 1840. Από τότε τα ίδια προβλήματα είχαμε. Ολοι και τότε, προσπαθούσαν να διοριστούν στο Δημόσιο.

Οι Ελληνες λοιπόν φταίνε ή οι ξένοι που επιβουλεύονται τις ομορφιές μας; Γιατί κυκλοφορούν και οι δύο εκδοχές.

Ελα ντε. Τα ακραία κόμματα μας παρουσιάζουν ως θύματα και τα «μεσαία» ως συνενόχους. Ή «μαζί τα φάγαμε» ή «μας εξαπάτησαν».

Εσύ πού καταλήγεις;

Αθώοι δεν ήμασταν, αλλά δεν ήμασταν και ένοχοι. Τους όρους του παιχνιδιού δεν τους βάλαμε εμείς, αλλά το πολιτικό σύστημα, αυτοί που είχαν την εξουσία. Τα τελευταία 30-40 χρόνια πάντως ζούσαμε σε μια λάσπη. Το βάδισμά μας γινόταν όλο και πιο λασπώδες. Η διαφθορά και η κλεψιά υπήρχαν από παλιά, αλλά το κρύβαμε. Από ένα σημείο και μετά όμως, έγινε αξία.

Υπερηφάνεια σχεδόν.

Ναι, το μοστράραμε, όπως μοστράρουμε τα τζιπ και τους μεγάλους ποδοσφαιριστές που έρχονται απέξω για να παίξουν σ' ένα πρωτάθλημα από παλτά.

Αυτό είναι στην άλλη διαφήμιση.

Ναι, έχεις δίκιο. Ο Μπρεχτ κάπου λέει «δεν χρειάζεται να είμαστε καλοί, χρειάζεται να φτιάξουμε τις συνθήκες εκείνες που η καλοσύνη δεν θα είναι απαραίτητη». Εν ολίγοις, αν υπήρχαν θεσμοί δεν θα γίνονταν όλα αυτά. Αν αυτός που έκλεβε έμπαινε στη φυλακή, δεν θα είχε γίνει όλο αυτό.

Οι κλέφτες πολιτικοί;

Μα είναι φανερό ότι πολλοί έκλεψαν τις τελευταίες δεκαετίες. Η χώρα έγινε έρμαιο των λαϊκιστών που έλεγαν «πάρε κι εσύ κόσμε». Δανεικά ήταν, δικά τους ήταν; Κάνανε και κάποια έργα για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους, αλλά αυτό που κυρίως τους ενδιέφερε ήταν ο εαυτός τους και η παρέα τους.

Είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η κρίση μπορεί να μας βοηθήσει να συνέλθουμε;

Ναι, όπως λέμε «ευτυχώς που κάηκε το δάσος, γιατί από τα αποκαΐδια θα ξαναγεννηθεί κάτι καινούργιο». Αλλά το δάσος κάηκε, κάποιοι θα πεινάσουν, κάποιοι θα φύγουν. Διάβαζα προ ημερών ότι οκταπλασιάστηκε ο αριθμός των γκασταρμπάιντερ Ελλήνων στη Γερμανία. Εγώ δεν πιστεύω πάντως στον εξωτερικό καταναγκασμό. Ολα αυτά τα βίαια μέτρα - στα οποία μάλιστα πρωτοστατούν και ορισμένοι από αυτούς που κατάκλεψαν τη χώρα - δεν θα έχουν αποτέλεσμα. Οι αλλαγές σε μια κοινωνία γίνονται μόνο όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι αποφασίσουν να αλλάξουν.

Ναι, αλλά πώς αλλάζουν οι άνθρωποι; Πατάς ένα κουμπί και αλλάζουν;

Αν το ήξερα θα ήμουν πολιτικός και θα είχα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Σε ατομικό επίπεδο πάντως, να πάψουμε να στηρίζουμε την αυτοπεποίθησή μας στα εξωτερικά στοιχεία. Στα λούσα, στα ακριβά αυτοκίνητα, στις γυναίκες -μοντέλα. Να καλλιεργήσουμε τον εαυτό μας, να γίνουμε άξιοι τεχνίτες, άξιοι καλλιτέχνες, άξιοι υπάλληλοι.

Εσύ σε ποιες υπερβολές ενέδωσες αυτά τα χρόνια;

Μπορεί και σε όλες, αλλά με μέτρο. Ηταν κι η καταγωγή μου εμένα… Δηλαδή οι γονείς μου μού είχαν μάθει να μη χρωστάω ούτε ένα δίφραγκο. Ούτε πολύ ακριβά ρούχα αγόραζα, άντε 1-2 φορές να ζήλεψα κάτι και να το πήρα, ούτε πολυτελή αυτοκίνητα - το ίδιο έχω εδώ και 15 χρόνια.

Ωραίες γυναίκες;

Ωραίες γυναίκες είχα ευτυχώς κατά καιρούς, αλλά δεν τις είχα για να τις μοστράρω στις πρωινές εκπομπές. Δεν έβγαινα μαζί τους για να φωτογραφιστώ.

Μίλαγα πρόσφατα με έναν γέρο αναρχικό - έχει φύγει από την Αθήνα, μην έχει μπερδέματα - και του λέω «τι έφταιξε για τη κρίση;». Και μου λέει η απληστία μας.

Ναι, μάλλον αυτός τα βλέπει καλύτερα. Η απληστία μας όμως τροφοδοτήθηκε. Οι τράπεζες βγάλανε λεφτά. Δηλαδή έλεγαν στον άλλο, πάρε σπίτι, πάρε αμάξι. Συνέχεια τον βομβαρδίζανε, ε τι να κάνει και αυτός, ενέδωσε.

Εσύ πόσες κάρτες έχεις;

Πιστωτικές; Μία, γιατί χωρίς πιστωτική ούτε αυτοκίνητο δεν μπορείς να νοικιάσεις, ούτε να πάρεις ένα βιβλίο από το Iντερνετ, αλλά ποτέ δεν έχω αγοράσει κάτι χωρίς να έχω το αντίστοιχο αντίτιμο στη τράπεζα.

Αληθεύει ότι έχουμε τα περισσότερα θέατρα;

Και καλά κάνουμε και έχουμε πολλά θέατρα. Δεν είναι φούσκα αυτό το πράγμα. Τα πιο πολλά από αυτά τα θέατρα ζούσαν εκ των ενόντων, δηλαδή περισσότερο πλήρωναν οι άνθρωποι για να παίζουν, παρά πληρωνόντουσαν.

Μήπως είχαμε όμως περισσότερους πρωταγωνιστές από όσους χρειαζόμασταν;

Είχαμε πολλούς περισσότερους. Αλλά σου λέω, αυτό που ήθελαν οι περισσότεροι ήταν να εκφραστούν και όχι να μοστραριστούν. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την τέχνη γι' αυτό που ζούμε σήμερα, για τον απλούστατο λόγο ότι το κομμάτι της ευθύνης που αναλογεί στην τέχνη είναι τόσο μικρό όσο και η κόχη ενός μαχαιριού.

Στο θέαμα πάντως υπήρξαν υπερβολές. Σίριαλ, σόου, παιχνίδια, λες και ζούσαμε στο τηλεοπτικό Χόλιγουντ!

Ναι, υπήρχαν υπερβολές, αλλά ξέρω ηθοποιούς που έβγαζαν λεφτά από τα σίριαλ και αγόραζαν σπίτια και αυτοκίνητα και ξέρω και ηθοποιούς οι οποίοι με την τηλεόραση χρηματοδοτούσαν τις θεατρικές τους παραγωγές. Δηλαδή, δεν μπορείς να τους δαιμονοποιήσεις όλους και να τους βάλεις στο ίδιο τσουβάλι. Αν και είναι κάτι που το συνηθίζει η ελληνική κοινωνία.

Ολα είναι ή μαύρα ή άσπρα.

Ναι, είναι και σύμπτωμα της Αριστεράς. «Κάτω το κεφάλαιο και η πλουτοκρατία». Οχι, δεν είναι όλοι το ίδιο. Υπάρχουν αυτοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους και άλλοι που πρέπει να πάνε φυλακή. Αλλωστε από παλιά ήμασταν η «αυλή» των διαφόρων Λουδοβίκων. Τους χρειαζόμαστε για να μας χρηματοδοτούν κι εμείς τους τη φέρναμε από κάτω.

Τους τη φέρνουμε ή συμβιβαζόμαστε;

Αλλοι συμβιβαζόμαστε, άλλοι τους τη φέρνουμε. Η άλλη λύση είναι να πάμε στην έρημο και να κάνουμε καθαρή τέχνη, πάνω σε έναν στύλο, όπως οι στυλίτες. Γίνεται; Δεν γίνεται; Ετσι κι αλλιώς η τέχνη είναι λίγο βρικόλακας, τρέφεται από την κόπρο της κοινωνίας. Πώς αλλιώς θα ξέρεις τι είναι η ζωή; Μόνο μέσα σε αυτόν τον βόθρο μπορούμε να διερευνήσουμε τα όριά μας, κι όχι σε ένα πράσινο λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες.

Για δυστυχής αριστερός μου κάνεις.

Ευτυχής, πρώην αριστερός, θα έλεγα. Ναι, πλέον δεν μπορώ να περιμένω την επανάσταση για να αλλάξουν τα πράγματα στην κοινωνία. Πρέπει να δούμε τι κάνουμε εδώ και τώρα. Και χαίρομαι όταν βλέπω ότι διάφορες κοινότητες, συλλογικότητες όπως τους αρέσει να αυτοαποκαλούνται, δημιουργούν καινούργια πράγματα.

Κόμμα δεν έχεις δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά...

Οχι. Μακριά από μένα. Θα ψηφίσω όμως. Ακόμη δεν ξέρω τι. Θα δούμε γιατί μπορεί να δημιουργηθούν και καινούργια κόμματα.

Πες μου κάτι που ανακάλυψες τις μέρες της κρίσης και σ' αρέσει.

Πιο πολύ το ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλάνε μεταξύ τους και να καταλαβαίνουν τι μπορεί να σημαίνει η λέξη αλληλεγγύη. Ο άλλος δεν σου έλεγε ούτε καλημέρα στην Αθήνα. Τώρα ναι μεν θα αγριέψουν τα πράγματα γιατί κάποιοι θα πεινάσουν και κάποιοι θα επιτεθούν, αλλά και κάποιοι άλλοι θα δουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά μόνο η αλληλεγγύη και η συνεννόηση.

Τπυ Στάυρου Θεοδωράκη

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

29.1.2012

Κωνσταντίνος Κοπέλης : Ο τελευταίος καροποιός στην Ελλάδα (Λαγκαδάς)

2012-01-03T21:14:00.000-08:00

Αυτοί που δεν γνωρίζουν την ύπαρξή του πηγαίνουν στην Αίγυπτο ή sτην Ιταλία. Αυτοί που τον γνωρίζουν, τρέχουν να μπουν στη σειρά αναμονής για να συντηρήσουν τα κάρα και τις άμαξές τους. Tα χέρια του Κωνσταντίνου Κόπελη κρατούν σφιχτά μια παράδοση που έχει σχεδόν εκλείψει, και με τις κινήσεις ενός καλλιτέχνη δημιουργεί και επισκευάζει «οχήματα» που προκαλούν συγκίνηση και νοσταλγία.

Τον συναντήσαμε στο εργαστήρι του στην Ασσηρο, χωμένο ανάμεσα σε αμόνια, άξονες και ρόδες. Στην αυλή του διάσπαρτα κάρα περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Προηγείται το κάρο ενός γεωργού της περιοχής και η άμαξα που προορίζεται για έναν γάμο στην Αίγινα. Το εργαστήρι είναι γεμάτο το μισό με ξύλα και το μισό με σίδερα. Μας δείχνει τους κορμούς των ξύλων, της πρώτης ύλης της χειροποίητης δουλειάς του, και λέει ότι τα προμηθεύεται από υλοτόμους της περιοχής του Αγίου Ορους. Οξιά, πουρνάρι, ακακία, δρυς. Το κάθε είδος για συγκεκριμένο κομμάτι της άμαξας. «Αυτό το ξύλο γίνεται κάρο που περπατάει», «οι ρόδες γίνονται από πουρνάρι, τον βασιλιά των ξύλων, και ο σκελετός από οξιά». Παρά τα 72 του χρόνια, ο χαρούμενος αυτός άνθρωπος δεν έχει σταματήσει να δουλεύει -και δεν το επιθυμεί άλλωστε.

Γεννήθηκε στην Ασσηρο, 22 χλμ. έξω από τη Θεσσαλονίκη, από πατέρα γεωργό. Στα δεκατρία του έφυγε για τη συμπρωτεύουσα, για να μαθητεύσει πλάι στον Νικόλαο Χαφούζ, πρόσφυγα από την Ανδριανούπολη, και να μάθει την τέχνη του καροποιού. Η δημιουργική αυτή δουλειά τον συνεπήρε και διοχέτευσε σε αυτήν όλο του το μεράκι και την αγάπη. Είκοσι πέντε χρόνια μέσα σε εκείνη τη παράγκα από λαμαρίνες, της οδού Λαγκαδά 44. Μετά τον θάνατο του Χαφούζ το καροποιείο πέρασε στα χέρια του, μεταφέρθηκε στη Σταυρούπολη και εκείνος έγινε το αφεντικό. Ηταν η εποχή όπου η Θεσσαλονίκη είχε 40 καροποιούς. Το επάγγελμα γνώριζε άνθηση, καθώς τα κάρα και οι άμαξες εξακολουθούσαν να αποτελούν μέσο μεταφοράς κι εξυπηρέτησης. «Εκείνη την εποχή έφευγαν 6 άμαξες και κάρα τη βδομάδα, είχε πολύ δουλειά. Τώρα επισκευάζουμε ό,τι απέμεινε».
Το 1980 πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην Ασσηρο και να συνεχίσει εκεί να ασκεί το επάγγελμα που τόσο εξαιρετικά γνώριζε. Ο κ. Κόπελης είναι ξυλουργός, σιδεράς, τορναδόρος, ηλεκτροσυγκολλητής, εφαρμοστής, ακόμη και ζωγράφος. Εχει, όπως ο ίδιος λέει, δέκα ειδικότητες και φτιάχνει ανοιχτές και κλειστές άμαξες, σούστες, παϊτόνια, κάρα, όλα από το μηδέν και όλα χειροποίητα. «Υπάρχουν ορισμένοι ερασιτέχνες που μπορεί να δουλεύουν την οξυγονοκόλληση και να εφαρμόζουν τα υφάσματα, αλλά ρόδες δεν μπορεί να φτιάξει κανείς», λέει κατηγορηματικά.
Τα κάρα που επιστρέφουν

Το πιο συγκινητικό είναι όταν βλέπει τα κάρα και τις άμαξες που έφτιαξε πριν από πολλά χρόνια, να έρχονται ξανά στο εργαστήρι του για επισκευή. Παρότι έχει κατασκευάσει αμέτρητα, τα αναγνωρίζει αμέσως και χαίρεται πολύ. «Νιώθω σαν να μου φέρνουν έναν ασθενή που θα τον βάλω στο χειρουργικό τραπέζι να τον κάνω καλά. Ο χειρότερος εχθρός του κάρου είναι ο καιρός. Ζει ανάλογα με τη χρήση και τη φροντίδα που έχει. Ο κ. Κόπελης δηλώνει εργάτης. Το χαρούμενο πρόσωπό του μαρτυρά μόνο την καλοσύνη του κι όχι τους κόπους του. Ο ίδιος, αν και θεωρεί πως είναι στο ηλιοβασίλεμα της ζωής του, δεν τα παρατάει. «Οσο αντέχουν τα χέρια μου, θα δουλεύω. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω πάλι το ίδιο θα έκανα, αλλά θα έφτιαχνα ένα εργοστάσιο για να δουλεύουν κι άλλοι άνθρωποι. Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας δεν υπάρχει κανείς να τη συνεχίσει. Δεν ενδιαφέρονται οι νέοι, είναι βαριά δουλειά. Και να σκεφτείς ότι αυτήν τη στιγμή οι μόνοι ανταγωνιστές μας είναι οι Ιταλοί. Αυτοί ξέρουν να φτιάχνουν μέχρι και τις ρόδες».

Αυτήν τη στιγμή οι εναπομείναντες πελάτες του παραδοσιακού καροποιού είναι οι αμαξάδες που κάνουν βόλτες τους τουρίστες. Αίγινα, Χανιά, Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Σπέτσες, Μεσολόγγι, Νάουσα, Εδεσσα και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Πελάτες του, όμως, είναι κι αρκετοί επώνυμοι, παρουσιαστές, γιατροί, καλλιτέχνες κ.ά., που έχουν τις δημιουργίες ως διακοσμητικό στοιχείο του εξωτερικού τους χώρου. Ο ίδιος έχει σκεφτεί να φτιάξει ένα μουσείο με όλα τα είδη κάρου. Ηδη στο Λαογραφικό Μουσείο Θεσσαλονίκης φιλοξενούνται ως εκθέματα πολλές χειροποίητες κατασκευές, ενώ πολλά σχολεία τον επισκέπτονται κατά καιρούς για να πάρουν μια ιδέα από τη τέχνη του.
Εξήντα δύο χρόνια σκυμμένος πάνω από το αμόνι υπηρετεί τον συνάνθρωπό του με αγάπη. Χρήματα δεν έβγαλε πολλά γιατί, όπως λέει, «είχα να κάνω με φτωχούς ανθρώπους». Του έφτασαν, όμως, να ζήσει την οικογένειά του και να σπουδάσει τα δυό παιδιά του. Ο ίδιος δεν κατάλαβε ποτέ πως είναι θεματοφύλακας της ελληνικής παράδοσης. Οταν το National Geographic του έκανε αφιέρωμα και το Υπουργείο Πολιτισμού της Ολλανδίας τον συμπεριέλαβε σε λεύκωμα με επαγγέλματα που χάνονται, εκείνος το αντιμετώπισε στωϊκά...

Ενας καλλιτέχνης στο είδος του
Ξυλουργός, σιδεράς, τορναδόρος, ηλεκτροσυγκολλητής, ακόμη και ζωγράφος, ο Κωνσταντίνος Κόπελης, ανάβει τη φωτιά για να πυρώσει το σίδερο που προορίζεται για κάποιο τμήμα της άμαξας. Με τη λαβίδα βγάζει το πυρωμένο σίδερο και με τη βοήθεια μιας σφήνας το χτυπάει στο αμόνι για να του δώσει την επιθυμητή μορφή. Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία και το σίδερο πάρει τη τελική μορφή, το σβήνει μέσα στο νερό.

ΕΥΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΡΥΣΑ ΝΙΚΟΛΕΡΗ
nikolerix@yahoo.com

Πηγή Εθνος
31.12.2011

Επιστροφή στις διατροφικές ρίζες

2012-01-03T03:35:00.000-08:00

Μπίρα από ελληνικά κριθάρια, γαλακτοκομικά προϊόντα αποκλειστικά από ελληνικό γάλα, προϊόντα αγροτικών συνεταιρισμών σε ξένες εκπτωτικές αλυσίδες. Την αξία των ελληνικών προϊόντων, των πρώτων υλών που παράγονται εντός Ελλάδος ανακαλύπτουν όχι μόνο οι καταναλωτές, αλλά και η βιομηχανία τροφίμων, είτε πρόκειται για αμιγώς ελληνικές είτε για πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις η βιομηχανία τροφίμων προηγήθηκε της καταναλωτικής τάσης που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα. Εκτός από τη χρήση πρώτων υλών από την Ελλάδα, η βιομηχανία τροφίμων επιχειρεί να μας φέρει σε επαφή με το παρελθόν για να ανακαλύψουμε ξεχασμένες γεύσεις, όπως τα παραδοσιακά ζυμαρικά ή γεύσεις που τις είχαμε συνδέσει μόνο με εισαγόμενα προϊόντα, όπως το βούτυρο.

Μπίρα από ντόπιο κριθάρι

Τον δρόμο για τη χρήση ελληνικών κριθαριών στην παρασκευή της μπίρας άνοιξε το 2008 η Αθηναϊκή Ζυθοποιία. Από τότε μέχρι και σήμερα η εταιρεία για τις ανάγκες της παρασκευής της Amstel και της Αλφα προμηθεύεται κριθάρι από παραγωγούς της βόρειας και κεντρικής Ελλάδας. Την περίοδο 2008 - 2010 προμηθεύτηκε περίπου 40.000 τόνους κριθαριού αξίας 8 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2011 υπολογίζεται ότι προμηθεύτηκε άλλους 18.000 τόνους. Στόχος της εταιρείας είναι μέχρι το 2014 να φτάσει τους 70.000 τόνους. Ομως, δεν περιορίστηκε εκεί. Φέτος εγκαινίασε στη Λαμία, τη Νιγρίτα Σερρών, τη Νίκαια Λάρισας και τη Λιβαδειά πειραματικές καλλιέργειες κριθαριού με στόχο τη δημιουργία νέων ποικιλιών με καλύτερα χαρακτηριστικά και ανώτερη ποιότητα.

Φέτος, ωστόσο, ήταν και η σειρά της Ολυμπιακής Ζυθοποιίας, που παράγει την μπίρα FIX, να δραστηριοποιηθεί στην παραγωγή ελληνικού κριθαριού, δημιουργώντας στη Θήβα πειραματικό αγρό έκτασης 200.000 τ.μ. Στον αγρό αναπτύσσονται δύο διαφορετικές ποικιλίες κριθαριού και η εταιρεία προσδοκά στην παραγωγή 100.000 κιλών έως τις αρχές του καλοκαιριού του 2012. Στόχος της είναι τα επόμενα χρόνια οι ανάγκες της σε κριθάρι να καλύπτονται κατά 100% από την εγχώρια παραγωγή μέσω προγραμμάτων συμβολαιακής γεωργίας.

Εγχώριο γάλα

Αποκλειστικά ελληνικό γάλα, το 15% της εγχώριας γαλακτοπαραγωγής, χρησιμοποιεί πλέον στη νέα της μονάδα στην Πάτρα μια από τις πιο γνωστές παγκοσμίως εταιρείες γαλακτοκομικών προϊόντων, η FrieslandCampina. Με τη βιομηχανία συνεργάζονται οι κτηνοτρόφοι του θεσσαλικού συνεταιρισμού ΘΕΣγάλα που δημιουργήθηκε πρόσφατα, καθώς και 40 μεμονωμένοι παραγωγοί.
Το ολιγοπώλιο των εισαγόμενων προϊόντων στην κατηγορία του βούτυρου (ζωικού και όχι φυτικού) αποφάσισε να «σπάσει» η Μινέρβα φέρνοντάς μας ξανά στο μυαλό μυρωδιές και γεύσεις χωριού με το ομώνυμο προϊόν της. Μάλιστα, αν και η εταιρεία στο ελληνικό κοινό είναι γνωστή για το ελαιόλαδό της, οι πωλήσεις βούτυρου «τρέχουν» με διψήφιο ποσοστό.

Ελληνικά σιτηρά Τη στροφή των καταναλωτών στα ελληνικά προϊόντα επιχειρεί να αξιοποιήσει η Misko. Βεβαίως, όλα τα προϊόντα της εταιρείας παράγονται στην Ελλάδα από ελληνικά σιτηρά, αλλά η εταιρεία αποφάσισε να λανσάρει τη σειρά προϊόντων Misko Παραδοσιακά, τα οποία μοιάζουν με χειροποίητα ζυμαρικά από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Την ίδια ώρα εξαιρετικά δημοφιλή, παρά το γεγονός μάλιστα ότι οι τιμές τους είναι υψηλότερες, έχουν γίνει προϊόντα μικρότερων ελληνικών εταιρειών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα χειροποίητα ζυμαρικά και άλλα προϊόντα της εταιρείας Μυλέλια ή τα προϊόντα της εταιρείας Gaea (ελαιόλαδο, σάλτσες κ.ά.), που κατακτούν την ελληνική αλλά και ξένες αγορές.
Η ίδια τάση εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα τόσο στον κλάδο της εστίασης όσο και στα ξενοδοχεία. Η κυρίαρχη τάση είναι πλέον η κουζίνα που βασίζεται στη μεσογειακή διατροφή και στα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα. Στα ξενοδοχεία από την άλλη είτε μέσα από οργανωμένες πρωτοβουλίες του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος είτε μέσω κινήσεων μεμονωμένων ξενοδόχων τα ελληνικά προϊόντα βρίσκονται στο επίκεντρο. Τελευταίο παράδειγμα η υπογραφή μνημονίου συνεργασίας μεταξύ του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΞΕΕ) και του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου, ενώ πριν από λίγους μήνες είχε εγκαινιασθεί η πρωτοβουλία «Ελληνικό Πρωινό».
Πριν από κάποια χρόνια η επιστροφή στις ρίζες θα ήταν μάλλον μόδα και σαν τέτοια παροδική. Ισως τώρα, που έχει προκύψει περισσότερο από ανάγκη, να αποκτήσει μεγαλύτερη διάρκεια και βάθος. Οσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει ο λαός. Στην περίπτωση αυτή μάλλον ισχύει το «όσα φέρνει η κρίση δεν τα φέρνει ο χρόνος».

Ο κρίσιμος παράγοντας «made in Greece» Την τάση των καταναλωτών, αλλά και των επιχειρήσεων, για επιστροφή στα ελληνικά προϊόντα ερμηνεύει, μιλώντας στην «Κ», ο κ. Γεώργιος Μπάλτας, καθηγητής του Μάρκετινγκ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας:
«Αντιμετωπίζουμε σήμερα την κρίση και την κατάρρευση ενός μη βιώσιμου μοντέλου βασιζόμενου σε εισαγωγές και εξωτερικό δανεισμό. Τα σκληρά βιώματα και οι συζητήσεις της κρίσης έκαναν αντιληπτή σε πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού την κρισιμότητα της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής για την οικονομία και την κοινωνία. Οι καταναλωτές δείχνουν σήμερα, μέσα στην κρίση, έντονο ενδιαφέρον για το “made in Greece”. Θέλουν μέσα από τις αγορές τους να στηρίξουν τη δοκιμαζόμενη ελληνική αγροτική και βιομηχανική παραγωγή και τις συνδεδεμένες θέσεις εργασίας. Καθώς η προέλευση των προϊόντων αναδεικνύεται ένα βασικό αγοραστικό κριτήριο, οι επιχειρήσεις δίνουν με τη σειρά τους έμφαση στον παράγοντα “made in Greece”, που διαδραματίζει πλέον σημαντικό ρόλο στην προϊοντική και επικοινωνιακή στρατηγική παραγωγών και εμπόρων. Οι εξελίξεις αυτές είναι θετικές. Οι ενισχυμένες προτιμήσεις των καταναλωτών για ελληνικά προϊόντα μπορούν να συμβάλουν στην απασχόληση και στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας».

Της Δήμητρας Μανιφάβα
Πηγή Καθημερινή
24.12.2011

Διατροφή : Πες (το με) αλεύρι

2011-12-16T03:17:00.000-08:00

Ο χειρισμός της μαγιάς είναι απλή υπόθεση: αν χρησιμοποιούμε ξηρή μαγιά χρειάζονται τα μισά γραμμάρια απ’ ό,τι αν βάλουμε νωπή. Πάντα όμως πρέπει να τη διαλύουμε πρώτα σε νερό.

Μάθετε περισσότερα για το αλεύρι και αποκτήστε μιαν άλλη σχέση μαζί του

Σε μια πρώτη ανάλυση φαίνεται ότι δεν υπάρχει πιο απλό πράγμα από το αλεύρι. Αλέθεις το σιτάρι ή όποιο άλλο σπόρο έχεις επιλέξει, απομακρύνεις το «ενοχλητικό» πίτουρο και με τη λευκή σκόνη που προκύπτει φτιάχνεις ό,τι θέλεις. Οταν όμως μιλήσεις με έναν τεχνολόγο τροφίμων που η δουλειά του τον θέλει ολόκληρη την ημέρα να ασχολείται με την επιλογή και το άλεσμα των διαφόρων δημητριακών, και αν κι εκείνος αποφασίσει να μιλήσει για τα όσα κρατούν οι άνθρωποι του επαγγέλματος για τον εαυτό τους, αποκτάς μιαν άλλη, λίγο πιο εσωτερική γνώση για τα όσα συμβαίνουν στο αλεύρι και με το αλεύρι.

Σε τι διαφέρει το αλεύρι που χρησιμοποιείται για τη ζαχαροπλαστική από το αλεύρι του ψωμιού; Χρειάζεται να προσθέτουμε ζάχαρη; Το τροποποιημένο άμυλο είναι επικίνδυνο για την υγεία μας; Τι είναι το σιμιγδάλι; Ποιον ρόλο παίζει η προσθήκη βύνης; Νοθεύεται το αλεύρι; Τι αλεύρι δίνουν τα ελληνικά σιτάρια;

Μάθετε περισσότερα για το αλεύρι και αποκτήστε αυτές τις ημέρες μιαν άλλη σχέση μαζί του.

Λίγο κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κόκκινο κρασί, λίγο μέλι και μερικά σύκα ήταν κάποτε ό,τι είχε και έπαιρνε στο ακράτισμα, δηλαδή για μπρέκφαστ, ένας Ελληνας κατά τους προ Χριστού αιώνες, είτε επρόκειτο για αγρότη είτε για στρατιώτη. Μάλιστα έχει γραφτεί ότι μια τέτοια δίαιτα από κριθάρι θα αποτελούσε μάλλον τιμωρία για τους (καλομαθημένους) ρωμαίους στρατιώτες (Γαληνός, Περί τροφών δυνάμεως). Ζάχαρη βέβαια δεν υπήρχε τότε, «ζαχαροπλαστική» όμως είχαν. Είναι αρκετά γνωστός ο πλακούς, κάτι σαν επίπεδο κέικ, που μερικές φορές το… σιρόπιαζαν με μέλι, και λιγότερο γνωστό ότι κάποιος Ηγήσιππος ο Ταραντίνος έγραψε ένα «πλακουντοποιητικό» σύγγραμμα, δηλαδή έναν οδηγό ζαχαροπλαστικής, ήδη τον 4ο αιώνα π.Χ. Ο άμης ή αμητίσκος ήταν το αντίστοιχο της σημερινής γαλατόπιτας, ο ναστός ένα σταρένιο ψωμί με γλυκιά γέμιση και ο άμυλος ο γλυκός τραχανάς. Καμία σύγκριση βέβαια με τα σημερινά.
Κι εμείς Ρωμαίοι έχουμε γίνει κατά κάποιον τρόπο σε ό,τι αφορά την ποικιλία των γλυκών και των αρτοσκευασμάτων ιδιαίτερα τέτοιες ημέρες. Χάρη στην πρόοδο και της τεχνολογίας φυσικά, που επιτρέπει να παίρνουμε αναρίθμητες ποικιλίες από το άλεσμα των δημητριακών. Στην ερώτηση «Σε τι διαφέρει το αλεύρι που προορίζεται για το λευκό ψωμί από αυτό που χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική;» η απάντηση παραπέμπει στο πόσο διαφέρουν οι συνταγές παρασκευής του καθενός από αυτά, όπως μας είπε ένας τεχνολόγος Τροφίμων ο οποίος περνάει ολόκληρη την ημέρα του δίπλα στους κυλίνδρους που αδιάκοπα αλέθουν τα διάφορα δημητριακά, δίνοντας σ’ εμάς συσκευασμένη και έτοιμη για χρήση την πρώτη ύλη για το ψωμί μας αλλά και για τα γλυκίσματα των ημερών που έρχονται.
«Αν αναλογιστούμε τη διαφορά των συνταγών, όλα είναι ξεκάθαρα. Το αλεύρι για ψωμί πρέπει να έχει καλή ικανότητα κατακράτησης νερού και να σχηματίζει ελαστικό ζυμάρι, ώστε κατά το φούσκωμα να μπορεί να συγκρατεί τα αέρια της μαγιάς, παράλληλα διατηρώντας το σχήμα του. Το αλεύρι ζαχαροπλαστικής έχει χαμηλή απορροφητικότητα, διότι στις σχετικές συνταγές δεν μπαίνει συνήθως νερό, παρά απορροφάται αυτό που περιέχεται στο βούτυρο και στα αβγά. Αν χρησιμοποιήσουμε αλεύρι αρτοποιίας για συνταγές ζαχαροπλαστικής, θα πάρουμε πιο σφικτά, σκληρά και εύθρυπτα προϊόντα. Αν χρησιμοποιήσουμε αλεύρι ζαχαροπλαστικής για να κάνουμε ψωμί, δεν θα πάρει αρκετό νερό, πιθανόν το ζυμάρι να κολλάει και να μην πλάθεται εύκολα, αλλά κυρίως το ψωμί δεν θα είναι αρκετά αφράτο».

Το υπάκουο αλεύρι
Για όποιον όμως αυτά είναι λίγο παραπάνω από ό,τι αντέχει, υπάρχει και κάτι που... μας δηλώνει εξαρχής τι θα κάνει. Είναι το «αλεύρι που φουσκώνει μόνο του». Πρόκειται για αλεύρι ζαχαροπλαστικής ανακατεμένο με baking powder. Αν συγκρίνετε τα συστατικά της συσκευασίας του αλεύρου με αυτά του baking powder, θα δείτε ότι περιέχονται οι ίδιες διογκωτικές ουσίες. Το καλό με το αλεύρι που φουσκώνει μόνο του είναι ότι έχει την ιδανική δόση διογκωτικών που χρειάζονται οι περισσότερες συνταγές, οπότε δεν χρειάζεται να τα προσθέσουμε όταν το χρησιμοποιούμε. Σε ορισμένες συνταγές βέβαια μπορεί να είναι περιοριστικό, αν ο χρήστης θέλει πιο φουσκωμένο γλυκό ή λιγότερο. Κατά το ψήσιμο το baking powder απελευθερώνει διοξείδιο του άνθρακα για το φούσκωμα. Αποτελείται από μαγειρική σόδα (όξινο ανθρακικό νάτριο), συνδυασμένη με ένα όξινο άλας για να την ενεργοποιήσει. (Για τους αποφοίτους Πολυτεχνείου, NaHCO₃ + H+ ¦ Na+ + CO₂ + H₂O.) Η συγκέντρωσή τους στο τελικό προϊόν είναι πολύ μικρή, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αποφεύγουμε το αλεύρι αυτό. Αλλωστε δεν απέχει και πολύ από την «αλισίβα» που φτιάχνεται από τη στάχτη του ξύλου, η οποία περιέχει ανθρακικό κάλιο. (Οπότε έχουμε την αντίδραση K₂CO3 + H₂O ¦ 2KOH + CO₂ .)
Γλυκό όμως χωρίς ζάχαρη γίνεται; Ξεκινάμε από το γεγονός ότι η κοινή κρυσταλλική ζάχαρη είναι ένας δισακχαρίτης. Δηλαδή το μόριό της αποτελείται από ένα μόριο γλυκόζης και ένα μόριο φρουκτόζης ενωμένα. Τα κύτταρα της μαγιάς μεταβολίζουν τη γλυκόζη και τη φρουκτόζη για να παραχθεί διοξείδιο του άνθρακα και να φουσκώσει το γλυκό. Δεν μπορούν όμως να χρησιμοποιήσουν το μόριο της ζάχαρης αν δεν χωριστεί στα δύο. Στο αλεύρι υπάρχει το ένζυμο ιμβερτάση που χωρίζει τη ζάχαρη σε γλυκόζη και φρουκτόζη κι έτσι μπορεί να τραφεί η μαγιά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αν δεν βάλουμε ζάχαρη δεν θα φουσκώσει το γλυκό. Προσθέτοντας ζάχαρη δίνουμε περισσότερη τροφή στη μαγιά και πιο γλυκιά γεύση στο προϊόν μας. Τμήμα της γλυκόζης που απομένει, κατά το ψήσιμο καραμελοποιείται και δίνει το καφεκόκκινο χρώμα.
Η μαγιά μπορεί αλλιώς να τραφεί και από τη γλυκόζη που παράγεται από την αμυλόλυση του αλεύρου. Το άμυλο αποτελείται από πολλά μόρια γλυκόζης και είναι στην πραγματικότητα η αρχική τροφή ανάπτυξης του φυτού του σιταριού όταν αυτό σπαρθεί. Κατά το φύτρωμα (όταν δηλαδή βραχεί ο κόκκος), αμυλολυτικά ένζυμα κατακερματίζουν το άμυλο σε γλυκόζη (αυτή είναι η αμυλόλυση), ώστε να αναπτυχθεί το φυτό ώσπου να κάνει φύλλα και να μπορεί να φωτοσυνθέτει. Ετσι, όταν πάμε να φτιάξουμε ψωμί ή γλυκό, με την προσθήκη του νερού ενεργοποιούνται τα ένζυμα και παράγουν γλυκόζη. Ανάλογα λοιπόν με την παρουσία γλυκόζης και τις συνθήκες ψησίματος, γίνεται πολύ ή λίγη καραμελοποίηση, παίρνουμε δηλαδή ανοιχτό ή σκούρο χρώμα. Μπορούμε να φτιάξουμε γλυκά και με αλεύρι ολικής άλεσης ή με άλλες φυτικές ίνες, αρκεί να προσαρμόσουμε κατάλληλα τις συνταγές μας. Το αλεύρι αυτό έχει υψηλή απορροφητικότητα, οπότε, αν δεν αλλάξουμε την αναλογία των συστατικών, θα αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που αναφέραμε για το αλεύρι που ενώ είναι για ψωμί χρησιμοποιείται για γλυκά. Οι περισσότεροι όμως το αποφεύγουμε διότι το πίτυρο του σταριού ή οι φυτικές ίνες γενικότερα προσδίδουν την αίσθηση πως τρώμε χαρτί ή άχυρο.

Περί αλεύρων και γλουτένης
Οπως ισχυρίζεται ο τεχνολόγος μας που είναι εκεί δίπλα όταν αλέθονται τα διάφορα σιτάρια, «Θεωρητικά το αλεύρι μπορεί να νοθευτεί με προσθήκη κάποιου άλλου αλεύρου. Αυτό θα επηρεάσει τις ιδιότητές του, όμως δεν αποτελεί κίνδυνο υγείας, εκτός αν ανακατευτεί με κάτι μη εδώδιμο. Στην εποχή μας όμως είναι προϊόν χαμηλής αξίας και χαμηλού κέρδους, οπότε δεν υπάρχει οικονομικό όφελος να νοθευτεί. Σε εποχές όπου η σοδειά του σταριού ήταν ελλειμματική και προσέφεραν φθηνότερα καλαμπόκι, κριθάρι ή άλλα, μπορούσε το αλεύρι να διατίθεται αναμεμειγμένο (π.χ., στην Κατοχή), όμως πλέον, λόγω κοινής ευρωπαϊκής αγροτικής πολιτικής, διατηρούνται μεγάλα αποθέματα για όλα τα κράτη-μέλη». Μήπως αν ξέραμε ότι αλέθουν πιο πολύ τα ελληνικά σιτάρια και όχι τίποτε προέλευσης Τσερνόμπιλ θα αισθανόμασταν λίγο πιο ήσυχοι; «Μπα, μάλλον όχι, διότι ενώ γίνεται αλεύρι από ελληνικά σιτάρια είναι συνήθως ποιότητας ζαχαροπλαστικής. Τα ελληνικά σιτάρια είναι φτωχά σε πρωτεΐνη. Για να χρησιμοποιηθούν σε αλεύρι αρτοποιίας αναμειγνύονται με πιο πρωτεϊνούχα σιτάρια άλλων χωρών. Δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή η διαφορά του από αλεύρι άλλης προέλευσης, εκτός και αν διενεργηθεί κάποια ειδική ανάλυση, όπως γονιδιακή ταυτοποίηση στο αλεύρι με διάφορες ποικιλίες σιταριού».
Ας δεχθούμε λοιπόν ότι τα ελληνικά σιτάρια δίνουν αλεύρι φτωχό σε γλουτένη (μια υγρή κολλώδης ουσία πρωτεϊνικής σύστασης που δίνει τις περισσότερες ιδιότητες του ζυμαριού). Μπορείς όμως και πάλι να φτιάξεις διάφορα πράγματα χωρίς γλουτένη. Και πώς το κατορθώνεις; Στα αρτοσκευάσματα χωρίς γλουτένη χρησιμοποιούνται ζελατινοποιητικοί παράγοντες, γαλακτωματοποιητές και ενδεχομένως πρωτεΐνες που δεν προέρχονται από σιτάρι, για να συγκρατούν τη δομή του ζυμαριού. Δεν μπορούμε όμως ακόμη να πούμε κάτι συγκεκριμένο για τα προϊόντα χωρίς γλουτένη, διότι είναι ένας τομέας που τώρα αναπτύσσεται και γίνονται συνέχεια εφευρέσεις ουσιών, και αυτές με τη σειρά τους συνδυάζονται με διάφορους τρόπους, για να προσομοιώνεται η συμπεριφορά του ζυμαριού του σιτάλευρου.
Αλλοι πάλι, που δεν εμπιστεύονται όλες αυτές τις καινούργιες επινοήσεις, σκέφτονται να χρησιμοποιήσουν καλαμποκάλευρο που δεν περιέχει γλουτένη. Το καλαμποκάλευρο όμως δεν έχει την ικανότητα να σχηματίζει συνεκτικό ζυμάρι και να φουσκώνει όπως το αλεύρι σιταριού. Οι παλαιότεροι θυμούνται την κατοχική «μπομπότα», ψωμί από ανάμεικτο καλαμποκάλευρο και λίγο σιτάλευρο ή άλλο αλεύρι, συμπαγές και φτωχό σε όγκο. Στη νεότερη εποχή το καλαμποκάλευρο προστίθεται σε μικρές ποσότητες στα χωριάτικα ψωμιά και δίνει πιο κίτρινο χρώμα και γλυκύτερη γεύση. Αλλά ως εκεί μόνο, ενώ προσθέτουν και λιπαρή ουσία για να πλάθεται πιο εύκολα το όποιο αρτοσκεύασμα.
Αν κάποιος απορεί για το ότι ακόμη και σε κάτι που υποτίθεται πως γίνεται από κριθάρι πάντα βρίσκεις μέσα και αλεύρι σίτου, η απάντηση είναι πως κανένα άλλο αλεύρι εκτός από αυτό του σιταριού δεν έχει την ικανότητα να σχηματίζει συνεκτικό ζυμάρι που να πλάθεται και να φουσκώνει. Μερικές φορές το χρώμα ξεγελάει.

Για τα γλυκά των Χριστουγέννων
Τελικά όμως ποιο αλεύρι να προτιμούμε για τα τυπικά γλυκά των Χριστουγέννων; Εχουμε και λέμε: γλυκά που για την παρασκευή τους χρειάζεται σφιχτή ζύμη (μελομακάρονα, κουραμπιέδες κτλ.) γίνονται καλύτερα με αλεύρι ζαχαροπλαστικής ή αυτό για όλες τις χρήσεις. Οσα πρέπει να φουσκώσουν (τσουρέκι, βασιλόπιτα) χρειάζονται αλεύρι υψηλής πρωτεΐνης. Τέτοια άλευρα μπορεί να αναφέρονται ως δυνατά, σκληρά, ενισχυμένα κτλ., και συνήθως γράφουν για ποια χρήση προορίζονται. Σε διάφορες συσκευασίες επίσης συναντούμε την ένδειξη «τροποποιημένο άμυλο». Είναι κάτι επικίνδυνο; Η απάντηση είναι όχι, κάτι άλλο συμβαίνει. Το άμυλο δεν έχει κανένα ωφέλιμο συστατικό (όπως βιταμίνες ή απαραίτητα ιχνοστοιχεία) πέραν του ότι κατά τη χώνεψη μετατρέπεται σε γλυκόζη και μας δίνει ενέργεια. Κατά την τροποποίησή του συνήθως ενώνεται με κάποια στοιχεία που βελτιώνουν τις ιδιότητές του και το κάνουν καταλληλότερο για συγκεκριμένες χρήσεις (π.χ., πιο ευδιάλυτο, πιο συνεκτικό, πιο ανθεκτικό στη ζελατινοποίηση), όμως ελάχιστα επηρεάζουν τη διατροφική αξία του. Ετσι το τροποποιημένο άμυλο δεν έχει χάσει πολλά σε σχέση με το φυσικό άμυλο. Το μόνο σίγουρο βέβαια με όλα αυτά τα γλυκά της ελληνικής γιορτής είναι ότι χρησιμοποιείται μεν λευκό αλεύρι αλλά υπάρχουν και κάποια πιο ωφέλιμα συστατικά. Το μέλι, τα καρύδια, τα αμύγδαλα, η κανέλα. Γι’ αυτό ας χρησιμοποιηθούν γενναιόδωρα.
Το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής σκληρού σιταριού το τρώνε τα... μακαρόνια

ΕΞΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ
Τι σημαίνει σκληρό σιτάρι και τι σημαίνει μαλακό;
Το σκληρό σιτάρι είναι διαφορετική ποικιλία από το μαλακό, έχει κόκκους με ενδοσπέρμιο υαλώδες (δηλαδή κρυσταλλικό) ενώ του μαλακού είναι αλευρώδες. Επίσης είναι πιο κιτρινωπό σε σχέση με το μαλακό, το οποίο ασπρίζει. Από το σκληρό σιτάρι παράγεται το κίτρινο αλεύρι και το σιμιγδάλι, ενώ από το μαλακό παράγεται μόνο αλεύρι, το οποίο είναι λευκό. Και από τα δύο όμως μπορεί να γίνει αλεύρι ολικής άλεσης. Η μεγαλύτερη ποσότητα σκληρού σιταριού παγκοσμίως χρησιμοποιείται για την παραγωγή μακαρονιών. Κάποιες μικρότερες ποσότητες γίνονται και κίτρινο αλεύρι, το οποίο σε συνανάμειξη με λευκό γίνεται ψωμί χωριάτικου τύπου.

Γιατί προστίθεται η σίκαλη σε διάφορα αρτοσκευάσματα και ψωμιά;
Κυρίως για γεύση και άρωμα. Δευτερευόντως, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μεγαλύτερη ποικιλία δημητριακών στο ψωμί δίνει μια πιο ισορροπημένη δίαιτα.

Τι είναι το σιμιγδάλι;
Το σιμιγδάλι είναι χονδροαλεσμένο σκληρό σιτάρι (χωρίς το πίτυρο βέβαια). Μπορεί να υπάρχουν πολλά μεγέθη (εκτός από χονδρό και ψιλό), ανάλογα με τη χρήση. Το πιο χονδρό χρησιμοποιείται σε συνταγές όπως ο σιμιγδαλένιος χαλβάς. Το λεπτότερο χρησιμοποιείται για τις περισσότερες συνταγές ζαχαροπλαστικής και για κρέμες, ενώ το μεσαίου μεγέθους χρησιμοποιείται στα μακαρόνια.

Ποια μαγιά; Πιεστή, κανονική ή ξηρή;
Ολα τα είδη μαγιάς έχουν συνήθως τον ίδιο ζυμομύκητα (Saccharomyces cerevisiae), με τη διαφορά ότι προσφέρονται σε διαφορετικούς βαθμούς αφυδάτωσης. Μπορεί κανείς να έχει εξίσου καλά αποτελέσματα στο ψωμί αν ξέρει πώς να χειριστεί την εκάστοτε μαγιά. Οσο πιο αφυδατωμένη είναι τόσο μικρότερη αναλογία χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά. Σαν μπούσουλα, όπου βάζουμε νωπή μαγιά, αρκούν τα μισά γραμμάρια σε ξηρή. Ανεξάρτητα όμως από το είδος της μαγιάς, καλό είναι να τη διαλύουμε πρώτα σε νερό. Ετσι ανακατεύεται καλύτερα στο ζυμάρι και δρα γρηγορότερα.

Γιατί όταν αλέθουμε σιτάρι στο σπίτι και φτιάχνουμε ψωμί από αυτό το άλεσμα, το χρώμα του είναι κίτρινο, ενώ όλα τα ολικής άλεσης ψωμιά στο εμπόριο έχουν χρώμα σκούρο καφέ;
Οταν αλέθουμε στο σπίτι συνήθως παράγουμε αλεύρι με πολύ ψιλοκομμένο πίτυρο, οπότε το καφέ χρώμα του πιτύρου μέσα στο άσπρο-μπεζ του αλεύρου δίνει εμφάνιση κιτρινωπή. Στο αλεύρι ολικής άλεσης του εμπορίου το πίτυρο είναι πιο χονδροκομμένο και έτσι κάνει μεγαλύτερη αντίθεση. Παράλληλα, το αλεύρι του εμπορίου είναι περισσότερων ημερών από το φρεσκοαλεσμένο του σπιτιού μας, οπότε το χρώμα του ανοίγει λόγω οξείδωσης από το οξυγόνο του αέρα. Αφενός λοιπόν για να μην υπάρχει κακό αισθητικό αποτέλεσμα του σκούρου πιτύρου μέσα στο λευκό ψωμί, αφετέρου για να είναι και πιο αναγνωρίσιμο οπτικά, έχει γίνει μόδα να προστίθεται καβουρντισμένη βύνη που δίνει το καφέ χρώμα. Στα σύμμεικτα ψωμιά σιταριού - σικάλεως το χρώμα είναι φυσικότερο, διότι το αλεύρι σίκαλης είναι από φυσικού του γκριζωπό και όταν αρτοποιηθεί δίνει σκούρο ψωμί.
Σε τι βελτιώνει το εκχύλισμα βύνης που αναγράφεται στις περισσότερες συσκευασίες;
Η βύνη είναι φυτρωμένοι σπόροι δημητριακού και γίνεται συνήθως από κριθάρι, δευτερευόντως από σιτάρι ή άλλα δημητριακά. Το εκχύλισμα βύνης μάς δίνει κυρίως τα σάκχαρα της αμυλόλυσης που προκαλούν τα ένζυμα κατά το φύτρωμα του κόκκου. Τα σάκχαρα αυτά δίνουν περισσότερη τροφή στη μαγιά, άρα γρηγορότερο φούσκωμα κατά την αρτοποίηση και εντονότερο χρώμα κατά το ψήσιμο. Δευτερευόντως, παίρνουμε και κάποια αρώματα, αναλόγως του δημητριακού και της μεθόδου εκχύλισης.

Του Α. Γαλδαδα
Πηγή Βήμα
11.12.2011

Ο άγνωστος κόσμος των ταμπακαριών

2011-12-16T03:05:00.000-08:00

Οι έξι εναπομείναντες βυρσοδέψες των Χανίων συνεχίζουν μια μακραίωνη παράδοση, ευελπιστώντας στην ανάπλαση της περιοχής όπου βρίσκονται τα ταμπακαριά τους και που πρόσφατα χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός. Δύο από αυτούς, ο Αντρέας Σεργάκης και ο Μιχάλης Βροντάκης, μιλούν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της δουλειάς τους, μυώντας μας στη διαδικασία της ιδιαίτερης τεχνικής τους.

Στα ανατολικά του λιμανιού των Χανίων, κάτω από τη συνοικία της Χαλέπας, στέκουν τα περίφημα ταμπακαριά, με ιστορία πλέον των τριών αιώνων. Σύμφωνα με αραβικό έγγραφο, η εγκατάσταση των βιοτεχνιών επεξεργασίας δερμάτων πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1830 και 1840, την περίοδο δηλαδή της Αιγυπτιοκρατίας στην Κρήτη. Ο τόπος που επιλέχθηκε ήταν ιδανικός καθώς ήταν εντός πόλης αλλά στην άκρη της, δίπλα σε θάλασσα με ρηχά νερά, κάτι που ευνοούσε το πρώτο στάδιο επεξεργασίας. Τη δεκαετία του '50 υπήρχαν περισσότερα από 80 βυρσοδεψία, ενώ σήμερα μόλις έξι εξακολουθούν να λειτουργούν, απαριθμώντας λιγότερους από 20 εργαζόμενους.

Ο Αντρέας Σεργάκης συνεχίζει τη μακραίωνη παράδοση, ακολουθώντας το επάγγελμα του πατέρα του, ο οποίος είχε τη δική του βιοτεχνία από τη δεκαετία του '50. «Εκείνη την εποχή απογειώθηκε ο κλάδος, καθώς ο μηχανολογικός εξοπλισμός αύξησε την παραγωγή, ενώ ανάλογα κινήθηκε και η ζήτηση. Ο πατέρας δούλευε ώρες ατελείωτες, αλλά έβλεπε τους κόπους του να επιβραβεύονται. Σήμερα οι εναπομείναντες βυρσοδέψες πασχίζουμε πολύ για να ανταμειφθούμε λίγο». Στο κτίριο, που χρονολογείται από το 1925, ο χρόνος μοιάζει να σταμάτησε. Οχι μόνο στην εξωτερική του όψη, αλλά και στο εσωτερικό με τα παλαιά βαριά μηχανήματα και τα δέρματα να κρέμονται από το ταβάνι αποπνέοντας έντονα την αίσθηση των αρχών του περασμένου αιώνα. Τότε που η δουλειά ήταν έντονα χειρωνακτική. Ομως και στις μέρες μας οι μέθοδοι που γίνεται η επεξεργασία των δερμάτων στα ταμπακαριά είναι ιδιαίτερα επίπονη.

Τα δέρματα προέρχονται από βοοειδή που εισάγονται ημικατεργασμένα από την Αφρική, ενώ δύο μόλις χρόνια πριν, έφθαναν ώς εδώ εντελώς ακατέργαστα. Αυτά προορίζονται είτε για σολόδερμα είτε για σανδάλια, τσάντες και γενικώς δερμάτινα είδη. Ο κ. Σεργάκης μοιράζεται τα μυστικά της τέχνης του: «Η κατεργασία των δερμάτων γίνεται με φυτικά προϊόντα και δεν προστίθενται καθόλου χημικά. Παλαιότερα χρησιμοποιούσαν βελανίδια κατά τη διαδικασία της δέψης, καθώς οι ουσίες του, που εισχωρούσαν μέσα στο δέρμα, εξουδετέρωναν οποιαδήποτε μυρωδιά. Σήμερα τα βελανίδια αντικαταστάθηκαν από τα "κιμπαράκος" που εισάγονται από τη Βραζιλία και την Αργεντινή.

Αυτά διαλύονται σε μορφή σκόνης μέσα σε μεγάλα βαρέλια με νερό που περιστρέφονται μηχανικά για περίπου 100 ώρες, έτσι ώστε να ποτίσουν καλά τα δέρματα που βρίσκονται εντός. Αυτό το στάδιο κρατά 1-2 εβδομάδες ανάλογα με το είδος του δέρματος. Κατόπιν βγάζουμε τα δέρματα και τα κρεμάμε από το ταβάνι για να στεγνώσουν. Αν δεν έχει υγρασία, μία μέρα αρκεί. Εναλλακτικά, μπορούμε να τα στραγγίξουμε στις λεγόμενες "ξεζουμίστρες" τοποθετώντας τα δέρματα ανάμεσα σε δύο κυλίνδρους, όπου σε μία ώρα περίπου αφαιρείται το νερό. Στο τρίτο στάδιο, βάζουμε πάλι τα δέρματα στα βαρέλια προσθέτοντας αυτή ντη φορά λιπαντικά.

Συνεχιστής. Ο κ. Μιχάλης Βροντάκης οραματίζεται την ανάπλαση της περιοχής των ταμπακαριών, που χαρακτηρίστηκε πρόσφατα παραδοσιακός οικισμός.

Για τα σολοδέρματα χρησιμοποιούμε υγρά με λιγότερη λιπαντικότητα, ενώ για τα υπόλοιπα είδη, που τα αποκαλούμε "βακέτες", απαιτείται υψηλότερη περιεκτικότητα ελαίων. Κατόπιν ανακατεύονται ξανά για να ακολουθήσει το στάδιο του ξεζαρώματος. Τα δέρματα απλώνονται σε πάγκους και με το "στρωτήρι" τα λειαίνουμε και τα τοποθετούμε πάλι στις "κρεμάλες" για να στεγνώσουν εντελώς. Τα δέρματα "βακέτες" τα περνάμε από μια μηχανή, τη "σκιφιστική", έτσι ώστε να γίνει το λεγόμενο "ισοπάχισμα", αφού κάποια κομμάτια όπως η κοιλιά είναι πιο λεπτά και μαλακά, ενώ η ράχη είναι πιο χοντρή. Τέλος περνιέται από μια άλλη μηχανή, τη "γυαλιστική", όπου μέσω μιας παλινδρομικής κίνησης γίνεται η τριβή με σίδερο, επιτυγχάνοντας τελικά την επιθυμητή υφή στο δέρμα».

Λεπτομέρεια. Το στρωτήρι που, όπως μαρτυρά και η ονομασία του, στρώνει, δηλαδή ισιώνει, το δέρμα.

Προοπτική ανάπτυξης

Στρώσιμο. Το στρώσιμο του δέρματος είναι μία από τις επίπονες διαδικασίες μέχρι να αποκτήσει την τελική του μορφή.

Τα ταμπακαριά αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας των Χανίων και ως τέτοιο πρέπει να διαφυλαχθεί. Στο πέρασμα των αιώνων τα κτίρια που στεγάζονταν στέκουν ακόμα, τα μεταγενέστερα πιο καλοδιατηρημένα ενώ στα παλαιότερα έχουν απομείνει μονάχα τα κελύφη, μνημεία πλέον της βιομηχανικής εποχής. Προσαρμοσμένα στις φυσικές κλίσεις του τοπίου, τα βυρσοδεψεία είναι ισόγεια με είσοδο από τον δρόμο και δίπατα ή τρίπατα από τη μεριά της θάλασσας. Χτισμένα με πέτρα και κεραμιδένιες στέγες, είναι τοποθετημένα στη σειρά και διακόπτονται μόνο από πολύ στενά απότομα περάσματα με σκαλοπάτια προς τη θάλασσα, συνθέτοντας ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο. Ο Μιχάλης Βροντάκης, 46 χρονών, ακολουθώντας κι αυτός το επάγγελμα του πατέρα του, στεγάζεται σε κτίριο που χρονολογείται από το 1953 και μας δίνει το στίγμα της επόμενης μέρας. «Η τοπική κοινωνία πρέπει να συνεργαστεί έτσι ώστε η περιοχή να πάρει τον δρόμο που της αξίζει. Ολοι μαζί πρέπει να βοηθήσουμε για το κοινό καλό.

Περιοχή. Γενική άποψη από την περιοχή των ταμπακαριών.

Οι βυρσοδέψες δρομολογούμε την κατασκευή βιολογικών καθαρισμών σε κάθε βιοτεχνία, αφού παρότι δεν χρησιμοποιούμε χημικά ο νόμος απαγορεύει να διοχετεύεται οτιδήποτε στη θάλασσα. Ο δήμος χαρακτήρισε την περιοχή παραδοσιακό οικισμό, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ήπιας μορφή ανάπτυξη όπου μέσω της αναπαλαίωσης των κτιρίων, τη δημιουργία ενός μουσείου και την εγκατάσταση μικρομάγαζων με πώληση δερμάτινων ειδών να δημιουργηθεί ένα οικιστικό μοντέλο που θα αναδεικνύει την παράδοση συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην οικονομική ανάπτυξη του τόπου».

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΟΣ
thikakos@gmail.com

ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ
www.moustafellou.com

Πηγή Εθνος

20.11.11

ΔΩΡΙΣ : Ενα μαγειρείο στο κέντρο της πόλης με σπιτικά φαγητά

2011-12-12T04:26:00.000-08:00

Tο Δωρίς όπως δηλώνει και η πινακίδα του λειτουργεί από τις αρχές του 1900 ως χορτοφαγείο. «Μας επιβεβαίωσε την αρχική λειτουργία του ένας κασμιράς από διπλανό μαγαζί, που συνήθιζε να το επισκέπτεται ο πατέρας του για φαγητό», λέει ο Θάνος Καρατζάς ψυχή του ιστορικού μαγαζιού τα τελευταία χρόνια και προσθέτει: «Το 1997 μας επισκέφθηκε ένας παλαιός εργαζόμενος που δούλευε παιδάκι 13 ετών με κοντά παντελονάκια και οι αναμνήσεις του, ζωντανές, μας ταξίδεψαν στα χρόνια εκείνα».

Οι πρώτοι ιδιοκτήτες του ήρθαν από τη Στερεά Ελλάδα, έστησαν στην Πραξιτέλους το μαγαζί τους και του χάρισαν το όνομα του τόπου τους (Δωρίδα). Στην πορεία άλλαξε χέρια και το 1930 έγινε γαλακτοζαχαροπλαστείο διάσημο για τους λουκουμάδες του. «Τότε υπήρχε το γυάλινο μπουκάλι με το φρέσκο γάλα και το ποδήλατο για τη διανομή. Εικόνες μιας άλλης εποχής, μιας άλλης Αθήνας. Εκτός όμως από τους λουκουμάδες σέρβιραν τηγανητά αυγά με κασέρι και αργότερα το 1985 προστέθηκαν και άλλα φαγητά», συνεχίζει. «Πάντως, εμείς συνεχίζουμε να σερβίρουμε τους λουκουμάδες τηρώντας την παράδοση». Στην ανοιχτή κουζίνα φιγουράρουν τα ταψιά με τα φαγητά. Πόλος έλξης για όσους θέλουν να κοπάσουν την πείνα τους. Στον μαυροπίνακα οι προτάσεις της ημέρας με κιμωλία. Ο κύριος Θάνος αναλαμβάνει να σβήνει, όταν τα πιάτα τελειώνουν.

Το Δωρίς συγκεντρώνει τα μεσημέρια κόσμο όλων των ηλικιών. Εργαζόμενοι του κέντρου, φοιτητές αλλά και αρκετοί ξένοι με τον χάρτη της πόλης στο χέρι. «Το φαγητό μας είναι σπιτικό. Μαγειρεύουμε με βάση τα εποχιακά προϊόντα. Από λαδερά, όσπρια μέχρι μουσακά και μπιφτεκάκια», καταλήγει ο κ. Καρατζάς.

Δωρίς, Πραξιτέλους 30, Πλ. Κλαυθμώνος, 210-3232671.

ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
nmitarea@pegasus.gr

ΦΩTOΓΡAΦIΕΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ
gikas@pegasus.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ

14.8.11

Ο κρόκος ταξιδεύει προς Ανατολάς

2011-12-12T03:53:00.000-08:00

Ο Νίκος Πατσιούρας είναι 57 ετών, συνταξιούχος πλέον της ΔΕΗ, και ασχολείται με την καλλιέργεια του κρόκου από τότε που θυμάται τον εαυτό του, όταν ούτε συνεταιρισμός υπήρχε, το προϊόν πωλούνταν χύμα και οι έμποροι πλήρωναν όσο όσο τους παραγωγούς.

Τα χωράφια τα έχει κληρονομήσει από τον προπάππο του, καθώς η σχέση της οικογένειας Πατσιούρα με το περιζήτητο σήμερα σαφράν (μια από τις πολλές ονομασίες του κρόκου, όπως επίσης ζαφορά) κρατάει από τον 19ο αιώνα - ίσως και ακόμη πιο πίσω - όταν σύμφωνα με την ιστορία κοζανίτες έμποροι, που εκείνη την εποχή διατηρούσαν στενές εμπορικές σχέσεις με την Αυστρία, μετέφεραν την καλλιέργειά του στην περιοχή.

Το 1971, ο πατέρας του μαζί με άλλους κατοίκους της περιοχής Τσαρτσαμπά Κοζάνης, στην οποία ευδοκιμεί το φυτό, είχαν την προνοητικότητα να συστήσουν έναν φορέα με το αποκλειστικό δικαίωμα της συλλογής, συσκευασίας και διακίνησης του κρόκου - τον σημερινό Αναγκαστικό Συνεταιρισμό Κροκοπαραγωγών Κοζάνης - διασφαλίζοντας έτσι την ποιότητά του και αποφεύγοντας τη νοθεία που γινόταν στο παρελθόν από έλληνες και ξένους εμπορομεσίτες, που αλώνιζαν στην περιοχή.

Η χρυσή δεκαετία του '80.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Νίκος Πατσιούρας, με κύριο επάγγελμα στα ορυχεία της Πτολεμαΐδας, είδε το εισόδημά του από τον κρόκο να αυξάνεται. Θυμάται τη χρυσή εποχή της δεκαετίας του '80, όταν εξαιτίας του πολέμου Ιράκ - Ιράν και της αδυναμίας του τελευταίου να εξάγει κρόκο (είναι από τις βασικές παραγωγές χώρες), η τιμή του είχε πιάσει τα 1.500 δολάρια το κιλό! Στη δεκαετία του '90 το προϊόν τυποποιήθηκε, ενώ ο συνεταιρισμός στον οποίο κατέχει αμισθί την τιμητική θέση του προέδρου πέτυχε το 1998 να αναδειχθεί σε Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Τα καλλιεργούμενα στρέμματα στην περιοχή έφτασαν ακόμη και τα 10.000, η παραγωγή τους 10-12 τόνους ετησίως και χάρη στο επιθετικό μάρκετινγκ η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο ίδιος - όπως και οι υπόλοιπες οικογένειες-μέλη του συνεταιρισμού - δεν προλάβαιναν να την καλύψουν.

Προτιμούσαν το Δημόσιο.

Και μετά ήρθε η «κοιλιά». Από το 1998 ώς το 2007 η παραγωγή έπεσε στα 3.000 στρέμματα και στον 1,5 τόνο κρόκου, αφού όλο και περισσότεροι άρχισαν να εγκαταλείπουν την καλλιέργεια - «ψάχνοντας να βολευτούν κάπου στο Δημόσιο ή στη ΔΕΗ» όπως παραδέχεται ο κ. Πατσιούρας - με τους νέους ανθρώπους να παρατούν τα χωράφια, που έτσι νοικιάζονταν σε τρίτους για καλλιέργεια π.χ. σιταριού με ελάχιστη απόδοση. Οι δικαιολογίες πολλές. Είχαν πέσει οι τιμές, αλλά η κυριότερη έχει να κάνει με τη δουλειά που είναι σκληρή, καθώς κατά τη συγκομιδή (διαρκεί μόλις 20 ημέρες από τα μέσα Οκτωβρίου έως τα μέσα Νοεμβρίου) για να συλλέξει κάποιος ένα κιλό αποξηραμένων στιγμάτων πρέπει να μαζέψει 150.000 άνθη από περίπου ένα στρέμμα. Εν συνεχεία διαχωρίζει τα πέταλα από τα στίγματα που είναι ο κρόκος, καθώς και τους στήμονες, δουλειά που παίρνει ημέρες. «Είχαμε απελπιστεί», λέει ο κοζανίτης παραγωγός. «Πέρυσι εταιρείες από την Ισπανία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά ζητούσαν ποσότητες αλλά προϊόν δεν υπήρχε, με αποτέλεσμα να χαθούν αγορές στις οποίες εξάγεται το 30% της εγχώριας παραγωγής, δηλαδή γύρω στα 600-700 κιλά».

Η κρίση όμως έχει και τα καλά της και φέτος η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Εκατό με εκατόν πενήντα οικογένειες, ανάμεσά τους νέοι άνθρωποι, αποφάσισαν για πρώτη φορά φέτος να βάλουν κρόκο, προσθέτοντας 1.000 στρέμματα στη συνολική καλλιεργούμενη έκταση, που φτάνει πλέον τα 4.000 στρέμματα, με τις εκτιμήσεις να θέλουν από τον Μάιο και μετά να αυξάνεται και άλλο, στα 5.000. Στην Κοζάνη, ο κόσμος ξαναπιάνει την τσάπα, αφού ο νομός είναι ο... πρωταθλητής Ελλάδας στην ανεργία, με 25% επισήμως (που φτάνει το 30% στους νέους κάτω των τριάντα ετών), λόγω της κάμψης της απασχόλησης στη ΔΕΗ, τον επί δεκαετίες μοναδικό σχεδόν εργοδότη της περιοχής.

Καθαρά 1.000 ευρώ το κιλό.

Τι εισόδημα λοιπόν αποφέρει στον 57χρονο συνταξιούχο η ενασχόληση με τον κρόκο; «Γύρω στα 10.000 ευρώ τον χρόνο», απαντά, καθώς καλλιεργεί δέκα στρέμματα. Και κάθε στρέμμα δίνει ένα κιλό κρόκου, το οποίο αφήνει στον παραγωγό 1.200 ευρώ μεικτά (μείον 250 ευρώ καλλιεργητικά έξοδα), δηλαδή 1.000 ευρώ καθαρά. Τώρα, στόχος του είναι να κερδηθούν ξανά οι παραδοσιακές ξένες αγορές (Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία, Καναδάς, ΗΠΑ) και παράλληλα να ανοίξουν νέες.

Ποιες είναι οι καινούργιες; Κατ' αρχάς η Ρωσία και οι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης όπου ήδη εξάγονται κάποιες μικρές παρτίδες, έπειτα οι σκανδιναβικές χώρες και εν συνεχεία οι αραβικές, με πρώτες και καλύτερες τη Σαουδική Αραβία και το Ντουμπάι. «Εχω βάλει στόχο να κλείσουμε συμφωνίες για 500 κιλά κρόκου τον χρόνο με αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Αραβική Χερσόνησο και την Ανατολική Ευρώπη» λέει ο κοζανίτης παραγωγός, που για τον λόγο αυτόν συμμετέχει σε ένα συγχρηματοδοτούμενο από την ΕΕ πρόγραμμα για την προβολή παραδοσιακών προϊόντων σε τρίτες χώρες. Ο συνεταιρισμός συνεργάζεται από το 2008 με την εταιρεία καλλυντικών Κορρές (διανέμει ροφήματα με βάση τον κρόκο σε επτά γεύσεις) και πρόσφατα με την εταιρεία Μέλι Αθηνών για την κυκλοφορία μελιού με κρόκο.

Η ιστορία του κρόκου.

Ο κρόκος έλκει την καταγωγή του από την Ανατολή, απ' όπου οι σταυροφόροι τον μετέφεραν τον 13ο αιώνα στην Ευρώπη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, πρωτοκαλλιεργήθηκε στην Ελλάδα κατά τη Μεσομινωική Περίοδο. Επιπλέον, υποστηρίζεται ότι με την κροκοκαλλιέργεια καταγίνονταν οι Ελληνες, τόσο κατά τους μακεδονικούς, όσο και κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Με τις εκστρατείες, μάλιστα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου διαδόθηκε στην Ανατολή.

Του Γιώργου Φιντικάκη

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

3-4.12.2011

Τα χειροποίητα μελισσόκερα

2011-12-12T03:48:00.000-08:00

Mια ασυνήθιστη ευωδιά πλανιόταν στα σοκάκια της κατάλευκης Χώρας της Σικίνου. Σε μια αυλή, μια παρέα από ηλικιωμένες κυρίες «πολεμά» ένα από τα πολύτιμα αγαθά που προσφέρει η μέλισσα, το κερί. Συγκεντρώθηκαν εν όψει του πανηγυριού της Παναγίας για να φτιάξουν τα περίφημα μελισσόκερα της Σικίνου, όπως κάνουν πριν από κάθε πανηγύρι του νησιού.

«Παλιά δεν υπήρχε έτοιμο κερί στη Σίκινο. Μόνο τα μελισσόκερά μας. Τώρα, τόσο τα κεριά όσο και τις λαμπάδες τα φτιάχνουμε μόνο για τα τέσσερα μεγάλα πανηγύρια και τα τάματα του Δεκαπενταύγουστου. Βέβαια, στους πολυελαίους στις εκκλησιές έχουμε πάντα μελισσόκερα. Ετοιματζίδικο κερί δεν επιτρέπουμε! Ετσι, πριν από κάθε μεγάλη γιορτή, μαζευόμαστε όλες οι γιαγιάδες μαζί, 15-20 γυναίκες, και βοηθάμε την "πανηγυρού" να φτιάξει τα κεριά, ενώ για τον Δεκαπενταύγουστο μόνο όσες έχουμε τάμα, γι' αυτό είμαστε λίγες τώρα. Για τα μεγάλα πανηγύρια φτιάχνουμε παραπάνω από 70 κεριά -και 15 και 18 κιλά κερί!» λέει η κ. Μαρία Αρσενικού, που ηγείται της παρέας και μας μιλά για την άλλη μεγάλη παράδοση του νησιού, το έθιμο του «πανηγυρά».

Τέσσερα είναι τα μεγάλα πανηγύρια του νησιού, τέσσερις οι αγαπημένες εικόνες (Παντάνασσας, Τιμίου Σταυρού, Εισοδίων της Θεοτόκου, Ζωοδόχου Πηγής), τέσσερις κι οι «πανηγυράδες», το έθιμο των οποίων καλά κρατεί στη Σίκινο. Υποχρέωση του «πανηγυρά» είναι να φυλάει για έναν ολόκληρο χρόνο την εικόνα στο σπίτι του, να θυμιατίζει τρεις φορές την ημέρα, να κρατά το καντήλι αναμμένο και στη γιορτή να αναλαμβάνει τα έξοδα και τις απαιτούμενες προετοιμασίες για το πανηγύρι (άσπρισμα της εκκλησίας, μελισσόκερα, αρτοκλασία, φαγητό). Η επιμονή με την οποία συνεχίζεται ετούτη η παράδοση στη Σίκινο είναι εντυπωσιακή, καθώς έχουν δημιουργηθεί πλέον ολόκληρες λίστες αναμονής με τους υποψήφιους «πανηγυράδες»: «Στη λίστα για την εικόνα της Παντάνασσας, για παράδειγμα, γραφόμαστε με το που γεννιόμαστε αλλά και πάλι τα παιδιά ή τα εγγόνια μας παίρνουν την εικόνα, κανείς δεν προλαβαίνει να την πάρει όσο ζει!», τονίζουν οι γυναίκες.

Τα μελισσόκερα συνδέονται με μία ακόμη παράδοση του νησιού, τη μελισσοκομία, με την οποία ασχολούνται σχεδόν και οι 300 κάτοικοί του. «Το μέλι μας είναι από τα καλύτερα της Ελλάδας και φημίζεται εδώ και πολλούς αιώνες», λέει η κ. Αννα Βενιέρη, ή «Αγαπούλα», πρόεδρος του Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού «Υψέλι» και μας μιλά για ένα αρχαίο νόμισμα της Σικίνου, που χρονολογείται από το 300 π.Χ., και απεικονίζει στη μία όψη ένα τσαμπί σταφυλιού και στην άλλη μία μέλισσα. Εκτός από το περίφημο μέλι που εξαντλείται μέσα σε λίγους μήνες, παρότι η παραγωγή του ξεπερνά τους 15 τόνους, «οι γυναίκες φτιάχνουν το περίφημο σικινιώτικο παστέλι και φυσικά τα μελισσόκερα», συμπληρώνει η αεικίνητη πρόεδρος.

Μελισσοκομία. Η κ. Αννα Βενιέρη, πρόεδρος του Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού «Υψέλι», στο μελισσοκήπι της

Δουλεύοντας το κερί

Η παρέα. Πριν από κάθε πανηγύρι, οι γυναίκες μαζεύονται σε μία αυλή και φτιάχνουν τα κεριά βοηθώντας την «πανηγυρού»

«Για να φτιάξουμε τα μελισσόκερα πρώτα απ' όλα μαζεύουμε το κερί από τις κερήθρες», λέει η κυρία Ειρήνη Μάναλη. «Επειτα το λιώνουμε στην κατσαρόλα και το τοποθετούμε σ' ένα μπολ για να κρυώσει. Μετά παίρνουμε αυτό το κομμάτι κι αφού το ζεστάνουμε στο κάρβουνο αρχίζουμε να το ξύνουμε με το κουτάλι» συμπληρώνει. Τα ξύσματα - φλοίδες τα παραλαμβάνουν από την ποδιά της οι υπόλοιπες γυναίκες, τα ζεσταίνουν στο μαγκάλι για να μαλακώσουν και τα δουλεύουν στο χέρι μέχρι να γίνουν εύπλαστα. Επειτα τα παραδίδουν στην κυρία Μαρία Αρσενικού, η οποία ξεκινά να τα πλάθει γύρω από τα φιτίλια. «Δεν είναι δύσκολο το πλάσιμο. Υπολογίζεις το πάχος, κοιτάς να είναι ομοιόμορφο και το φτιάχνεις. Δεν θέλει κόπο αλλά κέφι. Αμα το κάνεις με το ζόρι καλύτερα να μην το κάνεις καθόλου», λέει και μέσα σε λίγα λεπτά τα πρώτα μελισσόκερα είναι έτοιμα.

Μάζα. Τα ξύσματα του κεριού θερμαίνονται στο κάρβουνο και «δουλεύονται» στο χέρι μέχρι να γίνουν μια εύπλαστη μάζα

«Το δύσκολο μέρος είναι το πρώτο πλάσιμο γιατί το κερί πρέπει να είναι πολύ ζεστό για να δουλευτεί και καίγονται τα χέρια σου, πυρώνεις» λέει η κ.Καλλιόπη Ρόδου και σταματά κάθε τόσο για να μυρίσει το κερί με αγαλλίαση. «Κόρες κι εγγονές ξέρουν να φτιάχνουν, ή περιμένουν από εσάς;», τις ρωτάμε. «Από εμάς!» απαντούν με μια φωνή γεμάτη παράπονο: «Οι κόρες κάτι ξέρουν, τις εγγονές τις παρακαλάμε να μάθουν να φτιάχνουν παστέλια και κεριά, αλλά ελάχιστες ενδιαφέρονται... Εμείς όσο ζούμε δεν θα πάψουμε να τα φτιάχνουμε. Μετά ας κάνουν ό,τι καταλαβαίνουν...».

ΟΛΓΑ ΧΑΡΑΜΗ

xarami@pegasus.gr

ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ
www.moustafellou.com

Πηγή ΕΘΝΟΣ
14.8.2011

Ζωντανεύοντας αντίκες : Επισκευές παλαιών επίπλων

2011-11-24T23:42:00.000-08:00

Το εργαστήριο που επισκευάζει παραδοσιακά έπιπλα και αντίκες στη οδό Ζαΐμη κρύβει ιστορία μισού αιώνα. Ο Ιωακείμ Ασλάνογλου έφερε την πείρα και την τέχνη του από την Κωνσταντινούπολη.

Ενας μάστορας με γνώση και μεράκι που μετέδωσε τις τεχνικές των προγόνων του στον νεαρό συνεχιστή που πήρε τη σκυτάλη, τον, τότε, εικοσάχρονο Νίκο Κουφάκη. "Είχα έφεση στις καλλιτεχνικές εργασίες, που με οδήγησε στην αναπαλαίωση επίπλων. Εμαθα τη δουλειά και τελικά με απορρόφησε", λέει "ξεφυλλίζοντας" τις αναμνήσεις του.

Ο παλιός μπουφές, η τραπεζαρία της γιαγιάς και τα έπιπλα αντίκες ξαναζωντανεύουν στα επιδέξια χέρια του Νίκου από τα οποία έχουν περάσει έπιπλα ακόμη και 250 ετών, όπως "το βιεννέζικο πιάνο και η γαλλική ρουλέτα του μεσοπολέμου σε στυλ art deco. Προσπαθώ να μαθαίνω την ιστορία κάθε επίπλου που φτάνει στα χέρια μου και το δουλεύω. Κουβαλούν συναισθήματα, αναμνήσεις. Είναι σαν να σου μιλάνε. Δουλεύω το χειροποίητο λούστρο, χρησιμοποιώ την τεχνική με τη γομαλάκα όπως ακριβώς έκαναν οι παλιοί μάστορες καθώς και την πιο ασυνήθιστη τεχνική ?μπουρλέ?, που είναι η προϊστορία του αφρολέξ -τζίβα και βαμβάκι- όταν επισκευάζω τις ταπετσαρίες στα έπιπλα. Η πατίνα είναι άλλη παλιά γαλλική τεχνική παλαίωσης, που έχει τις ρίζες της στην εποχή της Αναγέννησης", λέει ο κ. Νίκος Κουφάκης.

Η αγάπη και το πάθος για την τέχνη του φαίνεται και στη φωνή του Νίκου Κουφάκη, έτσι όπως πάλλεται με τρυφερότητα καθώς περιγράφει τις τεχνικές. Πιστεύει ότι "το κόστος της επισκευής είναι χαμηλότερο από την αγορά ενός παλιού επίπλου ή ενός καινούργιου που δεν θα καταφέρει να επιβιώσει στον χρόνο".

Διεύθυνση :

Νικόλαος Κουφάκης, Μετσόβου 26 και Ζαϊμη 41, 2108226977, 6945978950

Nίκη Mηταρέα nmitarea@pegasus.gr
ΦΩTOΓΡAΦIΕΣ: Χάρης Γκίκας gikas@pegasus.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ

10.11.2011

Κανένα φαγητό δεν πάει χαμένο Μπορείτε κι εσείς να προσφέρετε βοήθεια)

2011-10-25T22:40:00.000-07:00

Ο φούρνος στο μικρό αναψυκτήριο της κ. Μαίρης Λούκα στους Αγίους Αναργύρους δεν σταματά ποτέ να δουλεύει. Η ιδιοκτήτρια πάντα πίστευε ότι οι προθήκες θα πρέπει να είναι συνεχώς γεμάτες με «καλούδια», να προδιαθέτουν τον κόσμο να ψωνίσει. «Δυστυχώς όμως αυτό σημαίνει ότι στο τέλος της ημέρας “μένουν” κάποια κομμάτια», λέει. «Φρέσκα, φρεσκότατα είναι, ωστόσο δεν μπορώ να τα βγάλω ξανά την επόμενη ημέρα». Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η κ. Λούκα μάζευε τις 10-15 τυρόπιτες που περίσσευαν και τις μοίραζε σε φίλους και γνωστούς. Ομως, τη βασάνιζε η σκέψη ότι στη διπλανή γειτονιά, στο διπλανό σπίτι μπορεί να υπάρχουν οικογένειες που τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Τους Αγίους Αναργύρους μαστίζει η ανεργία, όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμα και τις πιο βασικές ανάγκες.

Κάπως έτσι, η κ. Λούκα και το αναψυκτήριο «Οσκαρ» ήταν από τους πρώτους που δήλωσαν συμμετοχή στο «Μπορούμε», μια νέα πρωτοβουλία καταπολέμησης της σπατάλης του περισσευούμενου φαγητού και υπέρ της αξιοποίησής του για κοινωφελή σκοπό. Η ιδέα και η υλοποίησή της ανήκει στην κ. Ξένια Παπασταύρου, εθελόντρια της Τράπεζας Τροφίμων. «Μέσα από τη δραστηριοποίησή μου στην Τράπεζα διαπίστωσα ότι ενώ υπάρχει διάθεση από εταιρείες και ιδιώτες να βοηθήσουν και φυσικά τεράστια ζήτηση, δεν μπορούν οι δύο πλευρές να “συναντηθούν”», λέει η ίδια στην «Κ». «Η πρωτοβουλία, μέσα και από το σάιτ

http://www.boroume.gr/

φιλοδοξεί να παίξει αυτό τον ρόλο, να φέρει κοντά τους δύο αυτούς πόλους, ώστε τίποτα να μην πηγαίνει χαμένο».

Και την ώρα που στην Ελλάδα του 2011 χιλιάδες άνθρωποι δεν μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους και στην οικογένειά τους ούτε «ένα πιάτο φαγητό», τόνοι απολύτως κατάλληλου φαγητού πετιούνται καθημερινά σε εκατοντάδες εστιατόρια, ταβέρνες, και άλλα σημεία εστίασης σε όλη τη χώρα. Η πρωτοβουλία καλεί τις εταιρείες εστίασης που διαπιστώνουν ότι συχνά διαθέτουν περισσευούμενο φαγητό το οποίο καταλήγει στα σκουπίδια, ακόμα και αν πρόκειται για μικρή ποσότητα, και ταυτόχρονα τους εκπροσώπους ιδρυμάτων απόρων, παιδιών, ηλικιωμένων ή τοξικοεξαρτημένων ή και τους ίδιους τους ανέργους που δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικό και θρεπτικό φαγητό καθημερινά, να δηλώσουν το «παρών». Είναι βέβαιο, όπως λέει η κ. Παπασταύρου, ότι κάποιος που όσους μπορούν να βοηθήσουν και κάποιος από εκείνους που έχουν ανάγκη βοήθειας θα βρίσκονται κοντά, ούτως ώστε να μην απαιτείται η μεταφορά φαγητού για μεγάλες αποστάσεις ή η αποθήκευσή του.

«Οταν επικοινώνησα με την κ. Λούκα από τους Αγίους Αναργύρους, για παράδειγμα, έψαξα και βρήκα ότι στην περιοχή κάνει σημαντικό έργο ο ιερέας της ενορίας του Αγίου Δημητρίου στα Μυκονιάτικα. Πράγματι, σήμερα, περνάει ο παπάς κάθε μέρα και παίρνει το περισσευούμενο φαγητό από την κ. Λούκα και το προσφέρει στους απόρους.

Η δυναμική της πρωτοβουλίας είναι στη γειτονιά», εξηγεί. Εκτός από το «Οσκαρ», συμμετοχή έχουν δηλώσει και πολλές άλλες επιχειρήσεις, πολλοί από τους οποίους, όπως για παράδειγμα το κατάστημα «Βενέτη» στη Φιλοθέη, έψαχναν ήδη τρόπους να διοχετεύουν τα προϊόντα που περισσεύουν σε ανθρώπους που τα χρειάζονται. «Προσπαθούσαν τίποτα να μην πηγαίνει χαμένο, αλλά χρειάζονταν κάποιον να συντονίζει την προσπάθεια. Ενας από τους υποψήφιους αποδέκτες τώρα είναι η Στέγη Ανηλίκων της Νέας Ιωνίας». Η πρωτοβουλία στηρίζεται από την Τράπεζα Τροφίμων, η οποία συνεργάζεται με περισσότερα από 200 ιδρύματα σε όλη την Αττική. «Με έναν τρόπο έχουμε τον χάρτη των φορέων που έχουν ανάγκη φαγητού», εξηγεί η κ. Παπασταύρου. Συνολικά, βοηθούν στη σίτιση 27.250 ανθρώπων την εβδομάδα.

«Κάτι κάνω»

Ταυτόχρονα, το σάιτ φιλοδοξεί να λειτουργεί και σαν βάση δεδομένων για κάθε είδους τέτοιες προσπάθειες. Στο boroume.gr προβλήθηκε, για παράδειγμα, και η πρωτοβουλία του εστιατορίου Kavatza στο Κολωνάκι να προσφέρει με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά τις φτώχειας στις 17 Οκτωβρίου ένα μπολ αχνιστή φασολάδα σε περισσότερους από 250 ανθρώπους. Μάλιστα, λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης του κόσμου, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου πρόκειται να συνεχίσει τη συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων, προσφέροντας μια μερίδα καλομαγειρεμένο, φρέσκο φαγητό, στο πλαίσιο των δημοτικών συσσιτίων.

Η αξία των ειδών διατροφής που δωρίζονται από επιχειρήσεις, οι οποίες παράγουν ή εμπορεύονται τέτοια αγαθά, προς το Ιδρυμα Τράπεζα Τροφίμων εκπίπτει από τα ακαθάριστα έσοδα των επιχειρήσεων. Ομως η ηθική ικανοποίηση της προσφοράς είναι η μεγαλύτερη ανταπόδοση. «Βλέπω κάθε μέρα τον παπά που έρχεται και σκάω ένα χαμόγελο», λέει η κ. Λούκα. «Αισθάνομαι ότι κάτι κάνω».

Της Λίνας Γιάνναρου

Πηγή Καθημερινή

25.10.2011

Bondex Couriers: Ταχυμεταφορές με...ορθοπεταλιές (Courier οικολογικός αλλά για ταχύτατες παραδόσεις)

2011-10-24T22:20:00.000-07:00

ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ COURIER!!!!

Το χόμπι επάγγελμα έκαναν ο Χάρης, ο Κρίστιαν και ο Μιχάλης και μεταφέρουν φακέλους, μικρά δέματα, ακόμα και κλουβιά για παπαγάλους. Η ομάδα πάει παντού στο Λεκανοπέδιο και αν τους ζητηθεί μπορούν να πραγματοποιήσουν αποστολή μέσα σε 45 λεπτά!

Η ισχύς εν τη ενώσει, σκέφτηκαν τρεις φίλοι και δημιούργησαν, μέσα σε δύσκολους καιρούς, την πρώτη εταιρεία courier με ποδήλατα στην Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα, το οποίο, όπως λένε, αποδεικνύεται και προσοδοφόρο.

Ο Χάρης, ο Κρίστιαν και ο Μιχάλης από τον περασμένο χρόνο ίδρυσαν την Bondex Couriers και επενδύοντας σε ένα σύστημα οικολογικών ταχυμεταφορών μεταφέρουν από φακέλους μέχρι και? κλουβιά για παπαγάλους εντός των αττικών τειχών...

Η αστική ποδηλατική κουλτούρα τους αποτέλεσε το εφαλτήριο για την οργάνωση της εταιρείας, καθώς η πρώτη γνωριμία μεταξύ τους έγινε στην ποδηλατική κοινότητα, όπου και έγιναν φίλοι.

Η ιδέα
"Ποδηλάτες από το εξωτερικό μάς έδωσαν την ιδέα, η οποία έξω είναι πολύ διαδεδομένη εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλοι ασχολούμασταν με κάτι άλλο. Είδαμε ότι αυτό που είχαμε μπροστά μας ήταν πιο φιλικό προς εμάς και φυσικά περισσότερο προσοδοφόρο" λέει στο "Εθνος" ο Χάρης Σταχτούργος, ένας εκ των ιδρυτών της Bondex Couriers.

"Η βασική μας διαφορά με το εξωτερικό είναι ότι οι εμπορικές και οικονομικές δραστηριότητες δεν είναι συγκεντρωμένες σε ένα σημείο. Επιχειρήσεις και καταστήματα υπάρχουν διασκορπισμένα σε όλη την Αττική. Με το ποδήλατο πάμε παντού: Γλυφάδα, Μεταμόρφωση, Κηφισιά, Αγία Παρασκευή, Βριλήσσια, Χαϊδάρι... Εχουμε χωρίσει την Αττική σε ζώνες: η Α' είναι το κέντρο, η Β' πιάνει βόρεια από Κηφισιά, νότια από Βούλα, δυτικά από Πετρούπολη και ανατολικά από Αγία Παρασκευή, και η Γ' ζώνη είναι το ''υπόλοιπο'' Αττικής".

Η διαφορά τους με τις κλασικές εταιρείες courier είναι η... ταχεία επέμβαση. "Δεν δουλεύουμε σαν ταχυδρομείο. Εμάς μπορεί κάποιος να μας καλέσει και να πάμε για παραλαβή μέσα σε 40 λεπτά. Κάνουμε τις μεταφορές χέρι με χέρι και παραδίδουμε μόνο στον παραλήπτη.

Μεταφέρουμε φακέλους και μικροδέματα έως 10 κιλά, αλλά πολύ σύντομα θα έχουμε και cargo ποδήλατα για τα μεγάλα αντικείμενα".

Ο πρώτος τους πελάτης ήταν μια εταιρεία και ακολούθησαν πολλές, καθώς και μεγάλος αριθμός ιδιωτών που επιθυμεί άμεση παραλαβή και μεταφορά ενός εγγράφου ή ενός πακέτου.

Παραγγελίες και από βουλευτές

Οι ιδιαιτερότητες της δουλειάς

Ο Χάρης υπερηφανεύεται για την ταχύτητα της ομάδας, η οποία μεγαλώνει όταν πέφτει πολλή δουλειά (τα Χριστούγεννα βγήκαν έξω 20 ποδήλατα).

"Μέσα στο καταχείμωνο, ένας βουλευτής μάς είχε ζητήσει να αναλάβουμε την παράδοση καλαθιών-δώρων. Αυτό ομολογώ ότι ήταν δύσκολο, λόγω του όγκου των καλαθιών, αλλά το καταφέραμε".

Τα μέλη της εταιρείας, που σήμερα είναι έξι, οι πρωτεργάτες Χάρης, Κρίστιαν και Μιχάλης, αλλά και οι Νικόλας, Ανδρέας και Αγης, εκτός από τις υπηρεσίες τις οποίες προσφέρουν στους πελάτες τους έχουν και το πρόσθετο... ίδιον όφελος να διατηρούν τη φόρμα τους. "Μας έχει τύχει πελάτης που ήθελε μια παράδοση από τη Μαρίνα της Γλυφάδας στη Νέα Ερυθραία. Αυτό το πετύχαμε μέσα σε 45'. Μέσα μεταφοράς δεν χρησιμοποιούμε, ίσως ενίοτε τον προαστιακό. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι κάποιοι επειδή μας βλέπουν με το ποδήλατο θεωρούν ότι είμαστε κατάκοποι και μας προσφέρουν χυμούς, φαγητά ή γλυκά. Το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από αυτό που κάνουμε και παρά τη δυσκολία του μας ευχαριστεί. Οσο περνάει ο καιρός και η κουλτούρα του ποδηλάτου εδραιώνεται, τόσο πιο φιλικά γίνονται τα υπόλοιπα οχήματα απέναντί μας".

3 ζώνες

Τιμές από 6,5 ευρώ

Για αποστολή μέχρι την επόμενη ημέρα το κόστος είναι € 6,50 για τις ζώνες Α' και Β' και € 10 για τη ζώνη Γ'. Για παράδοση αυθημερόν οι αντίστοιχες τιμές είναι: € 7,50, € 8 και € 12. Με λίγο παραπάνω μπορείτε να ζητήσετε παράδοση σε μιάμιση ώρα, ακόμα και σε 40 λεπτά. παράδοση και το Σάββατο.

Η εταιρεία
Εμπειροι οι ποδηλάτες

Η Bondex Couriers δημιουργήθηκε μέσα από τα σπλάχνα της αθηναϊκής αστικής ποδηλατικής κοινότητας.

Στόχος της είναι να προσφέρει υπηρεσίες ταχυμεταφορών (courier) για την αποστολή εγγράφων και μικροδεμάτων εντός λεκανοπεδίου Αττικής.

Οι ταχυδρόμοι-αναβάτες είναι έμπειροι αστικοί ποδηλάτες, ενώ η ίδια η εταιρεία διαθέτει τεχνογνωσία.

Βασικός στόχος της είναι η παροχή οικολογικών υπηρεσιών σε ανταγωνιστικές τιμές.

Προσφέροντας υπηρεσίες σε άτομα, νοικοκυριά και επιχειρήσεις καινοτομεί δίνοντας υπηρεσία 1 ώρας σε αυτούς που τη χρειάζονται απαραιτήτως και άμεσα (δικηγόρους, γιατρούς, συμβολαιογράφοι).

Στέλλα Κεμανετζή

Πηγή Εθνος

22.10.2011

Για επικοινωνία με την Bondex Couriers :

Προικονήσου 16, Αθήνα 17472
6945390977
http://www.bondexcouriers.com/
Ωρες :

Δευ - Παρ:

9:00 π.μ.

6:00 μ.μ.

email : info@bondexcouriers.com

Προσφορά ρούχων σε άστεγους και μετανάστες

2011-10-19T20:42:00.000-07:00

Ο υδράργυρος δείχνει ότι έρχεται ο καιρός να κατεβάσουμε τα χειμωνιάτικα. Στο ξεσκαρτάρισμα των ρούχων μπορούμε να χαρίσουμε ό,τι δεν φοράμε πια σε φορείς, οργανώσεις και ιδρύματα που φροντίζουν για τους άστεγους, τους μετανάστες, τα παιδιά των φαναριών κλπ.

Ρούχα καθαρά, όχι.......κουρελιασμένα, τρύπια ή ξεφτισμένα, αλλά με όλα τους τα κουμπιά, φερμουάρ ή κορδόνια, που σέβονται την αξιοπρέπεια του συνανθρώπου που θα τα φορέσει μετά από εμάς, είναι καλοδεχούμενα.

Θα περίμενε κανείς ότι σε τέτοιες εποχές κρίσης, ο κόσμος σκέπτεται δύο και τρεις φορές προτού χαρίσει κάτι. Απ' ό,τι φαίνεται, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Μερικές φορές οι χώροι δεν επαρκούν. «Το σπίτι μου είναι γεμάτο, δε χωράει άλλα. Δεν έχουμε πού να τα αποθηκεύσουμε» λέει ο 32χρονος Θεοδόσης Τζάνος. Μηχανολόγος μηχανικός το επάγγελμα, έχει δημιουργήσει την ΙΔΕΑ (Ισορροπία, Διασκέδαση, Εθελοντισμός, Αλληλεγγύη, www.idea.org.gr, 6945.89.12.18).

Στο μυαλό του έχει διάφορες ιδέες για τη δημιουργική και με διαφάνεια, όπως πολλαπλά τονίζει στη διάρκεια της συζήτησης, προσφορά και βοήθεια. «Αν θες να δώσεις ρούχα, στάσου στα φανάρια και δώσε τα στους μετανάστες που καθαρίζουν τα παρμπρίζ». Μέσα στη χρονιά μοίρασαν ρούχα στην Ομόνοια δύο φορές και η προσέλευση ξένων και Ελλήνων ήταν μεγάλη. Εκτός από ρούχα, στα «σκαριά» βρίσκεται συνεννόηση του με εταιρείες τροφοδοσίας (κέτερινγκ), ώστε να μοιράζεται στους έχοντες ανάγκη και να μην πετιέται το φαγητό της ημέρας που δεν καταναλώθηκε.

Ίδια εικόνα για την προσφορά ρούχων έχει σχηματίσει και η κοινωνική λειτουργός κ. Τίνα Στάικου από την οργάνωση εθελοντών «Είμαι εδώ» (6944.34.11.30, www.eimaiedo.gr). «Αφθονη η εισροή ρούχων. Δεν μειώθηκε ποτέ. Ο κόσμος δίνει απλόχερα», λέει η ίδια. Τα ρούχα που περισσεύουν ήδη μετατρέπονται σε κάτι άλλο: τσάντες, θήκες, αξεσουάρ κ.ο.κ.

Αυτήν την εποχή χρειάζονται περισσότερο σχολικά είδη, παιχνίδια, κάδρα, μικρο έπιπλα, όπως τραπεζάκια, καροτσάκια και ένα μονό κρεβάτι για τον ξενώνα που βρίσκεται στον Αγ. Νικόλαο Αχαρνών (Επιδάμνου 5).

Εκτός από βοήθεια σε χώρες της Αφρικής, η ομάδα εθελοντών είναι εδώ για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην Ελλάδα, καθώς και τους ασθενείς. Παπούτσια παιδικά από νούμερο 30 και πάνω και σχολικά είδη χρειάζονται τα παιδιά που φροντίζει το Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας (Αρίστωνος 6-8, Κολωνός, ύψος Κωνσταντινουπόλεως 165, 210-52.39.402, 210-52.41.149), ενώ «δεχόμαστε και ρούχα», εξηγεί η υπεύθυνη κ. Μυρτώ Λαιμού.

Ρούχα δέχεται και η «Πορεία Αγάπης» (Αναχάρσιδος 1, 210-70.15.647, www.poreiaagapis.gr, υπεύθυνη κ. Χάιδω Ψιλοοίνη). Ο Μανδύας και το Μπακάλικο είναι οι δύο κωδικές ονομασίες που έχουν δοθεί στη συλλογή ρούχων και τροφίμων.

Ιφιγένεια Διαμαντή

Πηγή Καθημερινή

15.10.2011

Μια ζωή στην...ψάθα (Παραδοσιακά επαγγέλματα)

2011-08-15T12:50:00.000-07:00

Μια χούφτα ανθρώπων εξασκεί σε πείσµα των καιρών την τέχνη της χειροποίητης βιεννέζικης ψάθας, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση που ξεκίνησε το 1850 σε µια πολυσύχναστη αυλή στο Σύνταγµα.

Η κυρία Ζωή, ο κ. Απόστολος και η Ζωίτσα, κληρονόµοι µιας παράδοσης που αποφάσισαν ότι δεν θα χαθεί, µας υποδέχονται στο «σπίτι» τους, στο εργαστήριό τους στον Νέο Κόσµο. Θα µας ξεναγήσουν στη συνυφασµένη µε την ψάθα ζωή τους, στις αντιεµπορικές τους συνήθειες, στις αξίες τους. Μαζί τους ο 18χρονος Αντώνης, γιος τής Ζωίτσας και εγγονός τής κυρά Ζωής και του κυρ Απόστολου. Η γιαγιά τον θεωρεί φαβορί για το Πολυτεχνείο και εύχεται να µπει στην Αθήνα για να δοκιµάσει το παιδί την τέχνη της οικογένειας, να µυηθεί αν θέλει στο εργαστήρι... Αν αποφασίσει να πιάσει το «κουµπάσο» – ειδικό εργαλείο για το πλέξιµο της ψάθας – και να ζήσει από αυτό, θα γίνει η πέµπτη γενιά που θα βαδίσει στα χνάρια των προγόνων, η αύρα των οποίων είναι παντού: στα παλιά έπιπλα, στα εργαλεία, στις φωτογραφίες... «Κοιτάξτε αυτή την κυρία» µας λέει η κυρία Ζωή τείνοντας προς το µέρος µας µια ασπρόµαυρη φωτογραφία.

Η κυρία η οποία κοιτάζει αυστηρά τον φακό είναι η Ελένη Βενιζέλου, ο πρώτος κρίκος στην άθραυστη αλυσίδα της οικογενειακής παράδοσης. Αλλιώτικη από τις γυναίκες της εποχής της, έπινε τον πρωινό της καφέ και διάβαζε εφηµερίδα σαν άνδρας στα καφενεία του Συντάγµατος – η «Συνάντηση» και ο «Ζαγορίτης» ήταν τα αγαπηµένα της. Στις ελεύθερες ώρες της κάνει βόλτες στον Κήπο και στους αρχαιολογικούς χώρους της πόλης – τότε δεν περιφράσσονταν – και ονειρεύεται ταξίδια. Σε ένα από αυτά στη Βιέννη, όπου συνοδεύει τον γιατρό αδελφό της, ενθουσιάζεται µε ένα ιδιότυπο εργόχειρο, το πλέξιµο της ψάθας, το οποίο παρακολουθεί στο διάσηµο εργοστάσιο επίπλων Thonet. Επιστρέφει µε χίλιες ιδέες στο µυαλό της και στήνει το πρώτο της εργαστήριο χειροποίητης βιεννέζικης ψάθας στην αυλή του σπιτιού της, στη συµβολή των οδών Πεντέλης και Μητροπόλεως, στο Σύνταγµα. Ο σύζυγός της, έµπορος ξυλείας, τη φέρνει σε επαφή µε «εργοστάσια» της εποχής και ένας νέος τρόπος ζωής για την οικογένεια αρχίζει, µε τρία παιδιά να µεγαλώνουν στο πλάι µιας σκληρά εργαζόµενης µητέρας. Ενα από αυτά, ο Σπυρίδων, µεγαλώνοντας θα αγαπήσει την τέχνη και θα πάρει στα χέρια του τη δουλειά. Οταν παντρευτεί θα µυήσει και τη γυναίκα του Ζωή (από τότε όλα τα κορίτσια της οικογένειας θα πάρουν το όνοµα της γιαγιάς). Σε λίγα χρόνια ο «Πίπης», για τους φίλους και πελάτες, πλέκει τις ψάθες για τις καλύτερες εκθέσεις επίπλων της πόλης, όπως του Βαράγκη, του Αθηναίου και του Καψούρου. Η ιστορία του τόπου και η ιστορία της οικογένειας εκτυλίσσονται σε εκείνη την πρώτη αυλή µε τα αγιοκλήµατα: πόλεµος, Κατοχή, απελευθέρωση... Ειδικά τότε η αυλή γέµιζε µε κόσµο. «Ο πρώτος “Βασιλόπουλος” άνοιξε στη Βουλής. Οι ιδιοκτήτες ήταν φίλοι του πατέρα µου» θυµάται η κυρία Ζωή. «Μαζεύονταν τα µεσηµέρια ή τα βράδια οι παλαιοί Αθηναίοι και δοκίµαζαν αβγοτάραχο και ροκφόρ, ενώ η µαµά µου µαγείρευε κοκκινιστό µε µακαρόνια. Οι δικοί µου ήταν µποέµ. Ζούσαν σαν καλλιτέχνες. ∆εν προγραµµάτιζαν, δεν “επένδυαν” ακόµη και τις εποχές που πελάτες τους ήταν η “Μεγάλη Βρεταννία”, η Εθνική Τράπεζα, το ξενοδοχείο “Ατενέ”...».

Με την ευχή των παππούδων

Κάποια στιγµή, το 1959, το εργαστήριο µεταφέρεται σε άλλον χώρο, καθώς στην «αυλή» θα ανεγερ θεί το υπουργείο Παιδείας. Οι πελάτες – και πάντα φίλοι – προστρέχουν να βοηθήσουν την ξεσπιτωµένη οικογένεια που µπαίνει σε µια νέα περιπέτεια, αυτή της «φιλοξενίας» στις πλακιώτικες αυλές. Μεγάλες αθηναϊκές οικογένειες παραχωρούν έναν χώρο στο σπίτι τους αντί συµβολικού ποσού: η οικογένεια Λαιµού πρώτη από όλους, αλλά και η Βάθη και ο εκδότης ο ∆ηµητράκος και ο Γαληνός, ο καθηγητής Πανεπιστηµίου... Από την Πλάκα η οικογένεια φεύγει µε τους σεισµούς τού 1981 για να εγκατασταθεί στο ιδιόκτητο εργαστήριο όπου τους βρίσκει κάποιος σήµερα να ακουµπούν τις καρέκλες, αλλά και τις ζωές τους στα «στρίποδα» – τους ειδικούς πάγκους εργασίας. Το ραδιόφωνο παίζει χαµηλά και οι ίδιοι σιωπηλοί αφοσιώνονται σε αυτό που έχουν µάθει να κάνουν καλύτερα, µια και το έχουν µάθει «από γεννησιµιού τους». «Οταν ξεκίνησα ήξερα ήδη πολλά. Τα µάτια είχαν δει, το µυαλό είχε αποτυπώσει» µας λέει η Ζωίτσα, η τρίτη Ζωή της οικογένειας. Θυµάται τον εαυτό της µικρό κορίτσι: «Είχαµε το σπίτι αλλού, αλλά η ηµέρα κυλούσε στο εργαστήρι. Το µεσηµέρι σχολούσα από το σχολείο που ήταν και αυτό στην Πλάκα και έτρεχα κατευθείαν εκεί. Είχαµε έναν µεγάλο πάγκο.

Στη µια άκρη υπήρχε η “κουζίνα” που λειτουργούσε µε πετρογκάζ για να µαγειρεύει η µαµά, όπως έκαναν όλες οι γυναίκες της οικογένειας: έβαζαν το τσουκάλι εκεί όπου δούλευαν. Στη µέση υπήρχε ένα ντουλαπάκι µε τα απαραίτητα πιάτα και ποτήρια και πάνω από αυτό η εγκυκλοπαίδεια του Πάτση και τα βιβλία µου. Εκεί, στη µέση του πάγκου, διάβαζα.

Στην άκρη δούλευε η µαµά µου και απέναντι η γιαγιά. Τα µεσηµέρια τα περνούσα στην αυλή µε τις κούκλες µου». Η συγκίνηση υγραίνει το βλέµµα και τη σκυτάλη στην κουβέντα παίρνει η µητέρα της: «Μας άρεσε και µας αρέσει αυτή η ζωή. ∆εν θέλαµε ποτέ να εµπορευµατοποιήσουµε τη δουλειά µας. ∆εν είχαµε ποτέ βιτρίνες, ούτε ρεκλάµες. Είχαµε µόνο την ευχή των παππούδων: να συνεχίσουµε την τέχνη. Αυτό κάνουµε και το κάνουµε αθόρυβα. Για αυτό χρειαζόµαστε υποστήριξη, όπως και όλα τα µικρά εργαστήρια».

Εµαθα να ζω αυθεντικά

Αναρωτιέται κάποιος εύλογα πώς δεν άλλαξε δρόµο καµία γενιά. Η Ζωίτσα, πτυχιούχος της Γαλλικής Φιλολογίας, δεν το σκέφτηκε στιγµή: «∆εν διαλέγεις µόνο µια δουλειά, διαλέγεις έναν τρόπο ζωής. Εµείς µάθαµε να ζούµε έτσι. Σε αυτό το σπίτι έµαθα να ζω αυθεντικά, να µη µου αρέσει τίποτε “δήθεν”. Σήµερα αγαπώ αυτό που κάνω. Και αυτό σπανίζει στις ηµέρες µας που όλοι επιλέγουν δουλειά σύµφωνα µε τις απολαβές. Τώρα όµως στην κρίση οι πιο πολλοί θα δυστυχήσουν. Οχι µόνο γιατί δεν θα έχουν χρήµατα, αλλά γιατί θα αντιληφθούν ότι η δουλειά τους δεν ήταν τίποτε άλλο παρά µόνον ένας τρόπος πλουτισµού. Από την άλλη, είναι δύσκολο να είναι κάποιος ολιγαρκής στις µέρες µας. Είµαστε δέσµιοι των τεχνητών αναγκών µας».

Η ζωή στα μεγάλα σαλόνια

Αν μιλήσει κάποιος στην κυρία Ζωή για «πελάτες» καταλαβαίνει αμέσως ότι λέει τη λάθος λέξη: πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι εμπιστεύονται σε εκείνην, στον Απόστολο και στην κόρη τους τα πολύτιμα έπιπλά τους. Και εκείνοι θα τους φερθούν με τον καλύτερο τρόπο, κυρίως γιατί τα γνωρίζουν από παλιά. Αρκετά συχνά επιδιορθώνουν ψάθες που οι πρόγονοί τους έχουν πλέξει. «Πριν από κάποια χρόνια πήγαμε στο Πανόραμα της Βούλας στο σπίτι κάποιου της οικογενείας uni0394ράκου, του Ιζόλα. Η οικογένεια αυτή έμενε απέναντί μας στο Σύνταγμα.

Είναι συγκινητικό να βλέπεις την εξέλιξη μιας οικογένειας που γνωρίζεις από παλιά μέσω της δουλειάς σου».

Η κυρία Ζωή ακολουθεί την τακτική του πατέρα της: πηγαίνει εκείνη στα σπίτια και «μελετάει» τα έπιπλα, μιλάει με τους ιδιοκτήτες. Στη δουλειά τους δεν έβαλαν ποτέ μεσολαβητές, ούτε υπαλλήλους. Μόνον η οικογένεια μπαίνει στα μεγάλα σαλόνια της πόλης. Και είναι αλήθεια ότι η κυρία Ζωή έχει μπει σε πολλά: στου Γεωργίου Ράλλη κάποτε, στης Ελένης Βλάχου... «Είχε την οικονόμο τη Μαρίτσα που μικρή που ήμουν με φίλευε γλυκό του κουταλιού» θυμάται η κυρία Ζωή από τις επισκέψεις στην εφημερίδα, καθώς εκεί, σε ένα διαμέρισμα πάνω από το γραφείο της, έμενε η μεγάλη εκδότρια. «Ζωή και δουλειά μαζί και εκείνη». Θυμάται επίσης τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο: «Είχαμε μπει στην κρεβατοκάμαρά του να πάρουμε μια πολυθρόνα, ενώ εκείνος αναπαυόταν στο κρεβάτι του. uni0394εν υπήρχε καμία αμηχανία. Ηταν τόσο οικείες οι σχέσεις τότε που δεν έμοιαζε αλλόκοτο για εμάς να βρισκόμαστε στο υπνοδωμάτιο κάποιου».

Δεν ξεχνάει ποτέ τη Μελίνα Μερκούρη. «Ερχόταν και μας έβρισκε στις πλακιώτικες αυλές ακόμη και όταν δεν είχαμε κάποιο έπιπλό της για επισκευή. Ηθελε την παρέα, το καλαμπούρι.

Ηταν πολύ απλός άνθρωπος. Οταν είχε χρόνο έπινε έναν ελληνικό με τη μητέρα μου και πάντα της έλεγε: “Μ’ αρέσει που πίνετε τον καφέ από το μπρίκι, κυρία Ζωή”».

Πηγή Το Βήμα
7.8.2011

Το περιβόλι του...μπαλκονιού

2011-08-10T22:31:00.000-07:00

ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ και βεράντες που αντί για τριανταφυλλιές και... ντάλιες έχουν μαρούλια και πιπεριές κάνουν την εμφάνισή τους όλο και πιο συχνά στην Αθήνα. Η αστική γεωργία, αν και σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς. Οι λόγοι πολλοί: οικολογική συνείδηση, μείωση οικογενειακών εξόδων, αντίσταση στις πολυεθνικές των τροφίμων, χόμπι, είτε ακόμη επειδή «το σπιτικό έχει άλλη νοστιμάδα». Το σίγουρο είναι ότι πληθαίνουν οι Αθηναίοι που καλλιεργούν ή που επιθυμούν να καλλιεργήσουν κηπευτικά στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα, ακολουθώντας την παγκόσμια τάση της αστικής γεωργίας, που ξεκίνησε ως μια πρόταση για την αντιμετώπιση της έλλειψης τροφίμων αλλά και για την εξοικονόμηση ενέργειας και μετατρέπεται σε μόδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πανάκριβα εστιατόρια στη Νέα Υόρκη και σε άλλες μητροπόλεις του κόσμου αισθάνονται την ανάγκη να ενημερώσουν τους πελάτες τους ότι καλλιεργούν τη σαλάτα που πουλάνε εντός εστιατορίου. Στο «Βήμα» μίλησαν ερασιτέχνες καλλιεργητές και γεωπόνοι που εξηγούν τα μυστικά και τους λόγους για τους οποίους στράφηκαν σε αυτή την επιλογή.

Ο φωτογράφος κ. Νίκος Σταθόπουλος ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια να τοποθετεί κάποια παρτέρια με κηπευτικά στην ταράτσα του κτιρίου όπου κατοικεί. «Στόχος μου δεν ήταν προφανώς να σταματήσω να πηγαίνω στο σουπερμάρκετ ή στη λαϊκή αγορά. Πιο πολύ ήθελα τα παιδιά μου να μπορούν να παίζουν σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει χώμα και όχι τσιμέντο» εξομολογείται. Αυτή την εποχή τα παρτέρια που κατασκεύασε μόνος του καταλαμβάνουν περίπου 20 τετραγωνικά μέτρα. Σε αυτά καλλιεργεί, με βιολογική μέθοδο και ανάλογα με την εποχή,ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκύθια, μαρούλια κτλ. «Η ντομάτα δεν φτάνει ποτέ ως τη σαλατιέρα.Τα παιδιά τις κόβουν και τις τρώνε κατευθείαν από το φυτό» λέει χαρακτηριστικά και δηλώνει ιδιαίτερα υπερήφανος για τα μαρούλια του. «Δεν αγόρασα ούτε μία φορά και δίνω και στους γείτονες.Φυσικά δεν είναι οικονομικοί οι λόγοι που μπήκα σε αυτή τη διαδικασία . Αλλωστε για να έχεις μια σχετική αυτάρκεια σε κηπευτικά απαιτείται βεράντα τουλάχιστον 40 τ.μ.» επισημαίνει. Παίρνει το... χόμπι του μαζί του και στις διακοπές. «Οταν δοκιμάσω κάποιο λαχανικό που μου αρέσει, θα φροντίσω να πάρω σπόρους για να τους φυτέψω, ενώ δεν θα παραλείψω να μαζέψω και χώμα από μια συγκεκριμένη περιοχήαν δω ότι προσφέρεται για κάποια καλλιέργεια» καταλήγει.

Ο κ. Νίκος Θυμάκης, γεωπόνος, υπεύθυνος της Ανθοκομικής Εκθεσης Κηφισιάς, δέχεται όλο και πιο συχνά ερωτήσεις από υποψήφιους καλλιεργητές... εσωτερικού χώρου. «Το όποιο οικονομικό όφελος είναι δευτερεύον.Αλλα είναι τα σημαντικά πράγματα αυτής της ιστορίας.Για όσους έχουν μεγαλώσει ή κατάγονται από αγροτικές περιοχές η καλλιέργεια λειτουργεί νοσταλγικά.Ακόμη λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον άνθρωπο της πόλης και στον καλλιεργητή».«Επιπλέον», συμπληρώνει ο επίσης γεωπόνος κ. Ταξιάρχης Ανδριτσόπουλος, «ειδικά για τα παιδιάη ύπαρξη φυτών που καλλιεργούνται στο σπίτι έχει και εκπαιδευτική σημασία.Εχουμε φτάσει στο σημείο να νομίζουν ότι οι τομάτες και οι πιπεριές μεγαλώνουν σε καφάσιακαι ότι τις φτιάχνει ο μανάβης». Και σε αυτόν έχουν απευθυνθεί ουκ ολίγοι που θέλουν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε κηπευτικά αντικαθιστώντας τις τριανταφυλλιές τους με πιπεριές. «Για να έχει οποιοδήποτε νόημα αυτή η συζήτηση χρειάζεσαι αρκετά μεγάλο χώρο.Οι περισσότεροι απογοητεύονται όταν τους το λέω αυτό,αρκετοί όμως αποφασίζουν να ασχοληθούν ούτως ή άλλως.Πάντως εγώ το προτείνω ως χόμπι,είναι τουλάχιστον αγχολυτικό». Μερικοί δεν έγιναν καλλιεργητές στην πόλη ούτε από ιδεολογική επιλογή ούτε για λόγους οικονομίας αλλά από... σπόντα. Οπως η κυρία Βικτωρία Θεοδώρου, από την Ηλιούπολη, η οποία πριν από λίγο καιρό είδε να φυτρώνει μια ντοματιά σε μια γλάστρα του μπαλκονιού της χωρίς η ίδια να την έχει φυτέψει. «Λογικά θα πετάχτηκε κάποια στιγμή καμιά τομάτα με τους σπόρους της» λέει η κόρη της Μαριάννα. Το ανέλπιστο δώρο κίνησε το ενδιαφέρον της και αποφάσισε να τοποθετήσει και άλλα κηπευτικά. « Ως τώρα τα αποτελέσματα δεν είναι σπουδαία.Ούτως ή άλλως όμως εγώ το κάνω πιο πολύ για την πλάκα του θέματος. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, δεν είχα “χωριό” για να πάω διακοπές.Και έτσι τώρα αποφάσισα να κερδίσω τον χαμένο χρόνο της επαφής με τη φύση». Η κυρία Νικολέτα Λόγου είναι γεωπόνος, εργαζόμενη σε φυτώριο. Πέρα από τους επαγγελματίες του χώρου και τους φανατικούς των καλλωπιστικών φυτών, την τελευταία περίοδο βλέπει όλο και πιο συχνά ένα νέο είδος πελάτη στο μαγαζί της. «Ερχονται άνθρωποι όλων των ηλικιών και ρωτάνε πώς μπορούν να φυτέψουν μια ντομάτα ήμια πιπεριά στο μπαλκόνι» διηγείται. «Το κυριότερο κίνητρο είναι η αίσθηση ότι παράγεις μόνος σου αυτό που τρως,έστω και αν αυτό συμβαίνει για μερικές σαλάτες κάθε σεζόν» συνεχίζει. Η ίδια ξεκίνησε εφέτος τις «μπαλκονάτες» καλλιέργειες τοποθετώντας μια φραουλιά. «Μας έδωσε καμιά 20ριά φράουλεςπροτού η μητέρα μου την αφήσει απότιστη και ξε ραθεί» λέει γελώντας.

Υπάρχουν και αυτοί που ξεκίνησαν από το μπαλκόνι και συνέχισαν με κάτι πιο εκτεταμένο.

Οσοι περνάνε από την οδό Κρυστάλλη στο Περιστέρι συνήθως σταματούν εντυπωσιασμένοι από ένα οικόπεδο που έχει μετατραπεί σε λαχανόκηπο. Η κυρία Ματίνα Κολοκανάκη και ο σύζυγός της έχουν φυτέψει ένα οικόπεδο που είχαν δίπλα στο σπίτι τους. «Δεν υπήρχε περίπτωση να το οικοδομήσουμε ποτέ.Τουλάχιστον με αυτή τη χρήση ο σύζυγός μου κάνει το χόμπι του καιεγώ αλλά και η... υπόλοιπη γειτονιά τρώμε λαχανικά.Δεν χρειάζεται να ανησυχώ για το πότε έχει λαϊκή. Οποτε θέλω κάτι για την κουζίνα κατεβαίνω κάτω,το κόβω και ανεβαίνω» λέει η κυρία Κολοκανάκη.

ΔΩΡΗΤΕΣ ΣΠΟΡΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ

Οταν ο 36χρονος ελληνολιβανέζος σκηνοθέτηςΑλεξ Οικονομίδης αποφάσισε να καλλιεργήσει λαχανικά στο μπαλκόνι του απευθύνθηκε σε γνωστά φυτώρια.«Αντί να μου δώσουν σπόρους, όπως περίμενα, μου έδωσαν φυτά. Σπόρους δεν μπορούσα να βρω πουθενά».Το όλο θέμα τού κίνησε το ενδιαφέρον και έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί παραπάνω.«Ανακάλυψα ότι όλη η παραγωγή είναι στα χέρια ελάχιστων εταιρειών. Ουσιαστικά οι παλιοί σπόροι που ξέραμε έχουν εξαφανιστεί από την αγορά, όπου κυριαρχούν τα υβρίδια και τα μεταλλαγμένα».

Η όλη έρευνα,πέρα από γνώση, αποτέλεσε και τον...σπόρο για ένα ντοκυμαντέρ με το όνομα «Α seed for change».Εκεί άνθρωποι από την Ελλάδα και τον Λίβανο εξηγούν για ποιους λόγους αποφάσισαν να μετατρέψουν το μπαλκόνι ή την ταράτσα τους σε λαχανόκηπο.«Υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν για λόγους οικονομίας, άλλοι για φαρμακευτικούς σκοπούς, άλλοι ως έναν τρόπο αντίστασης στις πολυεθνικές των τροφίμων και άλλοι για λόγους οικονομίας»λέει.Ο ίδιος ο κ. Οικονομίδης καλλιεργεί στο μπαλκόνι του δεκάδες λαχανικά.«Δίνω μάλιστα σε όποιον ενδιαφέρεται δωρεάν σπόρους για να καλλιεργήσει. Ετσι γνώρισα και κάποιους από τους ανθρώπους που μιλούν στο ντοκυμαντέρ»τονίζει,ενώ στα επόμενα σχέδιά του είναι μια διεθνής συνάντηση ανταλλαγής σπόρων ανάμεσα σε λιβανέζους και έλληνες ερασιτέχνες καλλιεργητές.

Τον τίτλο του γνωστότερου δωρητή... σπόρων για παραδοσιακές ποικιλίες στην ελληνική επικράτεια κατέχει πάντως η εναλλακτική κοινότητα του Πελίτη,η οποία ιδρύθηκε το 1995 με στόχο τη συγκέντρωση και τη διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών. Ως σήμερα έχει συγκεντρώσει σπόρους από 1.200 τοπικές ποικιλίες και τους έχει διανείμει σε πάνω από 80.000 καλλιεργητές.«Μόνο την τελευταία χρονιά, από τον Οκτώβριο ως τον Φεβρουάριο, στείλαμε 10.000 φακελάκια με σπόρους μέσω του ταχυδρομείου, με τη συντριπτική πλειονότητα να πηγαίνει σε ανθρώπους στην Αθήνα»λέει ο συντονιστής και ιδρυτής της κοινότητας του Πελίτη κ. Παναγιώτης Σαϊνατούδης.

Ο κ.Νίκος Βαλκάνοςείναι ένας από αυτούς. Ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια με βασικό στόχο«να εκμεταλλευτώ τον ανεκμετάλλευτο αστικό χώρο για κάτι το παραγωγικό αλλά και να σταματήσω να τρώω δηλητήρια. Δεν είναι δυνατόν να φυτεύουμε γκαζόν ή καλλωπιστικά φυτά όταν μπορούμε να φυτέψουμε πράγματα που έχουν διατροφική αξία» λέει. Αυτή τη στιγμή η οροφή του γκαράζ της τριώροφης πολυκατοικίας του έχει μετατραπεί σε έναν κρεμαστό λαχανόκηπο. Ντομάτες δεν αγοράζει ποτέ, μελιτζάνες και κολοκύθια δίνει και στους γείτονες. Παραδέχεται ότι η πολυκατοικία στην οποία κατοικεί ο ίδιος στην Αγία Παρασκευή είχε τις δυνατότητες όσον αφορά τον διαθέσιμο χώρο για κάτι τέτοιο. Θεωρεί ότι αυτές οι καλλιέργειες«δεν είναι μια new age νησίδα ψευδοοικολογικής συνείδησης αλλά μια καλλιέργεια μνήμης. Αφήστε που όταν οι γείτονες δοκίμασαν τα λαχανικά από τον κήπο μας, το σκέφτηκαν πολύ προτού επισκεφθούν το σουπερμάρκετ ξανά».

Οπως όμως γίνεται με όλες τις μόδες, υπάρχουν πάντα και κάποιοι που προσπαθούν να προσκομίσουν οικονομικά οφέλη.«Τα φυτώρια και οι γεωπονικές εταιρείεςπου προωθούν τα υβρίδια αφιερώνουν πλέον σημαντικό κομμάτι του μάρκετινγκ για να προσεγγίσουν τους ερασιτέχνες καλλιεργητές»καταλήγει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ IΝΤΕRΝΕΤ

Πριν από περίπου έναν χρόνο ο κ.Ηλίας Αντωνόπουλος, web designer, αποφάσισε να συνδυάσει τα δύο ενδιαφέροντά του- την πληροφορική και τις καλλιέργειες- δημιουργώντας την ιστοσελίδα www.kalliergo.gr. Εκεί οι επίδοξοι καλλιεργητές μπαλκονιού ή κήπων μπορούν να πάρουν πληροφορίες για όσα τους ενδιαφέρουν.

«Αρκετοί από αυτούς είναι άνθρωποι που σκέφτονται να φύγουν από την Αθήνα και να εγκατασταθούν κάπου στην επαρχία»λέει ο κ. Αντωνόπουλος. «Προτού το κάνουν αυτό όμως θέλουν να πάρουν μια πρώτη ιδέα για την αγροτική ζωή».Ο ίδιος παραδέχεται ότι ως πριν από κάποια χρόνια σνόμπαρε τις καλλιέργειες.«Ο πατέρας μου περνούσε ατελείωτες ώρες στο εξοχικό μας στη Βάρη ασχολούμενος με τον κήπο.

Εγώ τότε δεν καταλάβαινα γιατί». Θεωρεί πάντως ότι οι καλλιέργειες σε μπαλκόνια και βεράντες σε μεγάλο βαθμό είναι σε πειραματικό στάδιο.

«Παρ΄ όλα αυτά, έχουν νόημα ύπαρξης. Θεωρώ πως αν θέλουμε ως χώρα να παράγουμε κάτι πρέπει να ξεκινήσουμε από απλά πράγματα»καταλήγει, ενώ προσθέτει ότι από τότε που ασχολήθηκε με την ερασιτεχνική καλλιέργεια «συμπάσχω με τους αγρότες βλέποντας τις τιμές στο ράφι του σουπερμάρκετόταν ξέρω σε τι τιμές πουλάνε αυτοί».

Πηγή Το Βήμα

7.8.2011

Φτιάχνω οικολογικό εντομοκτόνο για προστασία των φυτών

2011-06-20T01:30:00.000-07:00

Τις παρακάτω πολύ χρήσιμες οδηγίες για την παρασκευή οικολογικών εντομοκτόνων διάβασα στο πολύ ενδιαφέρον blog "Φτιάχνω μόνος μου" στο http://www.ftiaxno.gr/2008/01/blog-post_31.html

Οικολογικά εντομοκτόνα για καταπολέμηση, έλεγχο εντόμων και φυτοπροστασία.
Τα σπρέι λαδιού δουλεύουν πνίγοντας τα έντομα όταν έρθουνε σε επαφή μαζί τους. Όταν προσθέσουμε και άλλα συστατικά αποτρέπουν διάφορες ασθένειες μυκήτων. Να θυμάστε ότι τα σπρέι μπορούν να σκοτώσουν και τα ωφέλιμα έντομα γι αυτό να ψεκάζεται όταν είστε σίγουροι ότι υπάρχουν τα βλαβερά. Πάντα να ψεκάζεται δοκιμαστικά μερικά φύλλα και να ελέγχεται μετά από 1-2 μέρες για κάψιμο των φύλλων. Αν δεν υπάρχει κάψιμο συνεχίστε τον ψεκασμό σε όλο το φυτό. Τα εντομοκτόνα όπως τα βοτανικά και τα οικιακά σπρέι από σαπούνια και λάδια δεν θα πρέπει να εφαρμόζονται κάτω από οποιαδήποτε από τις ακόλουθες καταστάσεις:

■ Στην βροχή
■ Όταν φυσάει
■ Σε έντονη ηλιοφάνεια
■ Στην μέση ζέστων, ξηρών ημερών
■ Όταν αναμιγνύεται με μη συμβατά υλικά
■ Σε ανοιχτά λουλούδια, όταν είναι παρούσες οι μέλισσες
■ Όταν το φυτό υποφέρει από υγρασία (υπερβολική ή πολύ λίγη)
■ Όταν το φύλλο είναι υγρό με δροσιά

Βασικό σπρέι σαπουνιού
1 κουταλάκι γλυκού βιοδιασπώμενο υγρό πιάτων ή 4 κουταλάκια γλυκού τριμμένο πράσινο σαπούνι σε 1 κιλό ζεστό νερό.
2 κουταλάκια γλυκού οινόπνευμα.
Ανακατέψτε καλά και ψεκάστε. Επαναλάβετε κάθε εβδομάδα όταν χρειαστεί.
Είναι κυρίως δραστικό στα έντομα με μαλακό κέλυφος όπως τα ακάρεα, οι θρύπες, οι αφίδες (μελίγκρες), αλευρώδη και λευκές μύγες. Το σαπούνι εισχωρεί στην μεμβράνη του σώματος και κάνει το έντομο να ξεραθεί.

Σπρέι λεμονιού
Καθαρίστε τη φλούδα από ένα μεγάλο λεμόνι και βράστε τη για 10 λεπτά. Κρυώστετο και ψεκάστε με αυτό. Η Limonene είναι η δραστική ουσία.

Σπρέι αλευριού
2-4 κουτάλια σούπας αλεύρι σε 1 κιλό ζεστό νερό.
1 κουταλάκι γλυκού βιοδιασπώμενο υγρό πιάτων ή τριμμένο πράσινο σαπούνι.
Ανακατέψτε καλά και ψεκάστε. Επαναλάβετε όταν χρειαστεί.
Η σκόνη του αλευριού γίνεται μια κολλώδες ουσία, που δουλεύει σαν μια κολλώδες παγίδα για τα έντομα ή το έντομο την τρώει και ενεργεί στα πεπτικά τους μέρη.

Σπρέι κρεμυδιού
Στην παραδοσιακή γεωργία, χρησιμοποιείται ως ενισχυτικό της άμυνας των φυτών, ως μυκητοκτόνο και ως εντομοκτόνο, ιδιαίτερα εναντίον αφίδων και ακαρέων. Χρησιμοποιούνται 350 γρ. ψιλοκομμένων βολβών σε 10 λίτρα νερό όπου παραμένουν για 24 ώρες, το μίγμα μετά βράζεται σε χαμηλή φωτιά για 20 έως 30 λεπτά, φιλτράρεται και με αυτό ψεκάζονται τα φυτά που έχουν πρόβλημα.

Απωθητικά σπρέι
Γενικής χρήσης σπρέι σκόρδου-καυτής πιπεριάς.
6 σκελίδες σκόρδου
1 κρεμμύδι
1-2 κουτάλια σούπας τριμμένης κόκκινης καυτής πιπεριάς
1 κουταλάκι γλυκού βιοδιασπώμενο υγρό πιάτων ή τριμμένο πράσινο σαπούνι
1 κιλό νερό
Βάλτε τα συστατικά με λίγο νερό σε ένα μπλέντερ και χτυπήσετε μέχρι να λιώσουν
Προσθέστε και το υπόλοιπο νερό και αφήστε τα σε ένα δοχείο για 24 ώρες
Μετά σουρώστε το και ψεκάστε.

Στο site http://www.ftiaxno.gr/ θα βρείτε πολύ χρήσιμες πληροφορίες για πάρα πολλά θέματα όπως τις ιδιότητες των βοτάνων, πληροφορίες για σπόρους, για φυτά και πολλά άλλα καλούδια. Σας προτείνω να το επισκεφτείτε.

Τα βιβλιοπωλεία της διπλανής πόλης

2011-06-20T00:13:00.000-07:00

Με γνώση και μεράκι αντιστέκονται στις μεγάλες αλυσσίδες και στην κρίση. Τα έχουν άνθρωποι οι οποίοι δίνουν αγώνα επιβίωσης. Τα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς δεν είναι «πεταμένα» μαγαζιά στο πουθενά. Η συνοικία, όταν δεν κατεβαίνει στο κέντρο, τα στηρίζει, γιατί πάνω σ' αυτά έχει επενδύσει την αμεσότητα της επικοινωνίας. Εχουν το προνόμιο αυτά τα «μικρά» να μεταμορφώνονται, ιδιαίτερα κάτι Σάββατα, σε άτυπες λαϊκές συνελεύσεις ανταλλαγής ιδεών. Ο χάρτης των μικρών βιβλιοπωλείων δεν είναι μεγάλος. Ο αριθμός του, όμως, μπορεί να φέρει την αλλαγή. Αυτά τα βιβλιοπωλεία, κόντρα στις μεγάλες αλυσίδες, θα γνωρίσουν μεν την κρίση, απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, αλλά δεν θα βουλιάξουν. Γιατί ικανοποιούν την ανάγκη του καθενός μας να αγαπήσει το μικρό, που είναι όμορφο. Και το όμορφο είναι ένας κόκκος αλατιού στη μαύρη, έτσι όπως κατάντησε, ζωή μας.

«Βιβλία Βιβλία», Πατησίων

Ο Χρήστος Δαρδανός κατάγεται από την Υδρα, αλλά δεν έχει επάνω του τίποτα από ήρωα του 1821. Ούτε ευρύ μέτωπο, ούτε ευρύ στέρνο, ούτε μάτια που κοιτάζουν κατάματα το συνομιλητή του. Ρίχνει τα μάτια χαμηλά, πίσω από τα μυωπικά γυαλιά του, φωτογραφίζεται με το ζόρι, είναι σαν να βγαίνει στο φως από μια υπόγεια φυλακή. Και σε τέτοια μετατράπηκε η κάποτε φωτεινή στοά «Μπρόντγουεϊ» άλλων εποχών και αλλοτινών καιρών, όταν η Αγίου Μελετίου, που γωνιάζει με την οδό Πατησίων και «κοιτάει» προς την Κυψέλη, ήταν το κέντρο της αστικής Αθήνας. Της Αθήνας όπου στους δρόμους συνυπήρχαν αστοί, μεσοαστοί, μικροαστοί, εργάτες χειρώνακτες, χωρίς τίποτα να τους χωρίζει.

Τώρα είναι η στιγμή της συνάντησης των οικονομικών μεταναστατών με τους εναπομείναντες Αθηναίους και τους επήλυδες της περιφέρειας. Από αυτή τη συνάντηση δημιουργείται πολλές φορές ένα εκρηκτικό μίγμα συγκρουσιακής χημείας επί δικαίους και αδίκους. Το βιβλιοπωλείο «Βιβλία Βιβλία», με την παλιομοδίτικη χίπικη επιγραφή που έχει πάνω της τη σκόνη του '70, αφού πρωτάνοιξε το 1973, ένα χρόνο πριν πέσει η δικτατορία. Πρώτος ιδιοκτήτης ο πατέρας Δαρδανός. Στα οκτώ χρόνια, το 1981, μπήκε στην επιχείρηση ο γιος Χρήστος, ο οποίος παράτησε την τότε Βιομηχανική Πειραιά. Μετά ο γιος έγινε πατέρας.

Το 1996 το λιλιπουμαγαζάκι με μεγάλη βιτρίνα στη στοά, στο οποίο χωράνε ίσα ίσα ο ιδιοκτήτης και ένας πελάτης, κόντεψε να βάλει λουκέτο. Η στοά ακόμη ευημερούσε, ζώντας από τις τελευταίες μέρες της ακμής του.

«Ηθελα να κλείσω και επειδή είχα πολλά βιβλία σκέφτηκα να τα βγάλω στην είσοδο της στοάς», θυμάται ο 57χρονος Χρήστος Δαρδανός το πώς ένιωσε τη χρονιά της κρίσης. Σ' αυτό το σημείο επί της οδού Αγίου Μελετίου «τσίμπησε» πελατεία. Τότε λειτούργησε το «φτωχό» του μυαλό και άρχισε να συγκεντρώνει τα αντίτυπα βιβλίων ενός «κατώτερου θεού»: τα ταλαιπωρημένα, τα χτυπημένα, αυτά τελοσπάντων που οι εκδότες τα θεωρούν κακέκτυπα. Το λαμπάκι του μυαλού είχε ανάψει: όλα τα βιβλία με έκπτωση 50% επί της αρχικής τιμής του καταλόγου του εκδότη. Δεν δημιουργήθηκαν ουρές, αλλά το «φίδι» της επιβίωσης είχε πάψει να φωλιάζει μέσα του.

Αυτός ο άνθρωπος της ανήλιαγης στοάς εξακολουθεί να διαβάζει εφημερίδα και να ενημερώνεται από αυτήν με το φανατισμό των πρώτων χριστιανών. Δεν είναι προς κοροϊδία η επιλογή του. Πηγαίνει κάθε μεσημέρι στο περίπτερο να την αγοράσει τελετουργικά. Την απολαμβάνει, την ξεκοκαλίζει, όπως και τα περισσότερα βιβλία που εμπορεύεται. Τα εμπορεύεται; Τα χαρίζει. Λιγοστές οι ανάγκες του κι ας έχει δύο παιδιά.

Οι ηλικίες οι οποίες δεν φοβούνται να μπουν στα «Βιβλία Βιβλία» είναι από 40 έως 60 ετών, ενώ από αυτές το 80% είναι γυναίκες και κυρίως αναγνώστριες αισθηματικών μυθιστορημάτων. Οι ξένοι δεν αγοράζουν, εκτός από κανένα λεξικό.

Η τελευταία δεκαπενταετία ανέβασε τις μηχανές της παραγωγής τίτλων, που στην πλειονότητά τους αξίζουν. Ξεχωρίζει την εκλαϊκευμένη επιστήμη. Από τα μυθιστορήματα, την ογκώδη «Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν» του Αλέ Ρενέ Λεσάζ.

Κρίση και πάλι κρίση. Η απάντηση: Μαρκ Ρος «Η Τράπεζα. Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο» και Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ. Η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής». Και ο χρόνος που σταμάτησε, μετά από μία βιβλική καταστροφή αξιών: Καβάφης, Καζαντζάκης, Ελύτης, Σεφέρης, Ρίτσος.

«Κλεψύδρα», Νέος Κόσμος

Η Σοφία Μπαζανή, στα 49 της χρόνια, δεν έχει τίποτα το υστερόβουλο στο βλέμμα της. Το βιβλιοπωλείο της «Κλεψύδρα», χωμένο στη μικροαστική περιοχή - πολυκατοικιούπολη του Νέου Κόσμου, επιβιώνει από την ίδια της την ενέργεια. Κι όταν την έχει χάσει, την ξαναβρίσκει μέσα από την επικοινωνία των συστηματικών πελατών της. «Κατά συνείδηση», είναι η απάντηση-κλειδί στην ερώτησή μας, γιατί επέλεξε να ανοίξει βιβλιοπωλείο. Ηταν το 1997 και το επάγγελμά της εξασφαλισμένο: νηπιαγωγός. Κι όμως άφησε πίσω της σπουδές και ένα μη υποθηκευμένο μέλλον, έστω και δύσκολο, για να εμπλακεί στην αβεβαιότητα του εμπορίου. Η «βεντάλια» των αγορών της ανοίγει και κλείνει, πάντα κοιτώντας προς τον πελάτη, ο οποίος δεν είναι ο απρόσωπος καταναλωτής των μεγάλων βιβλιοπωλικών αλυσίδων. «Εχει δημιουργηθεί ανάμεσά μας μία αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης», περιγράφει την προσπάθεια του φιλότιμου αναγνώστη να γεφυρώσει τη δική του γνώση και την άγνοια του βιβλιόφιλου-αγοραστή.

Και όποιος νομίζει ότι αυτό το μικρό γωνιακό βιβλιοπωλείο «σιτίζεται» από τα ογκώδη μπεστ-σέλερ αγάπης και μίσους έχει κάνει μέγα λάθος. Στην ντάνα με την τελευταία παραγγελία, δεν βλέπεις μόνον τη Λένα Μαντά και τη Νικόλ-Αννα Μανιάτη -διόλου ευκαταφρόνητες, αφού είναι ο οικονομικός πνεύμονας της επιβίωσης. Η Μάρω Δούκα του κατοχικού μυθιστορήματος «Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ», η Ρέα Γαλανάκη των δοκιμίων «Από τη ζωή στη λογοτεχνία» και ο Νταβίντ Γκρόσμαν του σπαρακτικού έπους «Στο τέλος της γης» έχουν το δικαίωμά τους στο «ταπεινό» βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Κι ανάμεσά τους το πρώτο των πρώτων ευπώλητο του δόκτορα Πολ Χοκ «Κατάθλιψη τέλος», λόγω δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, που έχει οδηγήσει την ψυχολογία μας κάπου στον πάτο του βαρελιού.

Ο μέσος όρος ηλικίας κυμαίνεται από τα 35 ώς τα 40, με τις γυναίκες να έχουν την πρωτιά στους συστηματικούς αναγνώστες, έστω κι αν χρειάζεται να πληρώνουν ακριβά τα ογκώδη ερωτικά μυθιστορήματα. Οι «σκληροί» άντρες δείχνουν τα δόντια της λογικής ερμηνείας του κόσμου με κάμποσα βιβλία φιλοσοφίας, δοκιμίου, ιστορίας, πολιτικής και κοινωνιολογίας. Η Σοφία Μπαζανή δεν αρνείται ότι η διαφήμιση, είτε με ρεκλάμες είτε με έμμεσο τρόπο, μέσω δημοσιευμάτων ή τηλεοπτικών εκπομπών, επηρεάζει τις αγοραστικές επιλογές.

«Ο Ελληνας θεωρεί πολυτέλεια την αγορά βιβλίων και είναι από τα πρώτα αγαθά τα οποία περικόπτει. Σε αντίθεση, οι γονείς των οικονομικών μεταναστών ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους. Δεν θέλουν να τους λείψει η μόρφωση», διαπιστώνει η βιβλιοπώλις της γειτονιάς, ενώ γνωρίζει ότι δεν έχει τη δύναμη μ' ένα βιβλίο να βάλει στοπ στη διακίνηση ναρκωτικών που γίνεται στο κοντινό σχολείο. Σηκώνει το χέρι και μου δείχνει πού βρίσκεται, με μία έκφραση στο πρόσωπο ανημπόριας μπροστά στο αδύνατο. «Αυτόν γνωρίζουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε», είναι ορισμός της έννοιας του διαχρονικού συγγραφέα και του διαχρονικού βιβλίου. Ο κατάλογος παραπάνω από αναμενόμενος: Νίκος Καζαντζάκης, Αγγελος Τερζάκης, Μαρία Ιορδανίδου, Στρατής Μυριβήλης, Διδώ Σωτηρίου, Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Κική Δημουλά.

«Λεμόνι», Θησείο

Το 1998 φαντάζει στον Σπύρο Τσιτσέ μακρινό, γιατί είναι το έτος της τολμηρής κίνησης, της τυχερής ριξιάς των ζαριών, με μόνο στόχο να κάνει κοινό κτήμα μια καλή ιδιωτική βιβλιοθήκη. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, στα 45 του, δεν γλείφει τις πληγές των κόπων του. Τις δείχνει με την υπερηφάνεια εκείνη, κι ας την καθηλώνει η χαμηλή φωνή, η οποία είναι αποτέλεσμα εργασίας και επιμονής. Η εργατικότητα και η βούληση για επιβίωση, δύο θεές, όταν κερδίζεις. Οταν χάνεις, γίνονται οι δαίμονές σου.

Σε μια κατ' εξοχήν μικροαστική πολυκατοικία στον πεζόδρομο της οδού Ηρακλειδών, εκεί όπου τα μαγαζάκια λιανικού εμπορίου επιβιώνουν σαν παμπάλαιες επιγραφές «Πίστωσις δεν δίδεται», «κατεβαίνουν» τα σκαλάκια του ημιυπόγειου βιβλιοπωλείου «Λεμόνι». Σκέτη η λέξη, χωρίς το άρθρο της. Λεμόνι, όπως το χρώμα του όταν είναι άγουρο, το πράσινο της ηρεμίας, το χρώμα που συμβολίζει τη γήινη πνευματικότητα.

Ο Σπύρος Τσιτσές εργάστηκε τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του επιβίωσης στο χώρο της πληροφορικής. Το καλοστημένο σάιτ του «Λεμονιού» οφείλει πολλά στην τεχνογνωσία του. Μέχρι εκεί. Το μεγάλο του πασιόν ήταν, είναι και θα είναι το βιβλίο. Οχι, το οποιοδήποτε. Το καλό, το ποιοτικό βιβλίο. Ομως, η «τρέλα» έχει ειδικότητα στη λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο, το δοκίμιο, την τέχνη, τη φιλοσοφία. Κι όχι αποκλειστικά στη μορφή του τυπωμένου βιβλίου. Η ψηφιακή βιβλιοθήκη με παραστάσεις θεάτρου, χορού, όπερας, με την υπογραφή μεγάλων σκηνοθετών και πρωταγωνιστών καθημερινώς εμπλουτίζεται. Εδώ, οι επιλογές του βιβλιοπώλη συμπίπτουν μ' αυτές του πελάτη. Και οι πελάτες είναι απαιτητικοί, όχι από καπρίτσιο, αλλά γιατί γνωρίζουν την καλλιτεχνία από μέσα, ως δημιουργοί: είναι σκηνοθέτες, ηθοποιοί, συγγραφείς, εικαστικοί.

Σ' αυτόν εδώ το χώρο με τα ξύλινα ράφια, που φαντάζουν παλαιικά, οι γυναίκες διαβάζουν περισσότερο μυθιστορήματα και διηγήματα. Οχι κατ' ανάγκην από τα εμπορικά, αφού εδώ η επιλογή είναι αυστηρή, χωρίς να είναι «μεταλλική». Ο αντρικός πληθυσμός επιμένει ιστορικά, δοκιμιακά και φιλοσοφικά. Ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα σαράντα, δηλαδή η πρώτη ωριμότητα και η οικονομική αυτάρκεια.

Η οικονομική κρίση για το «Λεμόνι» είναι μία πρόκληση. «Ο κόσμος συγκεντρώνεται σε μικρά βιβλιοπωλεία, γιατί έχει προσωπική επαφή με τον βιβλιοπώλη και ανταλλάσσει απόψεις», εκτιμά ο Σπύρος Τσιτσές. Η αναγνωστική ανάσχεση στον οικονομικό κατήφορο έρχεται με τα βιβλία: «Μανιφέστο των ανήσυχων οικονομολόγων. Κρίση και χρέη στην Ευρώπη: 10 μύθοι και 22 μέτρα που προτείνουμε για να βγούμε από το αδιέξοδο», Αλέν Τουρέν «Μετά την κρίση. Από την κυριαρχία των αγορών στην αναγέννηση της κοινωνίας», Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ. Η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής».

Αν το όνομα του Ντοστογέφσκι δεν ξαφνιάζει στην κατηγορία «Διαχρονικοί συγγραφείς», ξαφνιάζει το γεγονός ότι στο «Λεμόνι» ξεπουλάει η ασιατική και ειδικότερα η ιαπωνική ποίηση.

Αλλά είπαμε, το «Λεμόνι» παίζει με τις εξαιρέσεις. Καβάφης, Ελύτης, Καρούζος, Αγγελάκη-Ρουκ είναι οι ποιητές της πρώτης ζήτησης. Τα ποιητικά βιβλία του Γιάννη Βαρβέρη, τα οποία εκτίθενται στη βιτρίνα, δεν είναι εκεί μόνο λόγω του θανάτου του. Ανέκαθεν τα προτιμούσαν οι «ημιυπόγειοι» αναγνώστες.

«Ναυτίλος», Εξάρχεια

Δεν είναι οι τρεις σωματοφύλακες. Το μόνο κοινό που έχουν με τους πρωταγωνιστές τού πατρός Αλέξανδρου Δουμά είναι η αλληλεγγύη τους. Αλληλέγγυοι κυρίως στις δυσκολίες, σε δύσκολους καιρούς, με τα οικονομικά τους να βασίζονται ακόμη και σε δανεικά. Οχι, όμως, δανεικά και αγύριστα.

Το βιβλιοπωλείο «Ναυτίλος» παίζει με τη ναυτική ορολογία, ανακαλώντας τον παλαιό οδηγό «Οδηγίαι προς ναυτιλλομένους». Η οδός Χαριλάου Τρικούπη είναι ένας δρόμος-πέρασμα, από και προς το κέντρο, περισσότερο γέρνει στην οδό Σόλωνος του παλαιού Χημείου και δεν είναι δύσκολο να καταχωριστεί στα Εξάρχεια, αφού τον χωρίζουν το πολύ πεντακόσια μέτρα από αυτή την εμβληματική γειτονιά της Αθήνας.

Ετος ίδρυσής του, το γύρισμα του νέου αιώνα, το 2000. Ισότιμοι μέτοχοι ο Γιώργος Τσάκαλος, ο Δημήτρης Πιπίνης και ο Κώστας Χριστόπουλος. Πριν από δέκα χρόνια και βάλε ήταν «παιδιά» - και οι τρεις απόφοιτοι Λυκείου. Σήμερα, ο πρώτος βρίσκεται στα 53 του, ο δεύτερος στα 55 του και ο τρίτος στα 44 του. Η προβολή με όρους βιτρίνας υπακούει στο σύνθημα «Οχι στα εύκολα!». Υπηρετεί τα απαιτητικά, τα δοκιμιακά, τα ιστορικά και τα φιλοσοφικά βιβλία. Η λογοτεχνία μπαίνει με φειδώ, γιατί «τα κριτήρια είναι αυστηρά», λέει ο Δημήτρης Πιπίνης. Στον «Ναυτίλο» «ξαναταξιδεύουν» «ξεχασμένοι τίτλοι, βιβλία που κάνουν μικρή διαδρομή και χάνονται, άλλα που αντέχουν στο χρόνο και μας τα ξαναθυμίζουν οι πελάτες μας».

Είναι «σκληροπυρηνικοί», γιατί δεν θέλουν να κοροϊδέψουν τον αναγνώστη, γι' αυτό επιλέγουν και επιλέγουν, σε βαθμό που να τους βαριέσαι. Αν τους χαρακτηρίσεις γκρινιάρηδες, δεν θα έχεις κάνει λάθος. Αλλά άμα ψάχνεις το περίεργο, το ιδιαίτερο, το δυσεύρετο, την έχεις κάνει λαχείο. Αργά ή γρήγορα θα το ανακαλύψουν - κι ας σου σπάνε τα νεύρα, αφού είναι φορές που συμπεριφέρονται σαν Πυθίες.

Ενάντια, λοιπόν, στη λογική των βιβλίων που πέφτεις πάνω τους (στα απανταχού πολυκαταστήματα), λειτουργούν ως δέκτες εξαιρετικά ευαίσθητοι και αυτή την ευαισθησία τη μεταφέρουν σε ίσης θερμοκρασίας αποδέκτες. Κυρίως άντρες οι πελατοαναγνώστες τους, με μέση ηλικία τα τριάντα χρόνια. Σ' αυτό το ανδροκρατούμενο περιβάλλον, που, όμως, δεν πάσχει από μισογυνισμό, το Μνημόνιο «χτύπησε»: Παναγιώτης Κονδύλης «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας. Η καχεξία του αστικού στοιχείου στη νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία», Σιμόνη Βέιλ «Για την κατάργηση των κομμάτων», Ζαν Αμερί «Πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση». Κι όταν ο χρόνος συμμαχεί με την «αιωνιότητα» της λογοτεχνίας, δικαίως ή αδίκως, κρατάει τους Κ. Π. Καβάφη, Αρη Αλεξάνδρου, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Νίκο Καββαδία, Γιώργο Ιωάννου.

Του Βασίλη Καλαμαρά

Πηγή Ελευθεροτυπία

18.6.2011

Περιγραφή της κατασκευής ενός σπιτιού από πηλό με την ονομασία cob

2011-06-06T07:28:00.000-07:00

Η κατασκευή του σπιτιού στο Νέσσωνα οφείλεται σε μια αλληλουχία συγκυριών. Ερευνώντας στο διαδίκτυο για κάποιες φυσικές καλλιεργητικές μεθόδους που χρησιμοποιούν τον πηλό, ανακαλύψαμε τις δυνατότητες του σαν δομικό υλικό. Αυτό βέβαια δεν είναι νέο μιας και το 80% των κατοίκων του πλανήτη εξακολουθούν να ζουν σε χωμάτινα σπίτια. Το νέο όμως είναι ότι εδώ και είκοσι χρόνια, ξεκινώντας από την Αμερική, εμφανίστηκε ένας νέος όρος, η φυσική δόμηση, η επιλογή δηλαδή του να χτίζεις με τοπικά, φυσικά, και το μικρότερο δυνατό περιβαλλοντολογικό και οικονομικό κόστος.

Καλλιεργήθηκε η ιδέα της κατασκευής μιας αγροικίας χρησιμοποιώντας μια από τις πρώτες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για γήινα σπίτια, το κομπ, όπου χρησιμοποιούνται τα χέρια και τα πόδια για να σχηματιστούν μάζες πηλού αναμεμιγμένου με άμμο και άχυρο και οι οποίες τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη διαμορφώνοντας έτσι μονολιθικές κατασκευές με μεγάλη σταθερότητα. Η λέξη κομπ προέρχεται από μια παλιά αγγλική λέξη cob που σημαίνει καρβέλι ψωμιού και σβώλος. Έχοντας μια προϊστορία χιλιάδων χρόνων, χρησιμοποιούταν μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα στην Αγγλία όπου υπάρχουν σπίτια πεντακοσίων χρόνων χτισμένα έτσι. Η απόφαση μας βασίστηκε στην στιβαρότητα της κατασκευής, την απλότητα των εργαλείων, το χαμηλό κόστος και την μεγάλη ελευθερία που προσφέρει στον σχεδιασμό. Μας γοήτευσε, και εξακολουθεί να μας γοητεύει, η δυνατότητα του να πλάθεις το σπίτι με τα χέρια σα γλυπτό.

Μετά από τη μελέτη όλης της διαθέσιμης βιβλιογραφίας και από ένα πολύ διδακτικό ταξίδι στην γηραιά Αλβιόνα, όπου μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχουμε στην κατασκευή ενός τέτοιου σπιτιού, ξεκινήσαμε να χτίζουμε το δικό μας. Χρειάστηκαν πέντε μήνες προσωπικής εργασίας για να χτίσουμε ένα ολόκληρο σπίτι κυριολεκτικά με τα χέρια μας. Συνειδητοποιήσαμε επίσης ότι ήμασταν πολύ πιο επιτυχημένοι σαν οικοδόμοι από ότι θα γινόμαστε ποτέ σαν αγρότες.

Εκμεταλλευτήκαμε την τεράστια θερμική μάζα των τοίχων για να το ζεσταίνουμε τους χειμερινούς μήνες. Το μεγαλύτερο μέρος της νότιας όψης επιτρέπει στον ήλιο να μπαίνει μέσα τους χειμερινούς μήνες διατηρώντας έτσι σταθερή μια ελάχιστη εσωτερική θερμοκρασία 14 βαθμών όταν η εξωτερική αγγίζει το μηδέν. Για την ψύξη του σπιτιού υπάρχουν εισαγωγές αέρα χαμηλά στην βορεινή πλευρά και εξαγωγές αντίστοιχα στα ψηλότερα σημεία του σπιτιού. Επειδή δεν έχει χρησιμοποιηθεί τσιμέντο ή άλλα συνθετικά υλικά στην τοιχοποιία, το κτίριο αναπνέει και διαπνέει άριστα.

Για την κατασκευή του χρησιμοποιήσαμε κάποια υλικά που συλλέξαμε μόνοι μας, κάποια άλλα που μας προσφέρθηκαν δωρεάν ή αγοράσαμε μεταχειρισμένα, ξοδεύοντας περίπου το ποσό των 2.000 €.
Όσον αφορά τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις, αν το σπίτι κάποτε γκρεμιστεί μόνο η στέγη θα μείνει για να θυμίζει την ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση. Είναι το σημαντικότερο λάθος που κάναμε στην κατασκευή του σπιτιού και σκοπεύουμε να την αντικαταστήσουμε με μια φυτεμένη.

Στην αυλή μας έχουμε ήδη δοκιμάσει και άλλους τρόπους δόμησης χτίζοντας έναν τοίχο με τσουβάλια που περιέχουν χώμα καθώς και μια υπαίθρια μπανιέρα.

Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του φίλου και συνεργάτη μας Κώστα Κοντομάνου: www.cob.gr

Πηγή www.spitia.gr

Προτάσεις : Mediterraneo - Καστελλόριζο : έρωτας με την πρώτη ματιά

2011-06-05T21:57:00.000-07:00

Δεν χρειάζεται κανείς πολλά για να νιώσει ευτυχισμένος στο Καστελλόριζο. Αρκεί να πάρει μαζί του μερικά καλά βιβλία, γερά παπούτσια για περίπατο (το νησί το ανακαλύπτει κανείς καλύτερα με τα πόδια και υπάρχουν πανέμορφα μονοπάτια) και μεγάλη ποσότητα αντηλιακού. Και μετά, σε παίρνει μαζί του ο ρυθμός της ζωής. Ολα πάνω στο νησί είναι γαλήνια και ειρηνικά. Ο κόσμος είναι φιλικός, η ατμόσφαιρα μαγική. Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να ερωτευθείτε το νησί από τη στιγμή που θα πατήσετε το πόδι σας εκεί.

Και αυτό ακριβώς έπαθε η αρχιτέκτων Marie Rivalant από το Παρίσι, στην αρχή με το νησί, μετά με τον άντρα που ζούσε εκεί και αργότερα, με ένα παλιό σπίτι, που κοιτούσε τη θάλασσα. Ετσι λοιπόν, μετακόμισε στο νησί, παντρεύτηκε τον άντρα και αγόρασε το σπίτι. Ευτυχώς για μας, αποφάσισε να μετατρέψει το σπίτι σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Τα κατάφερε χωρίς καμία αρχιτεκτονική ή σχεδιαστική επιτήδευση.

Το σπίτι ήταν από μόνο του χαριτωμένο και η Μαρί έπραξε σοφά διατηρώντας το ως είχε, προσθέτοντας απλώς χρώμα, γουστόζικα μπάνια και λεπτομέρειες που δίνουν μία εξωτική νότα. Μία καταπληκτική σουίτα καταλαμβάνει το ισόγειο. Εχει τη δική της βεράντα στην πρόσοψη, στρωμένη στη διάρκεια του καλοκαιριού με πολύχρωμα μαξιλάρια, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να ρομαντσάρει λίγα μόνο βήματα από την ακροθαλασσιά. Τα άλλα δωμάτια απλώνονται στους δύο επάνω ορόφους. Οσα δωμάτια βλέπουν στη θάλασσα είναι ανάλαφρα και ανοιχτόκαρδα, ενώ τα άλλα που κοιτούν πίσω έχουν μία πιο ζεστή, ανατολίτικη ατμόσφαιρα, με στρώματα απλωμένα στο δάπεδο. Μερικά από τα δωμάτια επικοινωνούν, πράγμα που τα καθιστά ιδανικά για οικογένεια. Μία παράδοξη λεπτομέρεια, που δεν εκπλήσσει όλους ευχάριστα, είναι ότι τα μπάνια δεν έχουν πόρτες, παρά μόνο κουρτίνες. Προσωπικά δεν με ενόχλησε, αλλά καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι θέμα όταν ταξιδεύεις με κάποιον που δεν έχεις ιδιαίτερη άνεση.

Το πρωινό, ένα μείγμα ελληνικών, γαλλικών και τουρκικών γεύσεων, σερβίρεται στη βεράντα έως, ευτυχώς, αρκετά αργά. Στη διάρκεια της ημέρας μπορεί κανείς να κάνει ηλιοθεραπεία μπροστά στο σπίτι και να βουτήξει στα πεντακάθαρα νερά. Καθώς δεν υπάρχει παραλία, η Μαρί έχει προνοήσει τοποθετώντας ξαπλώστρες για τους πελάτες της στον παραθαλάσσιο δρόμο (μην ανησυχείτε, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα).

Περιέργως, ενώ το Hotel Mediterraneo λειτουργεί εδώ και αρκετό καιρό και πραγματικά ξεχωρίζει για το στυλ του, έχει τύχει ελάχιστης προβολής στον ελληνικό Τύπο. Οι περισσότεροι πελάτες είναι ξένοι. Είναι καιρός να το ανακαλύψουν και οι Ελληνες. Οι τιμές για δύο άτομα αρχίζουν από 70 ευρώ την ημέρα (μαζί με το πρωινό).

Mediterraneo, 851 11 Καστελλόριζο, τηλ. 22460-49007. www.mediterraneo-kastelorizo.com

Της Jacoline Vinke*

* Η Jacoline Vinke είναι συγγραφέας των βιβλίων «Great Small Hotels in Greece» και «Around Greece in 80 Stays». Η ιστοσελίδα της www.smallhotelsingreece.com παρουσιάζει μικρά και καλόγουστα ξενοδοχεία από όλη την Ελλάδα.

Πηγή Καθημερινή

28.5.2011

Εναλλακτικά σεμινάρια επίδοξων αγροτών στο Κτήμα Συγγρού

2011-06-04T23:31:00.000-07:00

Μελισσοκομία, σαλιγκαροτροφία, καλλιέργεια μανιταριών και αρωματικών φυτών είναι μερικά μόνο από τα σεμινάρια του ΙΓΕ (Ινστιτούτο Γεωργικών Επιστημών) στο Κτήμα Συγγρού, που γνωρίζουν πρωτοφανή επιτυχία. Φοιτητές, αγρότες, συνταξιούχοι και άνεργοι παρακολουθούν με ζήλο τα μαθήματα, που χρόνο με τον χρόνο κερδίζουν μεγαλύτερο κοινό: φέτος οι μαθητές έφθασαν τους 850, ενώ οι αιτήσεις ενδιαφερομένων ξεπέρασαν τις 1.200. Η τάση επιστροφής στη φύση επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Οπως αναφέρουν διδάσκοντες και διδασκόμενοι, τα σεμινάρια καλύπτουν πλέον νέες ανάγκες, καθώς πολλοί συμμετέχοντες σχεδιάζουν να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να ασχοληθούν με τη γεωργία ή την κτηνοτροφία.

«Για κάποιους μαθητές μου που δεν έχουν δουλειά το σεμινάριο είναι μια καλή διέξοδος», επισημαίνει η δρ Δήμητρα Σωτηροπούλου, που διδάσκει μαζί με τον δρα Βασίλη Κωτούλα καλλιέργεια αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών. «Η χώρα μας διαθέτει μεγάλη ποικιλία αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών, με τα οποία άλλωστε είναι εμπλουτισμένη και η διατροφή μας» επισημαίνει η κ. Σωτηροπούλου. Η καλλιέργειά τους μπορεί να συνδυαστεί με μελισσοκομία, ενώ αποτελεί εξαιρετική λύση για λιγότερο αποδοτικά εδάφη. «Εξετάζουμε μεσογειακά αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, που δεν είναι απαιτητικά σε νερό, και άλλα, όπως η αλόη, με σημαντικές φαρμακευτικές ιδιότητες», καταλήγει η κ. Σωτηροπούλου. «Κάνουμε πρακτική στο Κτήμα και ο καθένας μόνος του μπορεί να τα καλλιεργεί σε γλάστρες του σπιτιού του».

Μεγάλη προσέλευση
Το νεοεισαχθέν σεμινάριο καλλιέργειας μανιταριών προσελκύει πολλούς επίδοξους αγρότες. «Στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα περιλαμβάνονται τόσο τα άγρια (εδώδιμα και δηλητηριώδη) όσο και τα καλλιεργούμενα μανιτάρια» αναφέρει ο δρ Α. Φιλιππούσης, ερευνητής στο ΕΘΙΑΓΕ, που διδάσκει από κοινού το μάθημα με τη γεωπόνο-επιστήμονα τροφίμων MSc. Παναγιώτα Διαμαντοπούλου. Tο μάθημα εστιάζει στην τεχνική καλλιέργειας τόσο των εμπορικών ειδών (λευκό μανιτάρι, πόρτο μπέλο, πλευρώτους) όσο και άλλων με υψηλή διατροφο-φαρμακευτική αξία (λεντινούλα, τρούφα). «Παρακολουθούμε την καλλιέργεια σε όλα τα στάδια: παρασκευή υποστρώματος και εμβολίου (σπόρου), παραγωγή μανιταριών, συγκομιδή, συντήρηση, συσκευασία, μεταποίηση, εμπορία» εξηγεί η κ. Διαμαντοπούλου. Λόγω της μεγάλης προσέλευσης στο σεμινάριο, μάλιστα, το ΙΓΕ προωθεί σεμινάρια καλλιέργειας μανιταριών βραχείας διάρκειας (2 - 7 ημέρες).

Εναλλακτική καλλιέργεια με πολλές προοπτικές είναι και η σαλιγκαροτροφία. «Οι μαθητές μου είναι πολύ καλά ενημερωμένοι, έχουν κάνει έρευνα αγοράς και πολλοί σχεδιάζουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με αυτό» εξηγεί στην «Κ» η γεωπόνος κ. Αναστασία Σαρχόσογλου, που διδάσκει σε δύο τμήματα 70 ατόμων. «Ο κόσμος γνωρίζει ότι πρόκειται για μια συμφέρουσα καλλιέργεια, που μάλιστα επιδοτείται» συμπληρώνει. «Είναι εύκολο, βέβαια, να κατασκευάσεις ένα εκτροφείο σαλιγκαριών, αλλά είναι δύσκολο να επιβιώσει ένα σαλιγκάρι μέσα σε αυτό» επισημαίνει. «Τα σαλιγκάρια δεν αντέχουν σε θερμοκρασίες άνω των 35 βαθμών». Ωστόσο, η Ελλάδα, όπως και άλλες μεσογειακές χώρες φαίνεται να ενδείκνυται για σαλιγκαροτροφεία «γιατί διαθέτει πολλά διαφορετικά μικροκλίματα».

Σε ένα μπαλκόνι 80 τ. μ. «χώρεσε» τις γνώσεις που αποκόμισε από τα σεμινάρια στο Δάσος Συγγρού ο 45χρονος Γ. Ηλιάδης. Με 24 ρίζες βιολογικές ντοματιές, μελιτζάνες, πιπεριές, αγγούρια, πεπόνια, πατζάρια, καρπούζια, ρίγανη, βασιλικό και κάθε άλλης μορφής ζαρζαβατικό και αρωματικό φυτό ο 45χρονος Αθηναίος μοιάζει να είναι αυτάρκης. «Μαθαίνοντας τις τακτικές της βιολογικής καλλιέργειας στο πρώτο μου σεμινάριο, ανακάλυψα όλο το παρασκήνιο της συμβατικής γεωργίας» διηγείται. «Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να τρως αυτό που καλλιεργείς ο ίδιος». Καθώς το αγώγι ξυπνάει τον αγωγιάτη, ο κ. Ηλιάδης συνέχισε την επιμόρφωση παρακολουθώντας σεμινάρια λαχανοκομίας, φυτοπροστασίας, καλλιέργειας αρωματικών φυτών, αγροτοβιοτεχνιών και εν τέλει καλλιέργειας μανιταριών. Και από «παιδί της πόλης» έγινε «γκουρού» της γεωργίας.

Της Ιωάννας Φωτιάδη
Πηγή Καθημερινή
28.5.2011

info
Κάθε κύκλος μαθημάτων διαρκεί 120 διδακτικές ώρες και, μετά την επιτυχή ολοκλήρωσή του, χορηγείται στους φοιτήσαντες πιστοποιητικό παρακολούθησης. Οι εγγραφές γίνονται από 1η έως 20 Φεβρουαρίου και από 1η έως 20 Σεπτεμβρίου. Το ποσό εγγραφής για κάθε σεμινάριο ανέρχεται σε 130 ευρώ, ενώ για την ανθοδετική στα 300 ευρώ.
Πληροφορίες: Ινστιτούτο Γεωπονικών Επιστημών - Κτήμα Συγγρού, Κηφισίας 182, Μαρούσι, Τ 210-80.83.312.

Σε αμφιθέατρα η καλλιέργεια αρωματικών φυτών

2011-06-04T23:23:00.000-07:00

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Mοιάζει με αστείο. Η Ελλάδα είναι η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης σε βιοποικιλότητα, συναγωνίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο τη Μαδαγασκάρη στην ποικιλία αρωματικών - φαρμακευτικών φυτών, αλλά παραδόξως είναι η τελευταία στην παραγωγή τους στην Ευρώπη και αναγκάζεται να εισάγει ετησίως 1.400 τόνους φυτών για βιομηχανική και οικιακή χρήση.

Δεκαετίες τώρα η ελληνική γεωργία είναι στραμμένη σε μαζικές και εύκολες καλλιέργειες καλαμποκιού, σιτηρών, βαμβακιού και επιδοτήσεων και δεν έχει ακόμη σκεφθεί να αξιοποιήσει τον άλλο φυσικό πλούτο της, λένε οι ειδικοί επιστήμονες. Αποτέλεσμα αυτής της... αδράνειας είναι η Βουλγαρία, η Αλβανία, η Πολωνία, η Τουρκία και άλλες 6 χώρες της ΝΑ Ευρώπης να έχουν ξεπεράσει την Ελλάδα σε εξαγωγές αρωματικών - φαρμακευτικών φυτών, παρ’ όλο που δεν διαθέτουν ούτε την οργάνωση ούτε τον μηχανολογικό εξοπλισμό που διαθέτουν οι Ελληνες αγρότες.

Ενώ κάθε νομός της χώρας έχει να επιδείξει καλλιεργητές που έχουν στραφεί στα αρωματικά φυτά, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες «πρόκειται για μεμονωμένες προσπάθειες με λίγα στρέμματα, με καλά μεν αποτελέσματα, που δεν επαρκούν όμως για να χαρακτηριστούν οργανωμένη μαζική παραγωγή». Οσο για το υπουργείο Αγρ. Ανάπτυξης που θα μπορούσε να στηρίξει τον αγροτικό κόσμο «κάνει τον μετεωρολόγο για να δει αν πέρα βρέχει» όπως είπε παραγωγός από τα Φάρσαλα που συμμετέχει σε μια από τις τρεις ομάδες αγροτών, που έχουν ξεκινήσει μια αξιόλογη προσπάθεια καλλιέργειας αρωματικών φυτών.

Ενδιαφέρον εγχείρημα

Οι ομάδες αυτών των Θεσσαλών αγροτών σε συνεργασία με δύο εργαστήρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Ιδρυμα Αγροτικής Ερευνας φύτεψαν ήδη μελισσόχορτο, θυμάρι, εχινάκια, φασκόμηλο, χαμομήλι, μέντα, καλέντουλα, βασιλικό, σαπωνάρια, τσάι του βουνού και άλλα αρωματικά φυτά, για να αξιολογήσουν οργανωμένα και σε επιστημονική βάση το ερχόμενο φθινόπωρο τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά τους. Πρόκειται ίσως για το πιο ενδιαφέρον πείραμα που διεξάγεται αυτήν την περίοδο στον αγροτικό τομέα και από τα αποτελέσματά του ίσως κριθούν πολλά για το μέλλον των καλλιεργειών στην περιοχή της Θεσσαλίας.

Το εγχείρημα ξεκίνησε από τα εργαστήρια Αγροτικού Χώρου του τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας - Πολεοδομίας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Φυσιολογίας Ζωικών Οργανισμών του Παν. Θεσσαλίας, τα οποία ανταποκρίθηκαν στις αγωνίες των καλλιεργητών της περιοχής. Ενας δυναμικός πυρήνας περίπου 30 αγροτών ηλικίας έως 45 ετών κάθησαν από τον περασμένο Δεκέμβριο στα θρανία παρακολουθώντας ένα «σχολείο αρωματικών φυτών». Καλλιέργησαν τα αρωματικά φυτά για να τα αξιολογήσουν κατευθείαν από το χωράφι και να προχωρήσουν σε εκτεταμένες βιολογικές καλλιέργειες, προσδοκώντας ετήσιο εισόδημα έως και 40.000 ευρώ.

«Δεν μας φταίει κανένας για την κατάντια της ελληνικής γεωργίας που περίμενε τις... ώριμες επιδοτήσεις. Ας ξυπνήσουμε και ας δουλέψουμε οργανωμένα» δήλωσε στην «Κ» ο κ. Γ. Καλφόγλου, καλλιεργητής, που συμμετέχει στο «πείραμα των αρωματικών φυτών». Ο ίδιος φυτεύει αυτήν την περίοδο στα χωράφια του στην Υπέρεια Λάρισας και τα 19 αρωματικά φυτά που έχουν επιλεγεί από τους ειδικούς επιστήμονες, με στόχο τα αποδοτικότερα να αποτελέσουν την επόμενη καλλιέργειά του. Μάλιστα έχει έρθει ήδη σε επαφή με ομογενείς στην Αυστραλία για την απορρόφηση της μελλοντικής παραγωγής του.

Πριν από το σύνθημα «από το χωράφι στο ράφι» υπάρχει το σύνθημα «από την ιδέα στην πράξη» κι εκεί είναι η δική μας παρέμβαση τονίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Δημ. Γούσιος.

Τα δύο εργαστήρια φρόντισαν να μεταφέρουν στους αγρότες εκτός από την επιστημονική τους γνώση και την εμπειρία άλλων καλλιεργητών που κλήθηκαν ως ομιλητές σε σεμινάρια σε Φάρσαλα και Λάρισα. «Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο τα φυτά της πρώτης αυτής παραγωγής, ανέφερε ο καθηγητής κ. Δημ. Κουρέτας, θα αξιολογηθούν σε περιεκτικότητα διαδραστικών μορίων (αιθέρια έλαια) και οι αγρότες θα ξέρουν τι να καλλιεργήσουν».

Του Θανάση Τσιγγανα

Πηγή Καθημερινή

28.5.2011

Εναλλακτικό εμπορικό κέντρο στην υποβαθμισμένη Αθήνα

2011-06-02T22:25:00.000-07:00

Νέα εμπορική δραστηριότητα που ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες στο κέντρο της πόλης κοντά στην πλατεία Βικτωρίας; Και όμως... Τρεις άνθρωποι, κόντρα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δημιούργησαν το «Παραπέρα», ένα διαφορετικού τύπου «εμπορικό κέντρο» προτείνοντας καινούργιες αντιλήψεις σε όλους τους τομείς. Η ιδέα απλή, όσο και ενδιαφέρουσα. Νέοι, Ελληνες και «δημιουργοί», δηλαδή άνθρωποι που παράγουν και κατασκευάζουν πραγματικά κάτι, μπορούν να βρουν επιχειρηματική στέγη στο συγκεκριμένο κτίριο, νοικιάζοντας αντί μικρού αντιτίμου για χρονικό διάστημα από 1 εβδομάδα έως έξι μήνες ένα χώρο λίγων τετραγωνικών. Ετσι, μπορούν να δείξουν τι κάνουν, να γνωρίσουν και να γνωριστούν με τον κόσμο, αλλά και μεταξύ τους χωρίς να χρειαστεί να επωμιστούν το κόστος -ψυχολογικό αλλά και πραγματικό- ίδρυσης μιας επιχείρησης αυτήν τη δυσοίωνη περίοδο. Και όμως, η κρίση παρακίνησε και κατά ένα τρόπο ενέπνευσε τους δημιουργούς του «Παραπέρα».

Ενας εκ των τριών, ο κ. Γιώργος Βασιλειάδης, ηλεκτρολόγος μηχανολόγος, αναλαμβάνει να εξηγήσει το εγχείρημα. «Είμαστε επαγγελματίες και βέβαια έχουμε υποστεί τις συνέπειες της κρίσης. Από την άλλη όμως μένουμε εδώ, είμαστε δεμένοι με την τύχη αυτής της χώρας. Δεν έχει νόημα να γκρινιάζεις χωρίς να προτείνεις κάτι, στο μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας. Πέρα από πολιτική τοποθέτηση, νομίζω ότι όλοι οι Ελληνες συμφωνούμε σε μερικά βασικά πράγματα. Πρέπει να παράγουμε και να εξάγουμε, να μάθουμε να λειτουργούμε σαν ομάδα, να βρούμε νέες ιδέες, καινοτομίες και να τις παντρέψουμε με το εμπόριο, να αποκτήσουμε άλλη σχέση με την πόλη μας. Αυτά προσπαθούμε να εφαρμόσουμε».

Φροντισμένο, φρεσκοβαμμένο, καθαρό, πανέμορφο το διατηρητέο κτίριο γωνία Αχαρνών 61 και Φερών μοιάζει σχεδόν παράταιρο σε αυτή τη γειτονιά. «Διατηρητέο, με άδεια κατασκευής το 1921 πρώην ιδιοκτησία της οικογένειας Γουλανδρή με γοτθικά - ισλαμικά στοιχεία φρουριακής αρχιτεκτονικής» συστήνει το οίκημα η ιδιοκτήτριά του, αρχιτέκτονας κ. Ελένη Μαρκοβίτση. «Από μέσα να δεις» λέει η κ. Φρόσω Σφενδόνα, σχεδιάστρια ρούχων και μία από τις πρώτες συμμετέχουσες στην προσπάθεια.

Εντός, λοιπόν, ο χώρος μοιάζει... εργοτάξιο. Κοσμήματα, λάμπες, τσάντες, ρούχα, γυαλικά, διακοσμητικά αντικείμενα, παιχνίδια, όλα χειροποίητα και ελληνικά. Ο χώρος για κάθε εκθέτη - πωλητή - δημιουργό ορίζεται από τις πρώην πόρτες του κτιρίου του οποίου έχει κρατηθεί μόνο το κέλυφος. Εσωτερικά υπάρχουν τρεις όροφοι, χωρίς καθόλου χωρίσματα. Ενιαίοι χώροι για να χρησιμοποιούνται κατά βούληση και κατά ανάγκη.

Η όλη προσπάθεια έγινε με ιδιωτικά κεφάλαια. Επρεπε λοιπόν το κόστος της επένδυσης να είναι χαμηλό. Ετσι, οι πόρτες μετατράπηκαν σε διαχωριστικά, η επίπλωση του εστιατορίου που λειτουργεί στον κάτω όροφο -και σερβίρει εδέσματα, καφέ και ποτό, σε τιμές «μετά κρίση» - είναι χρησιμοποιημένες καρέκλες και τραπέζια που επισκευάστηκαν. Τα «περίπτερα» έχουν ράφια από πριονίδι, παραπροϊόν επεξεργασίας του ξύλου. «Η ιδέα ήταν να μην επιβαρυνθεί και το τελικό πρόϊόν. Αν είχαμε ξοδέψει πολλά χρήματα, θα ήμασταν υποχρεωμένοι να νοικιάζουμε ακριβότερα και τους χώρους» λέει ο κ. Βασιλειάδης. Βέβαια, το γεγονός ότι συνεργάστηκαν άνθρωποι που έχουν σχέση με την κατασκευή, καθώς και το ότι ο τρίτος συνεταίρος κ. Ηλίας Τζάκης είναι πολιτικός μηχανικός, έπαιξε ρόλο.

Σε μια γωνία εντοπίζω γυαλιστερά, σπαστά ποδήλατα. «Δυστυχώς δεν βρήκαμε ελληνική εταιρεία» παραδέχεται ο κ. Βασιλειάδης. Ομως, τα ποδήλατα είναι σημαντικά για το στίγμα της επιχείρησης σε σχέση με την πόλη. Αλλωστε, το «Παραπέρα» είναι έτοιμο να προσφέρει φιλοξενία σε όλα τα κινήματα των πολιτών όπως οι Αtenistas. Ολα μοιάζουν ιδανικά. Μόνο που δεν έχει κλείσει ούτε ένας μήνας που ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε λίγα τετράγωνα πιο πέρα. Η περιοχή δεν είναι λίγο «αντιεμπορική», αναρωτιέμαι. Ο κ. Βασιλειάδης με βεβαιώνει πως αυτή τη στιγμή «ίσως πρόκειται για την πιο ασφαλή περιοχή της Ευρώπης. Υπάρχει συνέχεια αστυνομία. Πλένουν δύο φορές την ημέρα την Ιουλιανού. Ξέρουμε όμως ότι αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Εχουμε συναίσθηση ότι η περιοχή είναι δύσκολη. Από την άλλη συγκριτικά έχει εμπορικά πλεονεκτήματα. Η πρόσβαση με τις συγκοινωνίες είναι εύκολη, τα ενοίκια είναι χαμηλά και έχει πολύ όμορφα κτίρια. Καλούμε λοιπόν και άλλους επενδυτές».

Πηγή Καθημερινή

1.6.2011

Το εισαγόμενο είναι πιο....γλυκό

2011-05-27T20:16:00.000-07:00

Οι Ελληνες τρώμε πολλές πατάτες- βραστές, τηγανητές, ψητές. Εκατομμύρια πατάτες. Πατάτες Αιγύπτου, Τουρκίας, Γαλλίας, Κύπρου. Πού και πού, και λίγες ελληνικές. Συνολικά εισάγουμε 140 εκατομμύρια κιλά πατάτας τον χρόνο (στοιχεία 2009). Αλλά και ντομάτες εισάγουμε, περίπου 15 εκατομμύρια κιλά κατ΄ έτος. Η «παραδοσιακή» χωριάτικη σαλάτα συχνά παρασκευάζεται με ντομάτες εισαγωγής και κρεμμύδι Αιγύπτου ή Ολλανδίας. Ακόμη και το χοιρινό του εορταστικού χριστουγεννιάτικου δείπνου ήταν πιθανώς εισαγόμενο, αφού η επάρκεια της ελληνικής παραγωγής δεν ξεπερνά το 20%. Δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται κάθε χρόνο για την εισαγωγή τροφίμων από την Ευρωπαϊκή Ενωση και τρίτες χώρες. Παρά τα δισεκατομμύρια των επιδοτήσεων, την τελευταία τριακονταετία η ελληνική παραγωγή παραμένει σταθερή. Οπως λέει χαρακτηριστικά ο επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αγροτικής Οικονομίας και Ανάπτυξης κ. Ευ.Κλωνάρης, μετά τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ) και τέσσερα ΚΠΣ, ο μέσος κλήρος στην Ελλάδα το διάστημα από το 1980 ως σήμερα αυξήθηκε μόλις κατά τρία στρέμματα (σήμερα φθάνει τα 42,6 στρέμματα).

Η στροφή λόγω επιδοτήσεων

Η ελληνική παραγωγή μπορεί να πάρει μπροστά, όπως αναφέρει ο κ. Χρ. Λαζανάκης, ο οποίος παράγει κηπευτικά προϊόντα με υδροπονία, μόνο αν σταματήσουν οι αγρότες να στηρίζονται στις επιδοτήσεις και να ρίχνουν ροδάκινα και άλλα προϊόντα στις χωματερές για να πάρουν τις αποζημιώσεις. «Πρέπει να δουλέψουν, να παραγάγουν καλά προϊόντα,ώστε να τα πωλήσουν στην αγορά με αξιώσεις, και όχι να κάθονται στα καφενεία και να καθοδηγούνται από τους γνωστούς κομματάρχες» επισημαίνει. «Τα κηπευτικά που παράγω τα πουλώ στην εσωτερική αγορά της Πάρου,όπου τα παράγω,και τα υπόλοιπα στην Αθήνα. Μάλιστα, υπάρχουν σκέψεις αργότερα να στραφώ και στην εξαγωγή τους» τονίζει.

Οι υψηλές επιδοτήσεις σε καπνό και βαμβάκι ώθησαν τους αγρότες να στραφούν σε τέτοιες καλλιέργειες. Και παρ΄ ότι τα τελευταία χρόνια η αγορά δεν ζητούσε αυτά τα προϊόντα, οι παραγωγοί, όπως σημειώνει ο κ. Κλωνάρης, «δεν επέλεγαν να καλλιεργήσουν είδη για τα οποία δεν δόθηκαν ποτέ επιδοτήσεις,όπως π.χ. η πατάτα». Αλλά ούτε και προς την κτηνοτροφία στράφηκαν οι έλληνες αγρότες, καθώς απαιτεί εργατικά χέρια και καθημερινή εργασία, σε αντίθεση με τη φυτική παραγωγή, η οποία είναι εκβιομηχανισμένη.

Από την άλλη πλευρά, το κόστος παραγωγής στη χώρα μας, σύμφωνα με τον κ. Λαζανάκη, έχει ανέβει πολύ εξαιτίας των αυξήσεων στις τιμές των λιπασμάτων και των υπόλοιπων φυτοπροστατευτικών ουσιών, καθώς και του ρεύματος. «Την ίδια στιγμή τα προϊόντα από τρίτες χώρες με φθηνά εργατικά χέρια φθάνουν στην Ελλάδα σε χαμηλότερες τιμές από τα ελληνικά. Τώρα που λόγω της κρίσης οι μετανάστες με τα χαμηλά μεροκάματα θα φύγουν από την Ελλάδα, θα οδηγηθούμε σε μια ακόμη πιο δύσκολη περίοδο, η οποία δεν ξέρω πού θα μας βγάλει. Σήμερα ίσως είναι η ευκαιρία να δημιουργήσουμε σωστές μονάδες παραγωγής,να μειώσουμε το κόστος και να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας αυτή την περίοδο που το έχει ανάγκη η χώρα» υποστηρίζει ο κ. Λαζανάκης. Και προσθέτει: «Πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε οργανωμένα και σωστά,και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να δώσει τις σωστές κατευθύνσεις» . Στη Γερμανία, όπως διευκρινίζει ο αναπληρωτής καθηγητής της Γεωπονικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Αν. Σιώμος, οι αρμόδιοι κάνουν συστηματική καταγραφή των απαιτήσεων των καταναλωτών και ανάλογα προσαρμόζεται η βιομηχανία τροφίμων. Για παράδειγμα, παρατήρησαν ότι τελευταίως το σπαράγγι το αγόραζαν κυρίως ηλικιωμένοι, διότι οι νέοι δεν είχαν χρόνο να το καθαρίσουν. Ετσι «έριξαν» στην αγορά καθαρισμένο σπαράγγι. Το ίδιο συνέβη και με το κρεμμύδι, το οποίο πλέον πωλείται καθαρισμένο και ψιλοκομμένο. Οπως τονίζει ο καθηγητής, «πρέπει να ξέρουμε σε ποιαν αγορά απευθυνόμαστε και τι ζητάει αυτή».

Φθηνότερα τα εισαγόμενα

Στην Ελλάδα το πρώτο σε ποσότητα εισαγόμενο λαχανικό είναι η πατάτα. «Το μεγαλύτερο ποσοστό προέρχε ται από την Αίγυπτο.Είναι κατώτερης ποιότητας από την ελληνική πατάτα και δεν είναι πιστοποιημένη. Οι έμποροι όμως την αγοράζουν στο ένα δέκατο της τιμής από αυτήν που βρίσκουν στην Ελλάδα» λέει ο κ. Σιώμος. Το ίδιο κάνουν με την ντομάτα, το καρότο, το μαρούλι, το κολοκυθάκι, τη μελιτζάνα, την πιπεριά και το σέλινο.

Με το κρεμμύδι, το σκόρδο, το κουνουπίδι και το λάχανο οι εισαγωγές ορισμένες περιόδους είναι αναπόφευκτες, καθώς δεν παράγονται στην Ελλάδα όλες τις εποχές του χρόνου. Οπότε οι έμποροι αναζητούν σκόρδο από την Κίνα ή την Αίγυπτο, κρεμμύδι από την Ολλανδία κτλ. Στην ντομάτα ή στην πατάτα όμως κριτήριο για την εισαγωγή τους αποτελεί αποκλειστικά και μόνο η χαμηλή τιμή των εισαγόμενων, αφού τα λαχανικά αυτά παράγονται όλον τον χρόνο στη χώρα μας.

Σε αυτό το πεδίο, των φθηνών εργατικών χεριών και του χαμηλού κόστους παραγωγής, η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα εισαγόμενα. Ο κανόνας μπορεί να αντιστραφεί μόνο στο πεδίο της ποιότητας. Αρκεί να ξεπεραστεί ένα ακόμη εμπόδιο.

Το σημαντικότερο ζήτημα όσον αφορά την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας έχει σχέση με τα «κανάλια διάθεσης» των προϊόντων στην αγορά. Οπως επισημαίνει ο κ. Σιώῶος, «μια μεγάλη αλυσίδα σουπερμάρκετ απαιτεί πιστοποιημένα προϊόντα. Υπογράφει συμβόλαια με τους παραγωγούς,τα οποία καθορίζουν τις ποσότητες, την ποιότητα,την τιμή». Για να γίνει όμως ένας τέτοιος προγραμματισμός, η μεγάλη αλυσίδα θέλει να συνομιλεί με μια οργανωμένη βάση παραγωγών. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο κ. Αντ.Πανούσης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Κτηνιάτρων Δημοσίων Υπαλλήλων, «το ισχύον συνεταιριστικό σύστημα θεωρείται χρεοκοπημένο και γραφειοκρατικό».

Πατάτες Καλαμάτας από την Αίγυπτο

Με σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες μοιάζει η αναζήτηση από τον καταναλωτή της χώρας προέλευσης των προϊόντων, μια και γύρω από την ταυτότητα των τροφίμων στήνονται συχνά κερδοσκοπικά παιχνίδια. Επιτήδειοι πωλούν τα εισαγόμενα προϊόντα ως ελληνικά χρησιμοποιώντας διάφορα κόλπα για να παραπλανήσουν τους καταναλωτές. Η πιο κοινή κομπίνα αφορά τις πατάτες. Μια συνήθης πρακτική που ακολουθούν ορισμένοι έμποροι είναι η εισαγωγή του λαχανικού από την Αίγυπτο στην Αθήνα όχι απευθείας αλλά μέσω άλλων περιοχών, π.χ. της Καλαμάτας, της Αχαΐας, της Θήβας. Εκεί τα αιγυπτιακά γεώμηλα ανακατεύονται με ντόπιο χώμα και βαφτίζονται ελληνικά για να προωθηθούν στην αγορά της πρωτεύουσας ως εγχώρια. Βάζουν ακόμη και διχτυωτά τσουβάλια τα οποία συνηθίζουν να χρησιμοποιούν οι έλληνες παραγωγοί για να ξεγελάσουν τους καταναλωτές.

«Πράσινη κάρτα» έχουν κατά καιρούς πάρει ζάχαρη Σερβίας, μέλι Βουλγαρίας ή Τουρκίας, κρασί Αφρικής, όσπρια Καναδά, Αργεντινής ή Κίνας, μπαρμπούνια Σενεγάλης και πολλά άλλα προϊόντα. Οι έλεγχοι του Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ) έχουν εντοπίσει πολλές φορές «εγχώρια» καρότα Ολλανδίας, «ντόπιους» χυμούς Αργεντινής, «κρητικές» ντομάτες Τουρκίας ή «κεφαλλονίτικο» κατσικάκι Ρουμανίας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΑΡΜΟΥΤΣΟΣ,ΣΕΦ
«Ευνοούν την οικονομία και το... γκουρμέ»

Σε τι οφείλεται η ολοένα αυξανόμενη «αγάπη» των Ελλήνων για τα εισαγόμενα προϊόντα; Είναι ζήτημα αποκλειστικά οικονομικό; ΄Η μήπως οι διατροφικές μας συνήθειες έχουν μεταβληθεί σε τέτοιον βαθμό που επιλέγουμε «ξενόφερτες» γεύσεις αντί για τα παραδοσιακά προϊόντα του τόπου μας; Σύμφωνα με τον σεφ κ. Δημήτρη Σκαρμούτσο, η προτίμηση των καταναλωτών για τα εισαγόμενα προϊόντα εξηγείται πρωτίστως με όρους οικονομικούς. «Εκ πρώτης όψεως ακούγεται “αφύσικο” να χρησιμοποιούμε λεμόνια Αργεντινής και ντομάτες Βελγίου. Κι όμως,οι τιμές αυτών των λαχανικών,τα οποία έχουν κάνει ένα... τεράστιο ταξίδι για να φτάσουν στο πιάτο μας, είναι φθηνότερες από τα αντίστοιχα ελληνικά. Ταυτόχρονα,σας διαβεβαιώνω ότι δεν υστερούν σε ποιότητα- αντιθέτως κάποιες φορές μπορεί να βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση και από τα ελληνικά!Συνεπώς,είναι λογικό τόσο οι καταναλωτέςόσο και οι επαγγελματίες της εστίασης να τα επιλέγουν» σχολιάζει ο κ. Σκαρμούτσος.

Πέρα από την οικονομική διάσταση, ωστόσο, ο έμπειρος σεφ υποστηρίζει ότι και οι μεταβαλλόμενες διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων παίζουν σημαντικό ρόλο.

«Πριν από μερικές δεκαετίες η μαγειρική ακολουθούσε τις εποχές. Οι σαλάτες, τα λαδερά πιάτα και σε ορισμένο βαθμό τα ψάρια διαμορφώνονταν ανάλογα με την εποχή του χρόνου και το κλίμα. Στις μέρες μας, αντιθέτως, έχουμε συνηθίσει να έχουμε στο πιάτο μας ό,τι επιθυμούμε,ανεξάρτητα από την εποχή. Αν όμως θέλω ντομάτα μες στο καταχείμωνο,λογικό δεν είναι να προτιμήσω την εισαγόμενη;» καταλήγει ο κ. Σκαρμούτσος.

Της Μάχης Τράτσα
Πηγή Το Βήμα
23.1.2011

Δημόσια απαγόρευση στην μπούργκα

2011-04-18T07:00:00.000-07:00

Η Γαλλία απαγόρευσε και επισήμως, τη Δευτέρα, την μπούργκα σε δημόσιους χώρους κι έγινε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη, που επιβάλλει περιορισμούς σε μια μορφή αμφίεσης, που ορισμένοι μουσουλμάνοι θεωρούν θρησκευτική υποχρέωση.

Η απαγόρευση, που επιβλήθηκε ύστερα από ένα χρόνο συζητήσεων και μήνες προετοιμασίας, θεωρείται από τους υποστηρικτές της ως απαραίτητο βήμα για τη διατήρηση της γαλλικής κουλτούρας και την καταπολέμηση μιας τάσης για διαφοροποίηση των μουσουλμάνων. Ωστόσο, η απαγόρευση πυροδότησε διαμαρτυρίες στο Παρίσι και σε πολλές άλλες πόλεις και έκανε πολλούς μουσουλμάνους να ανησυχούν για τα δικαιώματά τους ως Γάλλων πολιτών.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, η αστυνομία δεν μπορεί να αφαιρέσει τις μπούργκες, αλλά μόνο να επιβάλλει πρόστιμα ή να αξιώσει μαθήματα πολιτικής αγωγής για όσες παραβιάζουν τη νομοθεσία. Επιπλέον, έδειξε μικρή διάθεση να κινηθεί γρήγορα για την επιβολή των νέων κανονισμών από φόβο, μήπως προκληθούν ταραχές σε μεγάλες πόλεις με μουσουλμανικές κοινότητες. «Ο νόμος θα είναι απείρως δύσκολο να εφαρμοστεί και σπανίως θα εφαρμοστεί», είπε στο γαλλικό ραδιόφωνο, ο Μανουέλ Ρου, συνδικαλιστής αστυνομικός. Ο Πατρίς Ριμπέιρο, γενικός γραμματέας της Synergie Officiers, ένωσης αστυνομικών, είπε ότι «ο νόμος αποτελεί πάνω απ’ όλα πηγή προβλημάτων». Σε περιοχές με μεγάλο μεταναστευτικό πληθυσμό, είπε σε μια συνέντευξη, ο νόμος δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αυστηρότητα: «Θα προκαλέσουμε ταραχές». Για τη διαχείριση του ζητήματος θα χρειαστεί η βοήθεια των θρησκευτικών αρχών. Ο νόμος δεν αναφέρει ρητά το Ισλάμ ή τις γυναίκες. Απαγορεύει την κάλυψη του προσώπου σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ως μέτρο ασφαλείας. Ενα άρθρο του λέει ότι όποιος υποχρεώνει μια γυναίκα να καλύπτει το πρόσωπό της μπορεί να φυλακιστεί μέχρι ένα χρόνο ή να τιμωρηθεί με πρόστιμο 30.000 ευρώ.

Δημοφιλής, αλλά...

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο νόμος είναι δημοφιλής στη Γαλλία και πέρασε από τη Βουλή με μόνο μία ψήφο κατά. Ωστόσο, πολλές μουσουλμάνες δηλώνουν οργισμένες, καθώς γι’ αυτές ο νόμος διακρίνει και στιγματίζει ένα φύλο μιας θρησκείας. Το υπουργείο Εσωτερικών υπολογίζει ότι περίπου 2.000 γυναίκες φορούν το νικάμπ στη Γαλλία, αλλά με έξι εκατομμύρια μουσουλμάνους στη χώρα, το μέτρο μοιάζει μεγάλο σε σχέση με το πρόβλημα, λένε οι επικριτές του, και κατηγορούν τον πρόεδρο Σαρκοζί και το κεντροδεξιό κόμμα του για γενικευμένο και αδικαιολόγητο φόβο του Ισλάμ και των μεταναστών.

Πηγή Καθημερινή

17,4,2011

Χορεύοντας.....

2011-02-26T10:49:00.000-08:00

Thought of You from Ryan J Woodward on Vimeo.

Philip Haas : "Το πρόσωπο του Χειμώνα"

2011-02-14T01:59:00.000-08:00

"Πρόσωπο από χειμώνα" του Αμερικάνου σκηνοθέτη Philip Haas - Μιλάνο

Μια "αλλοιώτικη εκδοχή" του Χειμώνα.

Ο καλλιτέχνης εμπνεύστηκε το έργο του από το έργο του Giuseppe Arcimboldo "Χειμώνας"

Χρήσιμες πληροφορίες για Μουσεία - Πινακοθήκες κλπ

2011-02-06T10:35:00.000-08:00

Ακρόπολης (Μακρυγιάννη 2-4,τηλ.210 9241.043, www. theacropolismuseum.gr).Ωρες λειτουργίας:
08.00-20.00 καθημερινά.Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 5 ευρώ.

Αλεξ Μυλωνά- Σύγχρονης Τέχνης (πλ. Αγίων Ασωμάτων 5,Αθήνα,τηλ.210 3215.717).Ωρες λειτουργίας: Τετ. 11.00-20.00, Πέμ., Παρ., Σάββ. 11.00-17.00,Κυρ.10.00-17.00.Δευτ.,Τρ.κλειστά.

Αρχαίας Αγοράς (Αδριανού 24,Πλάκα,τηλ.210 3210.185).Ωρες λειτουργίας: Δευτ.11.00-19.00, Τρ.Κυρ.08.00-19.00. Είσοδος: 4 ευρώ,2 ευρώ (υπερήλικοι,φοιτητές) ή 12 ευρώ (ισχύει και για τους αρχαιολογικούς χώρους: Ακρόπολη,Ρωμαϊκή Αγορά,Θέατρο Διονύσου,Στύλοι Ολυμπίου Διός).

Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνος (Πλαταιών 114, Μαραθώνας,τηλ.22940 55155).Εκθέματα από τη Νεολιθική Εποχή ως και την Υστερη Ρωμαϊκή Περίοδο.Εκθέματα από τη μάχη του Μαραθώνα. Ωρες λειτουργίας: Τρ.-Κυρ.08.30-15.00.Είσοδος: 3 ευρώ (μειωμένο 2 ευρώ).

Αρχαιολογικό Πειραιά (Χαρ.Τρικούπη 31, Πασαλιμάνι,τηλ.210 4521.598).Από τον 8ο αιώνα π.Χ.ως τα ελληνιστικά χρόνια.Ωρες λειτουργίας: 08.30-15.00 καθημερινά.Δευτ.κλειστά.

Ατελιέ Σπύρου Βασιλείου (Γουέμπστερ 5Α,Αθήνα, τηλ.210 9231.502).Το σπίτι του ζωγράφου και συλλογή έργων του.Ωρες λειτουργίας: Τρ.,Πέμ.,Παρ. 10.00-16.00, Τετ.12.00-20.00, Σάββ., Κυρ.10.00-16.00, Δευτ.κλειστά.

Βυζαντινό και Χριστιανικό (Βασ.Σοφίας 22,Αθήνα,τηλ.210 7211.027).Εργα τέχνης της βυζαντινής και μεταβυζαντινής εποχής.Ωρες λειτουργίας: 08.30-19.30 καθημερινά.Δευτ.κλειστά. Είσοδος: 4 ευρώ,2 ευρώ (μειωμένο).

Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (Λεβίδου 13,τηλ.210 8015.870). Η φυσική ιστορία του πλανήτη.Ωρες λειτουργίας: 09.00-14.30 από Δευτέρα ως Σάββατο,10.00-14.30 την Κυριακή.Είσοδος: 3 ευρώ για παιδιά,5 ευρώ για ενηλίκους.

Εβραϊκό (Νίκης 39, Αθήνα,τηλ.210 3225.582). Η ιστορία των εβραίων της Ελλάδας,παραδόσεις,έθιμα,πολιτισμός. Ωρες λειτουργίας: 09.00-14.30 καθημερινά,10.00-14.00 Κυριακή.Σάββ.κλειστά.Είσοδος: 5 ευρώ,3 ευρώ (φοιτητές,μαθητές και άνω των 60 ετών).

Εθνική Γλυπτοθήκη (Αλσος Στρατού, Γουδή, είσοδος Κατεχάκη, τηλ. 210 7709.855).Ωρες λειτουργίας: Δευτ.,Τετ.,Πέμ.,Παρ.17.00-21.00.Σάββ.,Κυρ.09.00-15.00.Τρ.κλειστά.Είσοδος: 6,50 ευρώ,3 ευρώ (φοιτητές).

Εθνική Πινακοθήκη (Βασ.Κωνσταντίνου 50,Αθήνα,τηλ.210 7235.937, www. nationalgallery.gr).Μόνιμη συλλογή ελληνικής ζωγραφικής. Ωρες λειτουργίας: Δευτ., Πέμ.,Παρ.,Σάββ.,09.00-15.00.Τετ.,09.00-15.00 και 18.00-21.00. Κυρ.10.00-14.00, Τρ.κλειστά. Είσοδος: 6,46 ευρώ,2,93 ευρώ (φοιτητές και άνω των 65 ετών).

Εθνικό Αρχαιολογικό (Πατησίων 44,Αθήνα,τηλ. 210 8217.717). Ωρες λειτουργίας: Δευτ.13.30-20.00, Τρ.-Κυρ.08.00-20.00.Είσοδος: 7 ευρώ,3 ευρώ (άνω των 65 ετών,ως 18 ετών),φοιτητές δωρεάν.

Εθνικό Ιστορικό (Παλαιά Βουλή,Σταδίου 13,Αθήνα,πλ. Κολοκοτρώνη,τηλ.210 3237.617).Από την Αλωση ως το 1940.Ωρες λειτουργίας: 09.00-14.00 καθημερινά.Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 3 ευρώ,Κυρ.δωρεάν.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Κτίριο Ωδείου Αθηνών,Βασ.Γεωργίου Β΄ 17-19 και Ρηγίλλης,Αθήνα,τηλ.210 9242.111-2,www. emst.gr).Επιλογές από τη μόνιμη συλλογή.Ωρες λειτουργίας: Τρ.,Τετ., Παρ.,Σάββ.,Κυρ.11.00-19.00.Πέμ.11.00-22.00. Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 5 ευρώ,3 ευρώ (φοιτητές). Δωρεάν: κάτω των 12 ετών,άνω των 65 ετών,άτομα με ειδικές ανάγκες και ο συνοδός τους,καθώς και Πέμ. για όλο το κοινό 17.00-22.00.

Εκκλησιαστικό Μουσείο Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης (Μητροπόλεως και Βογατσικού 7,Θεσσαλονίκη,τηλ.2310 228.823).Πέντε ενότητες εκθεμάτων: «Η εικόνα στο Σώμα της Εκκλησίας»,«Το Σύμβολο της Πίστεως και η Εικόνα»,«Τα μετά το Βυζάντιο»,«Εκκλησία Κυρίου, Εκκλησία πιστών» και «Η Ιερά Μητρόπολις της Αγιοτόκου Θεσσαλονίκης».

Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (Κυδαθηναίων 17, Πλάκα.Τζαμί,Αρεως 1, πλ.Μοναστηρακίου.Λουτρό των Αέρηδων,Κυρρήστου 8. Σπίτι οδού Πανός 22,τηλ.210 3229.031). Συλλογές υφαντικής,ενδυμασιών,αργυροχοΐας,μεταλλοτεχνίας, ξυλογλυπτικής και λαϊκής ζωγραφικής,από το 1650 ως σήμερα. Ωρες λειτουργίας: 10.00-14.00 καθημερινά.Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 2 ευρώ,1 ευρώ (φοιτητές,πολίτες της ΕΕ άνω των 65 ετών).Κυρ.Νοεμβρίου- Μαρτίου δωρεάν.

Ελληνικής Παιδικής Τέχνης (Κόδρου 9,Αθήνα,τηλ.210 3312.621).Ζωγραφική και κατασκευές από καλλιτέχνες 5-14 ετών.Ωρες λειτουργίας: Τρ.-Σάββ.10.00-14.00,Κυρ.11.00-14.00. Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 1,47 ευρώ (παιδιά,φοιτητές δωρεάν).

Θεατρικό (Ακαδημίας 50,Αθήνα,τηλ. 210 3629.430,3637.453,www.theatremuseum.gr). Θεατρικά κοστούμια,προσωπικά αντικείμενα,φωτογραφίες,μακέτες. Ωρες λειτουργίας: Δευτ.-Παρ. 10.00-15.00, Κυρ.10.00-13.00,Σάββ.κλειστά.

Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ.Θεοχαράκη (Βασιλίσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν 1,τηλ.210 3611.206, www. thf.gr). Περιοδικές θεματικές εκθέσεις,συναυλίες,εκπαιδευτικά προγράμματα και διαλέξεις.Ωρες λειτουργίας: Δευτ.,Τετ.,Σάββ.,Κυρ. 10.00-18.00,Πέμ.και Παρ.10.00-22.00,Τρ.κλειστά. Είσοδος: 6 ευρώ,3 ευρώ (μειωμένο).

Ισλαμικής Τέχνης (παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη,Διπύλου και Ασωμάτων,Κεραμεικός,τηλ.210 3225.550). Αντικείμενα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία,τη Μέση Ανατολή,την Υεμένη και την Ιβηρική Χερσόνησο.Ωρες λειτουργίας: Τρ.-Κυρ.09.00-15.00,Τετ.
09.00-21.00.Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 5 ευρώ,2,50 ευρώ (άνω των 65 ετών,φοιτητές).Κάθε Τετάρτη,είσοδος ελεύθερη.

Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας (Δημοκρίτου 7, Κολωνάκι,τηλ.210 3629.513). Ελληνική ενδυμασία και έλληνες ζωγράφοι. Κανελλοπούλου (Θεωρίας 12 και Πανός,Πλάκα,τηλ. 210 3212.313).Εργα τέχνης από το 3000 π.Χ.ως τον 19ο αιώνα.Ωρες λειτουργίας: 08.30-15.00 καθημερινά.Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 2 ευρώ,1 ευρώ (άνω των 65 ετών και φοιτητές),φοιτητές ΕΕ δωρεάν.

Κειμηλιαρχείο Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης (Λεωνίδα Παπαπαύλου 48,Σέρρες,τηλ.23210 99780).Τέσσερις θεματικές ενότητες: ιερές εικόνες, ξυλόγλυπτα,άμφια,ιερά σκεύη.Ωρες λειτουργίας: Δευτ.-Παρ.10.00-13.00.Είσοδος ελεύθερη.

Κέντρο Γαία (Οθωνος 100,τηλ.210 8015.870).Οι ανθρώπινες επεμβάσεις στον πλανήτη Γη μέσα από οπτικοακουστικά και αμφίδρομα μέσα.Ωρες λειτουργίας: 09.00-14.30 καθημερινά,εκτός Παρασκευής και εορτών.Είσοδος: 4,50 ευρώ,1,50 ευρώ (φοιτητές).

Κεραμεικού (Ερμού 148,τηλ.210 3463.552).Ωρες λειτουργίας: Δευτ.11.00-15.00,Τρ.-Κυρ.08.30-15.00.

Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη (Καλλισπέρη 12 και Καρυατίδων,Ακρόπολη).Μόνιμη συλλογή με 4.000 κοσμήματα και μικρογλυπτά. Ωρες λειτουργίας: Δευτ.,Πέμ.,Παρ.,Σάββ.09.00-16.00, Τετ.09.00-21.00,Κυρ.11.00-16.00.Τρ.κλειστά. Είσοδος: 3 ευρώ,2,30 ευρώ (φοιτητές,συνταξιούχοι,ομαδικά).Τετ. μετά τις 15.00 και Σάββ.09.00-11.00,είσοδος ελεύθερη.

Κρατικό Σύγχρονης Τέχνης (Κολοκοτρώνη 21, Μονή Λαζαριστών,Θεσσαλονίκη,τηλ.2310 589.140-3,www. greekstatemuseum.com). Συλλογή Κωστάκη- Εργα Ρωσικής Πρωτοπορίας.Ωρες λειτουργίας: Δευτ.-Παρ.10.00-14.00 και 17.00-21.00, Σάββ.-Κυρ.10.00-21.00.Είσοδος: 3 ευρώ,1,5 ευρώ (μαθητές,φοιτητές),1 ευρώ (ομαδικά),δωρεάν σε συγκεκριμένες ομάδες.

Κυκλαδικής Τέχνης (Νεοφύτου Δούκα 4 και Μέγαρο Σταθάτου,Βασ.Σοφίας και Ηροδότου 1, τηλ. 210 7228.321, www. cycladic.gr).Συλλογή κυκλαδικής τέχνης.Ωρες λειτουργίας: Δευτ.,Τετ.,Παρ.,Σάββ.10.00-17.00,Πέμ. 10.00-20.00,Κυρ.11.00-17.00.Τρ.κλειστά.Είσοδος: 5 ευρώ,2,5 ευρώ (φοιτητές,άνω των 65 ετών,Σάββ. για όλους),δωρεάν σε συγκεκριμένες ομάδες.

Λαογραφικό και Εθνολογικό Μακεδονίας- Θράκης (Βασ.Ολγας 68, Θεσσαλονίκη).«Στους μύλους της Μακεδονίας και της Θράκης- Νερόμυλοι, νεροπρίονα,νεροτριβές,μαντάνια στην παραδοσιακή κοινωνία».Μόνιμη έκθεση.

Μακεδονικό Σύγχρονης Τέχνης (Εγνατίας 154, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 240.002). Συλλογή σύγχρονης τέχνης. Ωρες λειτουργίας: Τρ.-Σάββ.10.00-14.00 και 18.00-21.00, Κυρ.11.00-15.00.Δευτ.κλειστά.

Μπενάκη (Κουμπάρη 1, τηλ.210 3671.000).Η Ιστορία της Ελλάδας από τα προϊστορικά χρόνια ως τις αρχές του 20ού αιώνα. Ωρες λειτουργίας: Δευτ.,Τετ.,Παρ.,Σάββ.09.00-17.00, Κυρ.09.00-15.00,Πέμ.09.00-24.00.Τρ.κλειστά.Είσοδος: 6 ευρώ,3 ευρώ (υπερήλικοι),10 ευρώ ενιαίο εισιτήριο για περιοδική έκθεση και μόνιμες συλλογές,φοιτητές και κάθε Πέμπτη δωρεάν.

Μπενάκη- Κτίριο οδού Πειραιώς (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου,Γκάζι,τηλ.210 3453.111-3).Ωρες λειτουργίας: Τετ.,Πέμ.και Κυρ.10.00-18.00,Παρ.και Σάββ. 10.00-22.00.Δευτ.και Τρ.κλειστά.Είσοδος: 3 ευρώ.

Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου (Νεστορίδειον Μέλαθρον,πλ.Χαρίτου,Ρόδος,τηλ.22410 43780).Μόνιμη συλλογή νεοελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής.

Νομισματικό Αθηνών (Πανεπιστημίου 12, Αθήνα,τηλ.210 3612.190).Ωρες λειτουργίας: Τρ.-Κυρ. 08.30-15.00,Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 3 ευρώ,2 ευρώ (μειωμένο).

Παιδικό (Κυδαθηναίων 14,Αθήνα,τηλ. 210 3312.995-6).Ο Δήμος Αθηναίων και το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο παρουσιάζουν αμφίδρομα εκθέματα που βοηθούν τα παιδιά να εξοικειωθούν με τη σύγχρονη καθημερινή πραγματικότητα. Ωρες λειτουργίας: Τρ.-Παρ.10.00-14.00, Σάββ.-Κυρ.10.00-15.00. Δευτ.κλειστά.

Πιερίδη Αρχαίας Κυπριακής Τέχνης (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός,τηλ.210 3480.000).Η ιστορία του κυπριακού πολιτισμού από τα προϊστορικά χρόνια ως τον Μεσαίωνα.Ωρες λειτουργίας: 09.30-24.00 καθημερινά.Είσοδος: 3 ευρώ, 1,50 ευρώ (φοιτητές).

Πινακοθήκη Ευ.Αβέρωφ (Μέτσοβο,τηλ.26560 41210).Μόνιμη συλλογή νεοελληνικής τέχνης 19ου-20ού αιώνα.Ωρες λειτουργίας: 10.00-16.00 καθημερινά,Τρ.κλειστά.Είσοδος: 3 ευρώ,2 ευρώ (μαθητές,φοιτητές).

Πινακοθήκη Κουβουτσάκη (Λεβίδου 11, Κηφισιά, τηλ. 210 6233.682-3).Μόνιμη έκθεση συλλογής 1.500 έργων παραστατικής ζωγραφικής ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το 1800 ως σήμερα.Ωρες λειτουργίας: Τρ.Παρ.09.00-14.00 και 18.00-21.00,Σάββ.και Κυρ. 10.00-15.00.Δευτ.κλειστά. Είσοδος ελεύθερη.

Πολεμικό (Ριζάρη 2,Κολωνάκι,210 7244.464).Ωρες λειτουργίας: 09.00-14.00 καθημερινά.Δευτ.κλειστά.Είσοδος ελεύθερη.

Πόλεως των Αθηνών-Βούρου - Ευταξία (Παπαρρηγοπούλου 7, πλ.Κλαυθμώνος, τηλ.210 3231.397, 3246.164).Η ιστορία της Αθήνας από τη Φραγκοκρατία και ύστερα,κυρίως κατά την οθωμανική περίοδο.Μεγάλοι περιηγητές.Πινακοθήκη.Ωρες λειτουργίας: 10.00-14.00 καθημερινά.Τρ. κλειστά.Είσοδος: 5 ευρώ,3 ευρώ (φοιτητές,υπερήλικοι,ομάδες άνω των τεσσάρων),δωρεάν για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Συλλογή Εμφιετζόγλου (τέρμα οδού Φοινίκων,Ανάβρυτα- Μαρούσι,τηλ. 210 8097.100,210 6143.340). Εργα καλλιτεχνών από τα μέσα του 19ου αιώνα ως σήμερα,από τον Νικόλαο Γύζη στον Τάκι,από τον Κώστα Τσόκλη στον Γιώργο Γυπαράκη και από τη Βάσω Κατράκη στον Αλέξανδρο Αβρανά.Ωρες λειτουργίας: Κυρ.10.00-18.00 (για το κοινό),Τρ.,Τετ.(εκπαιδευτικά προγράμματα,κατόπιν συνεννοήσεως,09.45 και 11.30).

Φρυσίρα (Μονής Αστερίου 3-7, Πλάκα,τηλ.210 3234.678).Ωρες λειτουργίας: Τετ.-Παρ.10.00-17.00, Σάββ.,Κυρ.11.00-17.00,Δευτ.,Τρ.κλειστά.Είσοδος: 3 ευρώ.

Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α΄,1ος όροφος,Λιμάνι Θεσσαλονίκης,τηλ. 2310 566.716). ΡhotoΒiennale 2010. Ωρες λειτουργίας: Τρ.- Παρ.11.00-18.00,Σάββ.11.00-22.00, Κυρ.11.00-20.00,Δευτ.κλειστά.Είσοδος: 2 ευρώ, 1 ευρώ,0,50 ευρώ.

Πηγή Το Βήμα

6.2.2011

Μπανάνες δεν υπάρχουν πια...

2011-01-29T00:42:00.000-08:00

Η μπανάνα πεθαίνει. Σε δέκα χρόνια μπορεί να μην υπάρχει όπως την ξέρουμε σήμερα. Τη σκοτώνει μια φονική αρρώστια που έχει εξαπλωθεί στον μισό πλανήτη, ένας ακατανίκητος μύκητας που απειλεί με αφανισμό καλλιέργειες, φρούτα, αλλά και ανθρώπους στην Αφρική, στην Ασία και στον Ειρηνικό. Πολυεθνικές-κολοσσοί, που προκάλεσαν το πρόβλημα, ξοδεύουν τώρα εκατομμύρια δολάρια για να αποτρέψουν την καταστροφή. Ερευνητές δίνουν μάχη με τον χρόνο για να βρουν τη θεραπεία και να σώσουν ένα είδος που μοιάζει καταδικασμένο από την ίδια του τη φύση. Διότι η μία (και μοναδική!) ποικιλία μπανάνας που καταναλώνουμε στη Δύση είναι εντελώς στείρα. Δεν μπορεί να αναπαραχθεί, ούτε να γίνει από μόνη της πιο ανθεκτική ώστε να επιβιώσει.

«Αυτά παθαίνει όποιος δεν κάνει σεξ... Είναι το αγαπημένο μας ανέκδοτο στο εργαστήριο» είχε δηλώσει αστειευόμενος ο Ράντι Πλοτς, φυτοπαθολόγος στο Πανεπιστήμιο της Φλόριδας. Ηταν ο πρώτος που εντόπισε τον μύκητα Τropical Race 4, ο οποίος έχει καταστρέψει σχεδόν όλες τις φυτείες στην Ασία και στην Αυστραλία. Αν περάσει στη Λατινική Αμερική, όπου καλλιεργείται το 99% των εξαγωγών, το τέλος θα είναι αμετάκλητο.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα χαθεί από προσώπου γης μια μπανάνα. Τη δεκαετία του 1950 η πιο γνωστή ποικιλία, η Gros Μichel, σαρώθηκε μέσα σε λίγα χρόνια από μια παρόμοια επιδημία.

Κατά ειρωνεία της τύχης, οι επιστήμονες που έψαξαν να βρουν αντικαταστάτη ανθεκτικό στον μύκητα κατέληξαν στην ποικιλία Cavendish, αυτήν που εισάγεται αποκλειστικά σήμερα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. «Η απειλή της πλήρους κατάρρευσης οφείλεται σε συνειδητή χειραγώγηση και εκμετάλλευση:για να μπορεί να αγοράζει ο δυτικός καταναλωτής μεγάλεςκαι ομοιόμορφες μπανάνεςοι πολυεθνικές επιδίδονταιτα τελευταία 150 χρόνιασε υπερεντατική μονοκαλλιέργεια σε τεράστιες εκτάσεις μιας και μοναδικής ποικιλίας» εξηγεί ο δρ Πλοτς. Και τονίζει: «Και μάλιστα με υβρίδια στείρα, που δεν αναπαράγονται με φυσικό τρόπο, άρα δεν έχουν ανθεκτικότητα απέναντι στις ασθένειες».
Η μπανάνα δεν είναι μόνο το πιο απειλούμενο, αλλά και ένα από τα πιο επικίνδυνα φρούτα στον πλανήτη- και μάλιστα με όρους πολιτικούς. «Μπανανία» λέμε μια χώρα που διοικείται από τα ξένα ιδιωτικά συμφέροντα και τις πολυεθνικές εταιρείες. Ολα άρχισαν το 1899, με την ίδρυση της αμερικανικής United Fruit Company (νυν Chiquita). Αυτή η πανίσχυρη επιχείρηση «έβαλε πόδι» σε χώρες της Λατινικής Αμερικής εκμεταλλευόμενη απέραντες φυτείες μπανάνας στην Κόστα Ρίκα, στην Κούβα, στην Κολομβία, στη Γουατεμάλα, στην Τζαμάικα και στη Νικαράγουα. Με τη στήριξη των ΗΠΑ χρησιμοποίησε δικτάτορες και κάθε αθέμιτο μέσο ώστε να μην απειλήσει κανένας τα συμφέροντά της. Σήμερα οι πολυεθνικές έχουν στραφεί στη δημιουργία γενετικά τροποποιημένης μπανάνας- ειδικά η Chiquita με μια δοκιμαστική καλλιέργεια στην Κόστα Ρίκα. Αλλού επιστήμονες προσπαθούν να δημιουργήσουν νέες ποικιλίες, σε επιλεκτικές διασταυρώσεις με άγρια ή σπάνια είδη.

«Προς το παρόν πάντωςη δημιουργία της ανθεκτικής φυσικής σούπερ μπανάνας είναι μακρινό όνειρο» λέει ο Χουάν Φερνάντο Αγκιλάρ, επικεφαλής του Ιδρύματος Αγροτικών Ερευνών στην Ονδούρα. Ο αμερικανός ρεπόρτερ Νταν Κέπελ συνοψίζει στο μπεστ σέλερ «Μπανάνα: Η μοίρα του φρούτου που άλλαξε τον κόσμο» («Βanana: Τhe Fate of the Fruit that Changed the World») 7.000 χρόνια της φυσικής ιστορίας της μπανάνας, καθώς και τον ρόλο που έπαιξε στον πολιτισμό, στην οικονομία και στην πολιτική. Το ντοκυμαντέρ «Το σκάνδαλο της μπανάνας» του σουηδού σκηνοθέτη Φρέντρικ Γκέρτεν καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής των εργατών στις τεράστιες φυτείες του ομίλου Dole στη Νικαράγουα.

Οσο για την τέχνη, στην ταινία «Μπανάνες» του 1971 ο απολαυστικός Γούντι Αλεν γίνεται άθελά του δικτάτορας μικροσκοπικής μπανανίας της Λατινικής Αμερικής, αλλά η CΙΑ θα τον θεωρήσει... κομμουνιστή. Ανοικτό σε συμβολισμούς παραμένει και σήμερα το διάσημο εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ των Νεοϋορκέζων Velvet Underground, το οποίο κυκλοφόρησε το 1967: μια μπανάνα ζωγραφισμένη από τον Αντι Γουόρχολ.

«Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε αυτή τη μάχη» τονίζει μιλώντας στο «Βήμα» ο βέλγος ειδικός φυτοπαθολόγος δρ Εμίλ Φριζόν
«Αν εξαφανιστεί, θα λιμοκτονήσουν 500 εκατομμύρια φτωχοί»
«Αν το φυτό εξαφανιστεί,500 εκατομμύρια φτωχοί θα λιμοκτονήσουν.Το ζήτημα δεν είναι τόσο επιστημονικό και εμπορικό όσο ανθρωπιστικό» προειδοποιεί ο κ.Φριζόν,επιστημονικός διευθυντής του Διεθνούς Δικτύου για τη Βελτίωση της Μπανάνας (ΙΝΙΒΑΡ).Ο ίδιος ερευνά τις άγριες ποικιλίες της Αφρικής, όπου η κατανάλωση είναι 50 φορές μεγαλύτερη από ό,τι στον δυτικό κόσμο.

«Δουλεύουμε επάνω στο γονιδίωμα της μπανάνας για να τις κάνουμε πιο ανθεκτικές εκεί όπου η αρρώστια θα έχει τις πιο ολέθριες συνέπειες.Στα χωριά της Αφρικής και της Ασίας απειλούνται με επισιτιστική καταστροφή ολόκληροι πληθυσμοί. Η καλλιέργεια μπανάνας είναι τέταρτη στον κόσμο, μετά το ρύζι, το σιτάρι και το καλαμπόκι» μας λέει.

Και επιμένει στην «τεράστια αξία»,όπως λέει,της βιοποικιλότητας: «Δεν είναι απαραίτητο να καταφύγουμε στη γενετική τροποποίηση. Υπάρχουν τόσο πολλές ποικιλίες μπανάνας, και κάποιες δεν είναι στείρες. Ωστόσο αυτό που έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη τόσο ανθεκτικών ασθενειών είναι η εντατική μονοκαλλιέργεια και τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται».

Της Ειρήνης Μητροπούλου

Πηγή Το Βήμα

23.1.2011

Χρήσιμη Λίστα με βιβλιοθήκες

2011-01-20T21:42:00.000-08:00

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Δημόσια Βιβλιοθήκη Αίγινας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Αμφίκλειας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Aργοστολίου (Ν.Π.Ι.Δ.) “Κοργιαλένειος”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Αταλάντης “Αιάντειος”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Βυτίνας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Γρεβενών

Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών

Δημόσια Βιβλιοθήκη και Μουσείο Δημητσάνας.- Γορτυνίας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Δράμας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Έδεσσας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ελευθερούπολης

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ζακύνθου

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων “Ζωσιμαία”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Καλαμάτας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Καρπενησίου

Δημόσια Βιβλιοθήκη Κιλκίς

Δημόσια Βιβλιοθήκη Κόνιτσας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Λαμίας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Λάρισας “Κωνσταντίνος Κούμας”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Λεβαδείας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ληξουρίου-Mουσείο Τυπάλδων Ιακωβάτων

Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών

Δημόσια Βιβλιοθήκη Μολάων – Ρουμάνειος

Δημόσια Βιβλιοθήκη Μουζακίου

Δημόσια Βιβλιοθήκη Μυτιλήνης

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου “Παπαχαραλάμπειος”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ναυπλίου “Ο Παλαμήδης”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Πεταλιδίου

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ρεθύμνης

Δημόσια Βιβλιοθήκη Ρόδου

Δημόσια Βιβλιοθήκη Σάμου

Δημόσια Βιβλιοθήκη Σερρών

Δημόσια Βιβλιοθήκη Σιάτιστας “Μανούσεια”

Δημόσια Βιβλιοθήκη Σπάρτης

Δημόσια Βιβλιοθήκη Τριπόλεως

Δημόσια Βιβλιοθήκη Χαλκίδας

Δημόσια Βιβλιοθήκη Χίου “Κοραής”

ΥΓ. Δεν ξέρω αν ξέχασα κάποιες

Μάθετε τα καταστήματα που βρίσκει κανείς "Αντιγαϊδουρ" αυτοκόλλητα

2011-01-19T12:24:00.000-08:00

Πιστεύω πως οι περισσότεροι θα έχουμε ακούσει για τους street panthers μια ομάδα ανθρώπων που ξεκίνησαν τη δράση τους ως αντίθεση στην παράνομη και αγενή στάθμευση που μαστίζει τη χώρα και τον πολιτισμό μας. Οι Street panthers διαθέτουν σε όποιον επιθυμεί το εικονιζόμενο αυτοκόλλητο που το κολλάμε σε όποιο όχημα έχει παρκάρει σε θέση που εμποδίζει τη διέλευση των πεζών. Το αυτοκολλητάκι μπορούμε να το προμηθευτούμε από τα παρακάτω σημεία :

Αθήνα:
Βιβλιοπωλείο "Το ναυτάκι" στα Πετράλωνα. Τριών Ιεραρχών 152. Τηλ: 2103426594
Κατάστημα Συλλεκτικών Μοντέλων Αυτοκινήτων, Ηρακλείτου 8, Κολωνάκι. Τηλ: 2103615689
Βιβλιοπωλείο "Μικρή Κιβωτός", Ομήρου 4 (απέναντι από το ΠΛΑΙΣΙΟ), Νέο Ψυχικό. Τηλ: 2106716038
Κατάστημα "Αριστερόχειρας", Ακαδημίας 100, τηλ. 2103846888
Κατάστημα "Γαίας Λίθοι", Φρύνης 67. Βύρωνας (όρια Παγκρατίου) Τηλ: 2107651500
Κατάστημα "Comicworld" Σόλωνος 29 στο Χαλάνδρι. Τηλ. 2106856070
Κατάστημα "Ζογκλέρ", Ζ. Πηγής & Τζαβέλλα 3, Εξάρχεια Τηλ: 2103815681
Κατάστημα "Brake Shop", Καλλιρόης 16, 11743. Τηλ. 2109244361
Κατάστημα "ΤΟ ΧΟΙΡΟΤΕΡΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ", Σουλτάνη 7-9, Εξάρχεια τηλ. 2103800035
Κατάστημα φωτοτυπιών, Παράχου 7 & Βασ. Γεωργίου στο Χαλάνδρι 210-6818755
Κατάστημα "Πιπερόριζα", Βιολογικά και Παραδοσιακά Προϊόντα, Δημητρακοπούλου 87, Καλλιθέα, τηλ. 2109564700
Φαρμακείο Σπανίδου, Αχαρνών 189, Αχαρνές, τηλ, 210 8656864
Κατάστημα Τροφίμων Ευάγγελος Θωμάς, Ευριπίδου 46Β, κέντρο Τηλ. 210 32 15 053
Βιβλιοπωλείο Forum, Αγ. Κωνσταντίνου 43, Μαρούσι, Τηλ. 2106127719

Θεσσαλονίκη:
Κατάστημα "All About Design", Μανουσογιαννάκη 2, Πλατεία Ιπποδρομίου.
Βιβλιοπωλείο Ζαχαριάδου, Προξένου Κορομηλά 20 με Αγίας Σοφίας
Φωτοτυπίες "Copyland", Εξαδακτύλου 3 - Εγνατία 99
Περίπτερο επί της Τσιμισκή 37 (στο ύψος της Αριστοτέλους)
Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία, Δημ. Γούναρη 39 (Καμάρα), τηλ: 2310-277113
Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία, Ερμού 53 (με Αριστοτέλους)
Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία, Κολοκοτρώνη 22, Σταυρούπολη
Ηλεκτρικά είδη Ιγνατιάδης, Παπαζώλη 4, Πλ.Αντιγονιδών, τηλ. 2310536370

Πάτρα:
Κατάστημα Ψιλικών Ζέρβα, 12ου Συντάγματος 46, τηλέφωνο 2610-279910.

Βόλο:
Βροστόπουλος Κωνσταντίνος, Εμπόριο αυτοκινήτων, Αναπαύσεως 78, Νέα Ιωνία Βόλου Τηλ. 24210.68500

Λάρισα:
Γαλακτοζαχαροπλαστείο "Η Αμάλθεια", Κολοκοτρώνη 60. Τηλ. 2410237792

Ιωάννινα:
Βιβλιοπωλείο, Ανεξαρτησίας 103 & Σίνα, τηλ. 2651029768

Χίο:
Κατάστημα Ενδυμάτων Υιοί Κ. Σπανιoλιού Ο.Ε., Απλωταριάς 20, τηλ. 2271023475

Ηράκλειο:
Pizza Club, 62 Μαρτύρων 37. Τηλ: 2810373000

Ξάνθη:
Παραδοσιακό παντοπωλείο "Πιπερούγκα", Αγίου Αθανασίου 9. Τηλ: 2541083823
Ούτση Ευδοξία, Παροχή Διαφημιστικών Υπηρεσιών, Σμύρνης 3-5.

Κέρκυρα:
Kατάστημα επιγραφών- Αλέξανδρος Πιέρρος- Γ. Μαρκορά 28 Α τηλ. 2661031123

Κομοτηνή

Κατάστημα Χαρτικών- Φωτοτυπιών, Νικ. Ζωίδη 84, 2531030303

OΙ STREET PANTHERS ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ

Η Κοζάνη εγκατέλειψε τον κρόκο λόγω σκληρής δουλειάς

2011-01-19T03:11:00.000-08:00

"Η κροκοσυλλέκτρια" - Θήρα (Ακρωτήρι)

Πόσοι θα έλεγαν «όχι» αν τους πρότειναν ένα μήνα σκληρή δουλειά με αντάλλαγμα εισόδημα της τάξης των 5.000 - 8.000 ευρώ; Οπως φαίνεται, πολλοί, αφού ο κρόκος Κοζάνης, ένα μοναδικό για την περιοχή και περιζήτητο προϊόν, τείνει να εξαφανιστεί. Ολο και περισσότεροι τα τελευταία χρόνια εγκαταλείπουν την καλλιέργεια, την ίδια στιγμή που ο νομός Κοζάνης φέρει την πρωτιά στην ανεργία, που αγγίζει το 30%, ειδικά στους νέους κάτω των τριάντα ετών.

Ο κρόκος συγκαταλέγεται στα πιο προσφιλή και πολύτιμα μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών, για το άρωμα, το χρώμα, τις φαρμακευτικές και αφροδισιακές ιδιότητές του.

Πριν από μία δεκαπενταετία στην περιοχή της Κοζάνης –μοναδική κροκοκαλλιεργούμενη περιοχή της χώρας μας– καλλιεργούνταν περισσότερα από 10.000 στρέμματα με κρόκο και παράγονταν 8-9 τόνοι ετησίως. Ομως, παρά το γεγονός ότι το 1998 ο κρόκος αναδείχθηκε σε Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) από την Ευρωπαϊκή Ενωση, οπότε δυνητικά αποκτά μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία, το ενδιαφέρον από την πλευρά των καλλιεργητών βαίνει μειούμενο. Ετσι, τα τελευταία χρόνια, η παραγωγή έπεσε στα 800 κιλά, αφού μόνο 1.000 στρέμματα καλλιεργούνταν με κρόκο στην περιοχή. Οι δικαιολογίες, πολλές. Είχαν πέσει οι τιμές, είναι σκληρή δουλειά, δεν υπάρχουν χέρια...

«Η καλλιέργεια δεν είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένη. Δύο-τρεις φορές τον χρόνο χρειάζονται κάποιες καλλιεργητικές εργασίες στο χωράφι. Ομως, από τα μέσα Οκτωβρίου έως τα μέσα Νοεμβρίου που γίνεται η συγκομιδή χρειάζονται χέρια στο χωράφι και η δουλειά είναι σκληρή. Παλιά, όλη η οικογένεια συμμετείχε στη συγκομιδή που γίνεται από το πρωί μέχρι το βράδυ έτσι ώστε να μην πέσουν τα άνθη. Μετά, σιγά σιγά οι νέοι σταμάτησαν να ενδιαφέρονται», λέει ο πρώην πρόεδρος του αναγκαστικού συνεταιρισμού κροκοπαραγωγών Κοζάνης κ. Μανώλης Πατσιλιάς. Και ο ίδιος έχει σταματήσει να καλλιεργεί κρόκο. Ο γιος του, όμως, που τελείωσε τη γεωπονική σχολή, το ξανασκέφτεται. Ο κρόκος Κοζάνης, παρ’ όλο που πουλιέται πολύ πιο ακριβά από παρόμοια προϊόντα –από τον κρόκο του Ιράν για παράδειγμα–, είναι περιζήτητος, καθώς θεωρείται εξαιρετικής ποιότητας. Πέρυσι, ποσότητες ζητούσαν εταιρείες από την Ισπανία, την Αμερική και τον Καναδά, αλλά δεν υπήρχε προϊόν. «Και βέβαια, άμα δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τη ζήτηση, χάνεις τις αγορές», εξηγεί ο πρόεδρος του συνεταιρισμού κ. Νίκος Πατσιούρας. Προσπαθεί να δικαιολογήσει την αδιαφορία κατοίκων της περιοχής για την καλλιέργεια. «Για να βγάλεις ένα κιλό κρόκο πρέπει να μαζέψεις περίπου 150.000 λουλούδια από περίπου ένα στρέμμα. Μετά, άμεσα πρέπει να διαχωριστούν τα πέταλα από τα στίγματα που είναι η ζαφορά (κρόκος) και τους στήμονες. Είναι δύσκολη δουλειά», εξηγεί.

Ωστόσο, οι καλλιεργητές λαμβάνουν από τον συνεταιρισμό 1.000-1.200 ευρώ το κιλό. Δεδομένου ότι τα καλλιεργητικά έξοδα για την παραγωγή ενός κιλού φτάνουν τα 400 ευρώ, το καθαρό εισόδημα που προκύπτει δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Ο κ. Πατσιούρας αναγκάζεται να συμφωνήσει. «Ωστόσο, όλοι προτιμούν το δημόσιο», επιμένει. Τα δύο τελευταία χρόνια πραγματοποιείται προσπάθεια από τον συνεταιρισμό να καλλιεργηθούν περισσότερα στρέμματα, δεδομένου ότι ο κρόκος μπορεί πραγματικά να αποτελέσει λύση στο οικονομικό αδιέξοδο της περιοχής.

Ο συνεταιρισμός τον τελευταίο χρόνο συνέστησε μια ανώνυμη εταιρεία σε συνεργασία με την εταιρεία Κορρέ για την παρασκευή ροφημάτων με βάση τον κρόκο. «Εχουμε παραγγελίες από τη Ρωσία και τώρα στρεφόμαστε στα Εμιράτα και στη Σαουδική Αραβία, όπου φαίνεται ότι υπάρχει ενδιαφέρον», λέει ο κ. Πατσιούρας. Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει προϊόν...

Της Τάνιας Γεωγριοπούλου

Πηγή Καθημερινή

9.1.2011

Σπεύστε βραδέως (Το Διεθνές Κίνημα Επιβράδυνσης εξαπλώνεται με γρήγορους ρυθμούς)

2010-12-13T17:53:00.000-08:00

Πριν από 100 χρόνια η αεργία ήταν δείγμα ανώτερης κοινωνικής τάξης, ενώ σήμερα ο πολυάσχολος είναι αυτός που χαίρει εκτιμήσεως. «Είναι αργός» λένε με νόημα για κάποιον υπονοώντας ότι είναι τεμπέλης ή ότι ο δείκτης ευφυΐας του δεν είναι αρκετά υψηλός. Κόντρα στην εγρήγορση της δυτικής κοινωνίας, το Διεθνές Κίνημα Επιβράδυνσης έρχεται να μας θυμίσει πόσο σημαντική είναι η ενασχόληση με πράγματα που μας δίνουν πραγματική ευχαρίστηση.

Δεν πρόκειται για ένα κίνημα ενάντια στην εργασία ή τον καπιταλισμό, αλλά για μια προσπάθεια να βρούμε την κατάλληλη ταχύτητα στη ζωή μας. Υπάρχουν φορές που πρέπει να τρέξουμε, άλλες που πρέπει να πάμε αργά και άλλες που πρέπει να κινηθούμε κάπου ανάμεσα.

Σύμφωνα με το Αργό Κίνημα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας ταχύτητας με περιόδους ξεκούρασης και ανάκτησης δυνάμεων.

Slow and the city

Όταν το 1989 άνοιξε το πρώτο κατάστημα MacDonald’s στην Piazza di Spagna, στη Ρώμη, ο Ιταλός δημοσιογράφος και ακτιβιστής Κάρλο Πετρίνι, θέλοντας να αντισταθεί στις αρνητικές συνέπειες της ταχυφαγίας, δημιούργησε το κίνημα Αργό Φαγητό (Slow Food). Η οργάνωση πλέον απαριθμεί 100.000 μέλη σε 153 χώρες, έχει εξελιχθεί σε Κίνημα Βραδύτητας (Slow Movement), ενώ έχει εξαπλωθεί και σε άλλες δράσεις, όπως είναι οι «αργές πόλεις» (www.cittaslow.net), η «αργή ανάγνωση» (slow reading), τα «αργά ψώνια» (slow shopping) και ένα σωρό άλλες ενέργειες που όσο περνάει ο καιρός εκτελούμε όλο και πιο γρήγορα.

Σήμερα υπάρχουν 135 πιστοποιημένες «αργές πόλεις» σε 20 χώρες, όπου γίνεται επαναπροσδιορισμός στην οργάνωση του αστικού τοπίου και οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να κόψουν ταχύτητα και να έρθουν σε ουσιαστική επαφή μεταξύ τους. Για να λάβει τη σχετική πιστοποίηση μια πόλη θα πρέπει να έχει πληθυσμό έως 50.000 κατοίκους, να προωθεί τα τοπικά προϊόντα, να μην έχει λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας, να προστατεύει το περιβάλλον και γενικώς οι κάτοικοι να κινούνται με πιο αργούς ρυθμούς και να επικοινωνούν ουσιαστικότερα μεταξύ τους.

Άλλες πόλεις, πάλι, φιλοξενούν τα περίφημα slow festivals, όπως αυτό που γίνεται στο Σέτζφιλντ της Ν. Αφρικής (www.slowfestival.co.za), όπου σε έναν μεγάλο χώρο φυσικού κάλλους, εκτός από τις μουσικές εκδηλώσεις, το κοινό έχει τη δυνατότητα να λάβει μέρος σε αθλητικές (ιστιοπλοΐα, πεζοπορία, κολύμβηση, ποδηλασία) και άλλες (ψάρεμα, κουκλοθέατρο, ομαδικά παιχνίδια) δραστηριότητες, να δει εκθέσεις, να δοκιμάσει τοπικά εδέσματα, να παρευρεθεί σε βραδιές για πούρο και ουίσκι (Cigar & whisky evening) ή στον «Μεσαιωνικό Δείπνο» και να ζήσει επτά μέρες στη φύση με πολλές ασχολίες και καθόλου άγχος. Ανάλογες «αργές» δραστηριότητες διοργανώνονται και στο Λονδίνο, στο πλαίσιο του Slowdown Festival (www.slowdownlondon.co.uk).

Less is more

Σύμφωνα με το μότο της minimal αισθητικής στο design, όπου το λιγότερο ισοδυναμεί με περισσότερο, έτσι και η τάση να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα οδηγεί τελικά σε λιγότερo ποιοτική ζωή. Η υπερβολική ταχύτητα, ισχυρίζονται πολλοί, μας απομακρύνει από τον εσώτερο εαυτό μας, καθώς δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να κάνουμε βαθύτερες σκέψεις και να συνειδητοποιήσουμε αν ενεργούμε και ζούμε με τον τρόπο που πραγματικά θέλουμε.

Στον 21ο αιώνα η βραδύτητα έχει να παίξει –σε αντίθεση με τη συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα που απαιτείται σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία– έναν σοβαρό ρόλο, σύμφωνα με τον Καναδό δημοσιογράφο και συγγραφέα του μπεστ σέλερ «Το εγκώμιο του Αργού: Πώς ένα παγκόσμιο κίνημα αλλάζει τον πολιτισμό της ταχύτητας» (2004) Καρλ Ονορέ. «Δεν είναι τυχαίο», λέει σε μια ομιλία του ο Ονορέ, «που ιδιωτικό σχολείο υψηλών επιδόσεων στη Σκωτία απαγόρευσε την εργασία στο σπίτι σε όλα τα παιδιά κάτω των 13 ετών. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί κατά 20% η απόδοση των παιδιών στα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες».

Ανάλογο είναι και το παράδειγμα των σκανδιναβικών χωρών, που, σύμφωνα με το βιβλίο του Ονορέ, απέδειξαν ότι μπορείς να δημιουργήσεις μια ισχυρή οικονομία χωρίς να είσαι εργασιομανής. Η Νορβηγία, η Σουηδία, η Δανία και η Φινλανδία κατατάσσονται ανάμεσα στις έξι πιο ανταγωνιστικές χώρες στον πλανήτη. Στο επίπεδο, μάλιστα, της επιχειρηματικής κουλτούρας, όλο και περισσότερες χώρες συνειδητοποιούν ότι πρέπει να επιτρέπουν στους υπαλλήλους τους είτε να δουλεύουν λιγότερες ώρες είτε απλώς να αποσυνδέονται από την εργασία κάνοντας διάλειμμα για φαγητό ή πηγαίνοντας σε έναν ήσυχο χώρο. Τα Σαββατοκύριακα δε, σύμφωνα με το μανιφέστο του Kινήματος της Eπιβράδυνσης, συμβάλλουν σε έναν πιο δημιουργικό τρόπο σκέψης, βοηθώντας στην ανάπτυξη καινοτόμων ιδεών, αρκεί να κλείσουμε laptops και κινητά.

10 tips επιβράδυνσης

1. Κάντε ένα πράγμα κάθε φορά.

2. Χασμουρηθείτε άφοβα.

3. Περάστε περισσότερο χρόνο στο κρεβάτι και στην μπανιέρα.

4. Εξασκηθείτε στο να μην κάνετε τίποτα.

5. Γελάτε περισσότερο.

6. Πηγαίνετε περίπατο.

8. Μη δουλεύετε το Σαββατοκύριακο.

9. Κάντε τριήμερα ταξίδια χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα.

10. Κάντε σεξ για περισσότερη ώρα.

5+1 slow links

www.slowdownnow.org

www.slowplanet.com

www.slowdesign.org

www.slowgardening.net

www.slowmoney.org

slowhomestudio.com

Πηγή : Free Sunday

11.12.2010

Ενίσχυση της τοπικής παραγωγής

2010-12-11T01:54:00.000-08:00

Μια πρώτη απάντηση στο πρόβλημα, το οποίο, βεβαίως έχει και πολλές άλλες πτυχές, όπως η σχέση του μέσου Αμερικανού με το φαγητό, μια σχέση τελείως διαφορετική απ’ αυτή που έχει ο Ευρωπαίος, είναι η στροφή προς την τοπική παραγωγή.

Το κίνημα, το οποίο γνωρίζει μεγάλη άνθηση τα τελευταία χρόνια, στοχεύει στην ενίσχυση των τοπικών παραγωγών, προκειμένου ορισμένα προϊόντα να γίνουν πιο προσιτά σε χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, επιβραβεύεται εμπράκτως η επιλογή όσων προτιμούν τα μικρά τοπικά οπωροπωλεία από τις μεγάλες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ, με ειδικά εκπτωτικά κουπόνια. Το κίνημα της κατανάλωσης τοπικών προϊόντων δεν περιορίζεται μόνο στις ΗΠΑ. Αντιθέτως.

Οι εντελώς διαφορετικές διατροφικές συνήθειες των Ευρωπαίων, οι οποίοι σε αντίθεση με τους Αμερικανούς βλέπουν το φαγητό ως τελετουργία, έχουν βοηθήσει στην εξάπλωση του κινήματος, το οποίο τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη άνθηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία και η Ιταλία, όπου η ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση βοηθά στην ενίσχυση των τοπικών παραγωγών.

Σε ολόκληρη τη Βρετανία έχουν ξεπηδήσει μικρές και μεσαίες μονάδες παραγωγής οπωροκηπευτικών και άλλων προϊόντων, τα οποία πωλούνται τοπικά, σε μικρές αγορές, τις οποίες οι καταναλωτές φαίνεται να προτιμούν ολοένα και περισσότερο. Και όπως τονίζουν οι ειδικοί, όταν κανείς προτιμά τα τοπικά προϊόντα, το κόστος μειώνεται αυτομάτως, καθώς εκλείπουν τα μεταφορικά και οι μεσάζοντες και το κέρδος για την τοπική οικονομία είναι τεράστιο.

Πηγή Καθημερινή

11.12.2010

Σημ. δική μας :

Εμείς εδώ στην Ελλάδα τι κάνουμε? Τόσα μικρομάγαζα με εξαιρετικά προϊόντα υπάρχουν (με Κρητικά, με βιολογικά προϊόντα, με προϊόντα από Χίο, από Μυτιλήνη κλπ) Γιατί εξακολουθούμε και κάνουμε τις αγορές μας από τις μεγάλες αλυσσίδες σούπερ μάρκετ? Είναι θέμα εξοικονόμησης χρόνου ή θέμα βαριεστημάρας η εμμονή μας να ψωνίζουμε από τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ ?

Επιχείρηση σωτηρίας του κυρ Μέντιου

2010-11-24T09:42:00.000-08:00

Στην αρχή αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία. Σήμερα είναι οι άνθρωποι πίσω από ένα αναρρωτήριο και καταφύγιο των μέχρι πρότινος πλέον χαρακτηριστικών ζώων της ελληνικής υπαίθρου. Σε κάθε περίπτωση, έχουν κερδίσει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα την εκτίμηση των ντόπιων, τη συνδρομή δεκάδων υποστηρικτών, την αναγνώριση και την ενθάρρυνση εκατοντάδων επισκεπτών. Ο κ. Αλιστερ Πάτον και η κυρία Σούζαν Μπάρμπορ, Σκωτσέζοι την καταγωγή, δεν είχαν κανενός είδους ιδέα του πώς θα διαμορφωνόταν πριν από έξι χρόνια η ζωή τους όταν έκαναν την επιλογή να ζήσουν μαζί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο μικρό χωριό Ανατολή, κοντά στην Ιεράπετρα. Σήμερα είναι οι ψυχές ενός μοναδικού ζωοφιλικού εγχειρήματος, της προσπάθειας διάσωσης και προστασίας των γαϊδάρων της επαρχίας Ιεράπετρας, που έχει παράλληλα εξελιχθεί σε ένα μικρό πάρκο περιπάτου, συντήρησης και επαφής κυρίως των μικρών παιδιών με αυτά τα άλλοτε πολύτιμα ζώα, μοχλούς της αγροτικής ζωής των Ελλήνων.

Οπως λέει ο Αλιστερ, «εμείς ξεκινήσαμε να ζήσουμε στην Κρήτη θέλοντας να αφήσουμε πίσω μας τις αγχώδεις ζωέςπου και οι δύο περνούσαμε στο Ηνωμένο Βασίλειο». Σύμβουλος επιχειρήσεων ο ίδιος, με «μια ζωή μονίμως στοιβαγμένη σε μια βαλίτσα», θεώρησε, από κοινού με τη Σούζαν, ότι βρήκε «τον επίγειο παράδεισο στην Ανατολική Κρήτη. Ηταν ευτύχημα ότι ένα μικρό σπίτι με ένα αρκετά μεγάλο κτήμα,ικανό να συντηρήσει λαχανικά και οπωροφόρα δέντρα,πουλιόταν σε καλή τιμή και έτσι είχαμε κάπου να εγκατασταθούμε». Η Σούζαν είχε μαζί της ένα βιβλίο που αρχικώς ξένισε τον Αλιστερ. «Ηταν το σύγγραμμα “Πώς να φροντίσετε έναν γάιδαρο΄΄, που αναφερόταν γενικώς στη σημασία του πράου αυτού ζώου στην οικονομική και αγροτική ζωή κυρίως του Νότου της Ευρώπης, αλλά είχε επίσης διεξοδικές αναφορές στη σημασία του ως κατοικιδίου και στους τρόπους φροντίδας του» θυμάται η Σούζαν.

Σύντομα κλήθηκαν να εφαρμόσουν στην πράξη όσα το βιβλίο περιέγραφε. Σε έναν από τους μεγάλους περιπάτους τους στο χωριό και στα χωράφια συνάντησαν τον «Γιώργο». «Ηταν δεμένος σε ένα δέντρο.Φαινόταν καταπονημένος,πολύ αδύνατος και το τρίχωμα πρόδιδε γηρατειά.Στις απορίες μας προς τον ιδιοκτήτη που εμφανίστηκε ύστερα από λίγο “γιατί ο γάιδαρος ήταν σε αυτή την κατάσταση”εκείνος απάντησε ότι, αν θέλαμε,μπορούσαμε να τον αγοράσουμε». Πολύ γρήγορα το ζεύγος των Σκωτσέζων θα διαπίστωνε ότι η παραπάνω εικόνα συνιστούσε μια διαδεδομένη πρακτική εξόντωσης των γέρικων και πλέον «άχρηστων» ζώων. «Τα έδεναν από το κεφάλι και τα μπροστινά πόδια σε έναν κορμό και τα άφηναν να πεθάνουν από ασιτία και εξάντληση κάτω από τον καυτό ήλιο. Αλλοτε τα τραυμάτιζαν, ακόμη και με τσεκούρι, σπάζοντάς τους τα μπροστινά άκρα για να μην μπορούν να κινηθούν και να αφήσουν την τελευταία τους πνοή από τα τραύματα». Ο Αλιστερ βέβαια επιμένει ότι «οι παραπάνω πρακτικές σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζουν τους Κρητικούς ή τους Ελληνες στο σύνολό τους.Είναιόμως θλιβερές καταστάσεις που έχουμε δει με τα μάτια μας».

Οπότε ο Αλιστερ και η Σούζαν δεν το σκέφτηκαν περισσότερο. Σε ένα τμήμα του κτήματος χτίστηκε το πρώτο παχνί, αργότερα έγινε διαμόρφωση του χώρου ώστε τα γαϊδουράκια να κυκλοφορούν ελεύθερα σε ομαλό έδαφος, φυτεύτηκαν λαχανικά για την τροφή τους, αγοράστηκε σανός. Οι δυο τους ήρθαν σε επαφή με το Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων, που τους συνέδραμε με κτηνιάτρους και συμβουλές για την περίθαλψη εκείνων των ζώων που είχαν τραυματιστεί ή υποστεί κάποιου είδους κακομεταχείριση. «Είναι πολύτιμη η βοήθεια της Ελίζας Γκέσκου και του Μιχάλη Σπυριδάκη, κτηνιάτρων που αφιλοκερδώς μας συμπαρίστανται όποτε υπάρχει ανάγκη». Σύντομα άρχισαν να κάνουν εξορμήσεις στη γύρω περιοχή προκειμένου «να καταγράψουμε τους πληθυσμούς των συμπαθών αυτών ζώων, να δούμε τις πιθανές ανάγκες τους, να μιλήσουμε με τους ιδιοκτήτες τους για τον καλύτερο τρόπο μεταχείρισής τους». Το σοκ ήταν μεγάλο όταν πληροφορήθηκαν από διηγήσεις των γεροντότερων ότι «στην περιοχή της Ανατολής ως τα μέσα του 1980 υπήρχαν 1.000-1.200 γαϊδουράκια που ήταν το μεταφορικό μέσο και ο “εργάτης” στο χωράφι για τον κρητικό χωρικό. Τα ήθη άλλαξαν, η ύπαιθρος εγκαταλείφθηκε, τα οχήματα και οι δρόμοι έφθασαν και στο τελευταίο σπίτι, οπότε ο γάιδαρος πια ήταν περιττός και ίσως για κάποιους βάρος. Στην Ανατολή πια δεν υπάρχουν πάνω από δέκα-δώδεκα γαϊδουράκια».

Ο «Γιώργος», η «Καρύδα», που υποφέρει από αρθρίτιδα, ο «Σιντ» και η «Μυρτώ» είναι μερικά από τα 12 γαϊδουράκια και το ένα μουλάρι που σήμερα φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις της μικρής φάρμας του Αλιστερ και της Σούζαν. Κάθε πρωί οι δύο Σκωτσέζοι θα ανοίξουν τους στάβλους, θα βγάλουν τους γαϊδάρους στο φως του ήλιου, θα πλύνουν τα παχνιά, θα διαπιστώσουν πιθανά προβλήματα, θα χαϊδέψουν απαλά τους λαιμούς των 13 ζώων. Και έπειτα; «Διαδίκτυο.Ιστοσελίδα,Facebook, προσφορές σε είδος και εργασία και συνδρομές σε χρήμα από όλον τον κόσμο, προγραμματισμός επισκέψεων για το ερχόμενο διάστημα». Και όταν η κούραση καταβάλλει και τους δύο, «θα κάνουμε έναν μακρινό περίπατοστο χωριό, στους γύρω δρόμους, στα χωράφια. Το πόσο περπατάμε καθημερινά είναι το μόνο που ακόμη δεν έχουν συνηθίσει οι κρητικοί φίλοι μας».

ΙΝFΟ
Το Walk with donkeys (Περπατώντας με τους γαϊδάρους), όπως ονομάζεται η φάρμα του Αλιστερ Πάτον και της Σούζαν Μπάρμπορ, βρίσκεται στο χωριό Ανατολή, κοντά στην Ιεράπετρα Λασιθίου Κρήτης. Στη φάρμα ζουν 12 γαϊδουράκια και ένα μουλάρι, τα περισσότερα εκ των οποίων είτε περισώθηκαν τραυματισμένα είτε είχαν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Για περισσότερες πληροφορίες, οικονομική ή σε είδος βοήθεια και εθελοντική εργασία, www. walkwithdonkeys. com.

Ιδανική βόλτα για παιδιά αλλά και για μεγάλους

Οι γάιδαροι του Αλιστερ και της Σούζαν δεν ζουν απομονωμένοι. «Είναι αποδεδειγμένο ότι η επαφή των ανθρώπων, κυρίως των παιδιών, με αυτά τα καλοκάγαθα, πράα και συμπαθέστατα ζώα είναι μια ευχάριστη, βαθύτατα ζεστή απασχόληση,που βοηθάει τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν την αξία και των άλλων όντων του πλανήτη και του φυσικού περιβάλλοντος». Ετσι οι δύο Σκωτσέζοι δίνουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες τους να κάνουν μια βόλτα, πεζή ή ιππαστί, με τα γαϊδουράκια, πάντοτε υπό την επίβλεψή τους. Από τις πιο ευχάριστες και συγκινητικές συνάμα στιγμές των τελευταίων μηνών ήταν «όταν μας επισκέφθηκαν οικογένειες Ολλανδών με παιδιά που πάσχουν από αυτισμό.Είδαμε τα αρχικώς διστακτικά και κλειστά παιδιάνα γελούν, να αγγίζουν, να αγκαλιάζουν τους λαιμούς των ζώων. Μια γυναίκα μάς πλησίασε και μας ευχαρίστησε λέγοντάς μας ότι πρώτη φορά είδε τον γιο της να γελάει.Αυτό ήταν μία από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές μας».

Πηγή Το Βήμα

9.11.2010

Το τσίπουρο μπαίνει στα σαλόνια

2010-10-08T22:57:00.000-07:00

Για τους κατοίκους της πρωτεύουσας ο Οκτώβριος είναι ο μήνας που συνειδητοποιούν οριστικά ότι το καλοκαίρι τελείωσε. Για τους κατοίκους κυρίως των ορεινών περιοχών της Ελλάδας, Οκτώβριος σημαίνει το πρώτο άναμμα του τζακιού, έναρξη της χειμερινής σεζόν και φυσικά άναμμα της φουφούς και του καζανιού για να ψήσουν κάστανα και να ετοιμάσουν το τσίπουρο όλης της χρονιάς.

Από πάλαι ποτέ ποτό της φτωχολογιάς, το τσίπουρο, χύμα ή εμφιαλωμένο, με γλυκάνισο ή χωρίς, τα τελευταία χρόνια έχει αναβαθμιστεί στις προτιμήσεις των Ελλήνων. « O βασικός λόγος είναι ότι η εμφιάλωσή του επιτρέπεται από το 1988. Ετσι το ποτό πλέον μεταφέρεται ευκολότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα και μπαίνει στα ράφια των καλών καταστημάτων. Επιπλέον τα τσιπουράδικα, από εκεί όπου ήταν αποκλειστικό προνόμιο της Θεσσαλίας, κατακτούν σιγά σιγά όλη την Ελλάδα» τονίζει ο κ. Αλέξανδρος Παπράς, ιδιοκτήτης αποστακτηρίου στον Τύρναβο. « Πλέον πουλάω τσίπουρο στην Αθήνα σε εστιατόρια που πριν το υποτιμούσαν» συμπληρώνει. « Ο κόσμος θέλει ποιοτικά προϊόντακαι το σπιτικό τσίπουρο είναι ίσως το πλέον φυσικό αλκοολούχο ποτό, αφού φτιάχνεται κατευθείαν από το σταφύλι » σχολιάζει ο κ. Χρήστος Διαμαντόπουλος, από την Ανω Ναυπακτία. Αύριο Σάββατο οι κάτοικοι της Ανω Χώρας, έδρας του Δήμου Αποδοτίας, θα γιορτάσουν την καθιερωμένη εδώ και 11 χρόνια γιορτή του κάστανου και του τσίπουρου. Το προϊόν για το οποίο είναι περήφανοι οι κάτοικοι της περιοχής είναι το παραδοσιακό τσίπουρο, χωρίς γλυκάνισο, που παράγουν για οικιακή χρήση οι περισσότεροι στα καζάνια που ο δήμος διαθέτει για αυτό τον σκοπό. « Το μυστικό για τη γεύση του είναι ότι ανάμεσα στα σταφύλια που χρησιμοποιούμε είναι και η ορεινή ποικιλία Μαλαγούζια που φυτρώνει στην περιοχή» λέει ο κ. Νίκος Σούζας, ιδιοκτήτης καφέ μπαρ και τσιπουροπαραγωγός ο ίδιος. Το τσίπουρο έχει ιστορία αιώνων στην περιοχή και παραμένει ακόμη και σήμερα με διαφορά το νούμερο ένα ποτό κατοίκων και επισκεπτών. « Κρασί ή ούζο πολύ δύσκολα θα ζητήσει κάποιο ς» λέει ο κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου, κάτοικος της Ανω Χώρας.

Η απάντηση στο... προαιώνιο αυτό ερώτημα όσων αγαπούν το τσίπουρο εξαρτάται συνήθως από την καταγωγή του ερωτώμενου. Στη Δυτική Ελλάδα το τσίπουρο είναι χωρίς γλυκάνισο, ενώ Θεσσαλοί και Μακεδόνες συνήθως επιμένουν αρωματικά. Πάντως κάθε πλευρά έχει τα επιχειρήματά της που τα υποστηρίζει με θέρμη. «Αν ήθελα να πιω κάτι που να έχει γεύση γλυκάνισο θα έπινα ούζο» λέει ο κ. Διαμαντόπουλος. «Το τσίπουρο με γλυκάνισο έχει πιο γλυκιά γεύση και σε ηρεμεί περισσότερο» έρχεται η πληρωμένη απάντηση από τον κ. Αλέξανδρο Παπρά, ο οποίος πάντως παράγει και από τα δύο είδη. «Εγώ μεγάλωσα στη Θεσσαλία πίνοντας τσίπουρο με γλυκάνισο, όμως πλέον προτιμώ το άλλο. Θεωρώ ότι έτσι απολαμβάνεις καλύτερα τη γεύση και τα αρώματα του σταφυλιού. Αλλωστε και οι πωλήσεις σε πανελλήνιο επίπεδο δείχνουν ότι το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο προηγείται» σχολιάζει ο κ. Κωνσταντίνος Τσιλιλής από την ομώνυμη αποσταγματοποιία.

Τ ο κάστανο είναι το σήμα κατατεθέν της περιοχής, αφού σε υψόμετρο 1.050

μέτρων υπάρχουν συνολικά 2.000

στρέμματα στα οποία το συγκεκριμένο δέντρο κυριαρχεί μαζί με το έλατο. Πάνω από τα μισά από αυτά είναι δασικές εκτάσεις, στα οποία οι οικογένειες που ζουν από πολύ παλιά στην περιοχή έχουν δημιουργήσει δικαιώματα...

χρησικτησίας. «Εχουμε μοιράσει ανά οικογένειατα δέντρα τα οποία έχει δικαίωμα ο καθένας να εκμεταλλεύεται μαζεύοντας τον καρπό κάθε Οκτώβρη. Δεν έχουν υπάρξει ποτέ προστριβές, άλλωστε ο καρπός είναι άφθονοςκαι δυστυχώς δεν υπάρχει το ενδιαφέρον που υπήρχε παλαιότερα όταν το κάστανο ήταν το βασικό μέσο διατροφής των κατοίκων» λέει ο κ. Παπαδημητρίου.

Το κάστανο τρώγεται ψητό, βραστό ή ακόμη και γλυκό του κουταλιού. « Είναι ακριβότερο από τα άλλα γλυκά του κουταλιού, επειδή και η πρώτη ύλη είναι ακριβή. Ενα κιλό κάστανο κοστίζει περίπου 4 ευρώ το κιλό, ενώ η διαδικασία του ξεφλουδίσματος προκειμένου να φτιαχτεί το γλυκό είναι επίπονη και χρονοβόρα. Ετσι το ένα βαζάκι κοστίζει 10 ευρώ » λέει στο «Βήμα» η κυρία Αντωνία Διαμαντοπούλου-Δούρου που διατηρεί κατάστημα με γλυκά του κουταλιού. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣΤΣΙΛΙΛΗΣ

Παραγωγός και ταμίας του Συνδέσμου Ελληνικών Αποσταγμάτων και Οινοπνευματωδών Ποτών
«Ναι στην παράδοση, όχι στην παρανομία»

«Μέχρι πριν από έναν χρόνο οι πωλήσεις του τσίπουρου ανέβαιναν διαρκώς, με διψήφιο ρυθμό ετήσιας αύξησης» λέει ο κ. Κωνσταντίνος Τσιλιλής, ιδιοκτήτης της ομώνυμης φίρμας τσίπουρου. «Ομως οι διαδοχικές αυξήσεις της φορολογίας στο αλκοόλ, αλλά και η γενικότερη οικονομική κρίση που κρατάει τον κόσμο σπίτι, μας έχουν επηρεάσει. Το τσίπουρο είναι ποτό της παρέας, αν ο κόσμος δεν βγαίνει έξω, δεν υπάρχει κατανάλωση» σημειώνει.

Το σπιτικό τσίπουρο είναι ίσως το πλέον φυσικό αλκοολούχο ποτό, αφού φτιάχνεται κατευθείαν από το σταφύλι

Τονίζει επίσης ότι πρόβλημα δημιουργείται και με το... χύμα τσίπουρο. «Εχουμε να αντιμετωπίσουμε τον αθέμιτο ανταγωνισμό από το χύμα,κάτι που δεν συμβαίνει με κανένα άλλο προϊόν. Δεν είμαστε κατά της παράδοσης ούτε εναντίον της δυνατότητας να παράγει ο αμπελουργός το τσίπουρό του για οικιακή χρήση. Ομως μέσα από τη δήθεν παραγωγή παραδοσιακών προϊόντων λειτουργεί ένα ολόκληρο κύκλωμα» σημειώνει. «Το χύμα δεν ελέγχεται από κανέναν με ανυπολόγιστες συνέπειες για την υγεία του καταναλωτή. Το τσίπουρο δεν είναι όπως το κρασί, που στη χειρότερη περίπτωση θα πιεις ένα χαμηλής ποιότητας προϊόν. Ενα ακατάλληλο τσίπουρο μπορεί να περιέχει υψηλή ποσότητα μεθανόλης και μολύβδου, κάτι που το καθιστά επικίνδυνο για την υγεία. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του συνδέσμου μας, το κράτος χάνει περίπου 300 εκατ.

από φορολογικά έσοδαεξαιτίας του χύμα σε μια περίοδο που τα έχει απόλυτη ανάγκη» καταλήγει, τονίζοντας πάντως ότι διαχωρίζει την οικιακή παραγωγή.

Του Γ. Πουλιόπουλου
Πηγή Το Βήμα
8.10.2010