Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Το πληγωμένο "σπουργιτάκι" (Εντιθ Πιαφ 1915-1963)

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 31 Ιανουαρίου 2010 θα παρουσιάσει ένα αφιέρωμα στην αξέχαστη Εντιθ Πιαφ με τίτλο Εντιθ Πιαφ, Μιά Ζωή σε Ροζ και Μαύρο, μία παραγωγή του Αλέν Ντελόν. Το αφιέρωμα είναι μια πρωτότυπη θεατροποιημένη βιογραφία πλημμυρισμένη από τα τραγούδια της.

1915 Την 19.12. γεννιέται η Εντίθ Γκασιόν (Edith Gassion) και μόλις εβδομάδες μετά τη γέννησή της βιώνει την εγκατάλειψη από την ίδια τη μητέρα της Anita Maillard, λυρική τραγουδίστρια γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa.
Το 1917, ο πατέρας της Louis-Alphonse Gassion που εργαζόταν ως ακροβάτης στο τσίρκο Ciotti την άφησε για φύλακη στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε στο Bernay (Νορμανδία) και ήταν μαγείρισα σε ένα μπορντέλο του Bernay στη Νορμανδία.
Το 1919 (σε ηλικία μόλις 4 ετών) η Edith αρρωσταίνει από κάποια πάθηση στον εγκέφαλο και τυφλώνεται. Μετά από δύο χρόνια όμως θεραπεύεται χωρίς την βοήθεια γιατρού και η όρασή της επανέρχεται.
Από το 1922 αρχίζει μαζί με τον πατέρα της  να τριγυρνά σε ολόκληρη τη Γαλλία σε περιοδείες με το τσίρκο.
Από το 1925 ξεκινά να τραγουδά στους δρόμους του Παρισιού. Κάποιοι λένε πως ο πατέρας της της εγκατέλειψε ενώ άλλοι λένε πως εκείνη έφυγε από μόνη της.
Το 1932 γνωρίζει τον Louis Dupont με τον οποίο συζεί και γεννάει ένα κοριτσάκι (11.2.1933) το οποίο έχασε από μηνυγγίτιδα μετά από 2 χρόνια.
Στους δρόμους της Pigalle όπου τραγουδά την ανακαλύπτει ο Louis Leplée, διευθυντής του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει το «Môme Piaf» (μικρό σπουργίτι) επειδή το ύψος της δεν περνά το 1,47. .
Το 1935 της βγάζει και το πρώτο της δίσκο. Λίγο αργότερα όμως ο μέντοράς της Leplée δολοφονείται, και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον φονιά αλλά δεν τον καταδίδει. Αν και αθωώθηκε με τη βοήθεια ενός νέου συντρόφου, του τραγουδοποιού Raymond Asso, που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της, φεύγει για να ζήσει στην επαρχία.
Το 1937 επιστρέφει στο Παρίσι . Γνωρίζει απίστευτες επιτυχίες οι οποίες οδηγούν τα βήματά της  στη Ν. Υόρκη. Εκεί γνωρίζει τον βασιλιά του μποξ Marcel Cerdan και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντζα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Cerdan σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Piaf σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά.
Το 1951, έχει 2 σοβαρά τροχαία τα οποία αρχίζουν να κλονίζουν την υγεία της.
Το 1952, παντρεμένη με τον τραγουδιστή Jacques Pills κάνει την πεντηκοστή τουρνέ της στην Αμερική αλλά παράλληλα ακολουθεί πολλές θεραπείες αποτοξίνωσης. Εκείνη τη περίοδο κάνει εξαιρετικές ηχογραφήσεις.
Το 1958 ζει μια ακόμα τρελή σχέση δίπλα στο νεώτερο τραγουδιστή και συνθέτη Georges Moustaki, ο οποίος το 1959 συνθέτει γι΄αυτή το τραγούδι Milord που κυκλοφόρησε το 1960 και λίγο αργότερα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Άλλο ένα σοβαρό τροχαίο αποδυναμώνει περισσότερο την Piaf. Μετά από λίγους μήνες καταρρέει κατά τη διάρκεια κονσέρτου της σε κατάμεστη αίθουσα της Νέας Υόρκης.

Σ΄ένα κονσέρτο στη Στοκχόλμη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, καταρρέει επάνω στην πίστα και η διάγνωση των γιατρών είναι ανίατος καρκίνος. Αυτό όμως δεν πτοεί την Edith η οποία συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευμένη όμως από μια νοσοκόμα για να της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους.

Το 1960, τραγουδά με επιτυχία το «Non Je Ne Regrette Rien» του Charles Dumont και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας, παρότι συχνά τρικλίζει και παραπατά στη σκηνή.

Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, Θεοφάνη Λαμπουκά, είκοσι χρόνια νεότερό της που τον βαπτίζει Τεό Σαγαπώ (Theo sagapo).
Τον Σεπτέμβριο του 1962 θα έδινε τη πιο δυναμική συναυλία της. Στις 25 Σεπτέμβρη στο κέντρο του Παρισιού στο ψηλότερο πάτωμα του πύργου του Αιφελ τραγούδησε όλες της τις επιτυχίες καθήμενη πάνω σε έναν ειδικό βατήρα από όπου έκανε το ακροατήριο να παραληρεί από τον παλμό των τραγουδιών της σε ένα ιδαίτερα συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα.
Στις 9 Οκτωβρίου του 1962 παντρεύεται τον αγαπημένο της "Τεό σ΄αγαπώ".
Στο τέλος της ίδια χρονιάς πήρε τη μεγάλη διάκριση της γαλλικής ακαδημίας για την προσφορά της και τη συμβολή της στη γαλλική μουσική.

Το νήμα της ταραχώδους και βασανισμένης ζωής της Edith Piaf θα κοπεί στις 11 Οκτωβρίου του 1963. Στη βίλλα της στο Plascassier, κοντά στις Κάννες έπειτα από το βαθύ κώμα στο οποίο έπεσε για κάποιες ημέρες έφυγε προτού προλάβει να συμπληρώσει τα 48 της χρόνια, άρρωστη καταβεβλημένη από τις καταχρήσεις και παραμορφωμένη από τους ρευματισμούς.
Ο Théo Sagapo μεταφέρει την ίδια μέρα του θανάτου της την σωρό της στη «δική της πόλη», το Παρίσι. Η γαλλική αρχιεπισκοπή απαγόρευσε τη θρησκευτική της κηδεία με το αιτιολογικό ότι "είχε διάγει βίον κοινόν εν αμαρτίαις"


Όχι, τίποτα, με τίποτα,
όχι, δε μετανιώνω για τίποτα.
Έχω πληρώσει, έχω σβήσει,
έχω ξεχάσει το παρελθόν, και σκασίλα μου μεγάλη!
Aναθυμούμενη, άναψα φωτιά
με τις χαρές και τις λύπες μου.
Διαλυμένοι οι έρωτές μου κι οι τρεμούλες τους.
Σαρωμένοι για πάντα!
Ξαναρχίζω απ' το μηδέν!




Το αφιέρωμα του Μεγάρου Μουσικής θα διανύσει τα νεανικά της χρόνια στις φτωχογειτονιές του Παρισιού και στα μπαρ της Πιγκάλ, θα μας διηγηθεί πως η νεαρή Εντιθ Γκασιόν μεταμορφώθηκε στο "σπουργιτάκι " και κατόπιν πως γεννήθηκε η γνωστή σε όλους μας Εντίθ. Επειτα το ταξίδι θα ταξιδέψει στα σοκάκια όπου γεννήθηκαν τα τραγούδια La vie en rose, L'hymne a l' amour, Milord ή Non, je ne regrette rien.
Το Μέγαρο Μουσικής θα φιλοξενήσει το αφιέρωμα στην Εντίθ Πιαφ στις 31 Ιανουαρίου του 2010, στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής, ώρα 20:30. Η προπώληση εισιτηρίων αρχίζει στις 11 Ιανουαρίου.

*Στη φωτό 2 La mome Piaf (1936)
*Στη φωτό 3 ο Louis Leplee
*Στη φωτό 5 η Edith Piaf σε φωτό της Marylin Statford/www.iml.gr
*Στη φωτό 6 η Edith Piaf με τον Theo s'agapo
* Στη φωτό 7 το μνήμα της Piaf στο Père Lachaise Cemetery, in Paris

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

Οταν χαμογελά το καρφιτσάκι.....

Διάβασα το παρακάτω άρθρο και το βρήκα ενδιαφέρον. Το μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας......

"Mου πρωτοχαμογέλασε πριν από 15 μέρες και έκτοτε το πρώτο πράγμα που κάνω όταν με ξυπνάει, είναι να τρέξω να αντικρίσω αυτό το χαμόγελο. Ζητώ συγγνώμη που θα αφιερώσω σήμερα τις 250 λέξεις μου στη μόλις 94 ημερών κόρη μου. Αλλά, μέρα που ’ναι, ελπίζω θα με συγχωρήσετε. Αλλωστε, υπάρχει και λόγος. Παρατηρώντας, λοιπόν, κάθε πρωί αυτό το χαμόγελο, σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι να το περιγράψεις. Οι «μεγάλοι» έχουμε προσπαθήσει με δεκάδες λέξεις. Ειλικρινές, αυθόρμητο, ανυπόκριτο, γλυκό, απονήρευτο, αθώο. Κανένα όμως επίθετο δεν μπορεί, νομίζω, να περιγράψει την αγνότητα ενός μωρουδιακού χαμόγελου.

Η κόρη μου δεν έχει ακόμη όνομα. Με τη γυναίκα μου την αποκαλούμε «καρφιτσάκι», γιατί έτσι μας φάνηκε στο πρώτο υπερηχογράφημα. Εχω μάλιστα την εντύπωση πως όταν το ακούει, μάς χαρίζει αυτό το χαμόγελο, ασχέτως αν ζει μέσα στις δυσάρεστες συζητήσεις που κάνουμε όλοι φέτος. «Γεννήθηκες το 2009, τη χρονιά της κρίσης», της είπα προχθές. Και της «εξήγησα» ότι είμαστε στην εντατική, τα spreads έχουν πάει στο διάολο, και οι γονείς σου τρέμουν πώς θα σε μεγαλώσουν. Και όμως, εκείνη αντί να συμπάσχει, πάλι μου χαμογέλασε.

Μήπως τελικά δεν είναι τόσο μαύρα τα πράγματα, αναρωτήθηκα παρατηρώντας και πάλι το χαμόγελό της; Μήπως απλώς πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες και ποιες οι στιγμές που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους;

Εκφράζοντας αυθαιρέτως τη γενιά όσων είμαστε στα μισά της διαδρομής, δηλαδή περί τα 40, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι οι γονείς μας μάς μεγάλωσαν επί χούντας. Ή ακόμη χειρότερα, ότι οι παππούδες μας, στην ίδια ηλικία, αντιμετώπισαν όχι απλώς μια οικονομική κρίση, αλλά έναν παγκόσμιο πόλεμο. Τις τελευταίες ημέρες, αρκετοί φίλοι με ρωτούν πού οφείλεται ένα διαρκές, σχεδόν βλακώδες χαμόγελο που, ως φαίνεται, έχω μονίμως ζωγραφισμένο στα χείλη μου. Μόλις το βρήκα και θέλω να το εκμυστηρευτώ μαζί σας. Δανείζομαι το χαμόγελο που μου χαρίζει κάθε πρωί το «καρφιτσάκι». Οσοι είστε γονείς ή, ίσως, όσοι οδεύετε προς τα εκεί, είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να συμμεριστείτε, έστω για λίγο, τη δυσεξήγητη αισιοδοξία μου. Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά…"

Tου Κωνσταντινου Ζουλα

24.12.09

Σημ. δική μας : Μια και τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γέννηση του θείου βρέφους κι επειδή πιστεύω πως κάθε βρέφος είναι "θείο" εύχομαι υγεία κι ευτυχία στο καρφιτσάκι του Κ.Ζουλα που πολύ με συγκίνησε με το άρθρο του αλλά και σε όλα τα καρφιτσάκια του κόσμου. Ας διώξουμε τη μαυρίλα από τη ψυχή μας και ας αφεθούμε στη  μαγεία του χαμόγελου που μόνο ένα καρφιτσάκι μπορεί να μας χαρίσει......
Smile λοιπόν και Καλές Γιορτές

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Αντικαταστήστε με φυσικά προϊόντα τα χημικά που χρησιμοποιείτε στο σπιτικό σας

Σε μια προσπάθεια να μειώσω τα κόστη της καθημερινότητάς μου αλλά και να μειώσω τη χρήση χημικών στο σπίτι μου ψάχνοντας κατέληξα στις παρακάτω λύσεις που εφαρμόζοντάς τις είδα τη διαφορά τόσο στο πορτοφόλι μου (τώρα ξοδεύω λιγότερα) όσο και στη βελτίωση της ατμόσφαιρας στο σπίτι μου (αφού μείωσα τη χρήση των χημικών τα οποία θεωρούνται υπεύθυνα για τα αναπνευστικά προβλήματα και τις αλλεργίες).

Για καθαριστικά 

Χρησιμοποιήστε ξύδι αντί για τα λογής λογής απορρυπαντικά. Για παράδειγμα στο νερό του σφουγγαρίσματος (τα πλακάκια τα κάνει να λάμπουν), στα είδη υγιεινής και τα πλακάκια του μπάνιου σας (μην ξεχνάτε πως το ξύδι είναι και απολυμαντικό), στα τζάμια σας (εάν μάλιστα τα σκουπίσετε μετά με εφημερίδες θα αστράφτουν).

Προσθέστε μαζί με το απορρυπαντικό πιάτων μικρή ποσότητα ξυδιού για να πλύνετε τα πιάτα και τα ποτήρια (διαλύει τα λίπη ευκολότερα και αφήνει τα μαχαιροπήρουνα πιο λαμπερά. Επίσης βοηθάει να εξουδετερωθούν οι έντονες μυρωδιές από ψάρι, αυγό κλπ). Σε όλες τις περιπτώσεις προτιμήστε να χρησιμοποιείτε ζεστό νερό (ακόμη και για τα πλακάκια δαπέδου) μέσα στο οποίο θα έχετε διαλύσει μικρή ποσότητα ξυδιού. Μέσα στο νερό του σφουγγαρίσματος μπορείτε να ρίξετε μερικές σταγόνες αιθέρια έλαια της αρεσκείας σας.

Το ξύδι μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και στα χαλιά σας. Με ένα βρεγμένο πανάκι που έχετε βουτήξει σε ένα μπολάκι με ξίδι διαλυμένο στο νερό τρίβετε με μαλακές κινήσεις τα χαλιά. Εγώ εδώ και 3-4 χρόνια έπαψα να δίνω τα χαλιά μου έξω αφού οι τιμές που ζητούν πια οι εταιρείες καθαρισμού χαλιών είναι εξωφρενικές και ασύμφορες.

Επειδή χρησιμοποιώ ξύδι σε μεγάλη ποσότητα συνηθίζω να το αγοράζω από τα μαγαζιά που πωλούν Κρητικά προϊόντα σε συσκευασία του λίτρου (χύμα σε πλαστικά μπουκάλια), συμφέρει. Θυμηθείτε πως ακόμη και αν σας χαλάσει κάποιο κρασί μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε στο καθάρισμα αντί για ξύδι αντί να το πετάξετε.

Για να καθαρίσετε τον ηλεκτρικό φούρνο χρησιμοποιήστε μαγειρική σόδα διαλυμένη σε νερό. Με ένα σφουγγαράκι με άγρια επιφάνεια (αυτή τη πράσινη) αφού ζεστάνετε για λίγη ώρα τον φούρνο καθαρίζετε τις επιφάνειες με τη μαγειρική σόδα διαλυμένη στο νερό.

Για την αντιμετώπιση των εντόμων

Εάν τα φυτά σας έχουν πιάσει έντομα μη χρησιμοποιήσετε τα δηλητηριώδη φυτοφάρμακα που κυκλοφορούν στην αγορά. Τοποθετήστε πράσινο σαπούνι διαλυμένο με ζεστό νερό σε ένα ψεκαστήρι  και ψεκάστε τα φυτά σας τουλάχιστον 2 φορές ανά εβδομάδα έως ότου εξαφανιστούν τα έντομα.
Για την αντιμετώπιση των κουνουπιών χρησιμοποιήστε βασιλικό (σε γλάστρα) . Εάν δεν έχετε χώρο για το φυτό τότε χρησιμοποιήστε αιθέρια έλαια βασιλικού σε ρεσώ (προσωπικά προτιμώ τα αιθέρια έλαια της Apivita)

Για τη φύλαξη των ευαίσθητων ρούχων σας από τον σκώρο, αγοράστε από την αγορά λεβάντα, βάλτε μικρή ποσότητα σε σακουλάκια και χρησιμοποιήστε τα αντί για ναφθαλίνες, κάμφορα κλπ

Με αυτά τα μικρά μυστικά μπορείτε να αντισταθείτε στις τρελλές αυξήσεις που κάνουν οι εταιρείες στα προϊόντα τους αλλά και να βελτιώσετε την ποιότητα ζωής σας......

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Πως να αντιδράσουμε στα ενοχλητικά spam


Ολοι μας λίγο πολύ θα έχουμε λάβει στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο είτε μηνύματα που διαφημίζουν διάφορα προϊόντα που εμείς ποτέ δεν ζητήσαμε, είτε μας "χαρίζουν" δώρα, βραβεία κλπ είτε μας ζητούν να τους δώσουμε τον αριθμό του τραπεζικού μα ςλογαριασμού κλπ κλπ
Σύμφωνα λοιπόν με τον Umberto Eco μία και μόνο λύση υπάρχει :
-Να απαντήσουμε στους spammers στέλνοντάς τους τη "Ρητορική" ή την "Ποιητική" του Αριστοτέλη (αρχεία τα οποία ξεπερνούν το καθένα τα 37 MB) 'η όποιο άλλο τεράστιο αρχείο μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο και να το κατεβάσετε.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την άποψη εάν οι spammers σε κάθε μαζική αποστολή μηνυμάτων άρχιζαν να λαμβάνουν ως απάντηση στο ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο μερικές χιλιάδες "Ποιητικές" το ταχυδρομείο τους μάλλον θα εξουδετερωνόταν από τα πολλά MB.
Ετσι ίσως να το ξανασκέφτονταν κάθε φορά που θα ξανάστελναν νέα ενοχλητικά μηνύματα.

Δεν ξέρω πόσο αποτελεσματική θα ήταν αυτή η λύση όμως σίγουρα είναι μια καλή λύση προς σκέψη.
Το πλήρες κείμενο το βρήκα εδώ με τίτλο "Αντάρτικο στα ενοχλητικά μηνύματα".

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας....

Είναι κάποια πουλιά που ζουν έμαθαν να ζουν ελεύθερα. Να φτερουγίζουν στον καταγάλανο ουρανό, να κοντοστέκονται σε κάποιο κλαδί πεύκου, να σκύβουν να δροσιστούν σε κάποια γούρνα που μάζεψε τις σταγόνες της βροχής. Η ανάγκη τόφερε και αυτά τα πουλιά τριγυρνούν μέσα στις πόλεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Καρδερίνες, φλώροι, φανέτα, σκαρθάκια, γαλιάντρες, κοτσύφια μα και τσίχλες άλλα να μας χαρίζουν το τραγούδι τους και άλλα να γιομίζουν τις αισθήσεις μας από την ομορφιά των χρωμάτων που ζωγράφισε ο πλάστης πάνω στα φτερά τους.

Αυτά λοιπόν τα πλάσματα κάποιοι άνθρωποι θέλησαν να τα αιχμαλωτίσουν για να τα πουλήσουν και να βγάλουν κέρδος. Κι έτσι βάλθηκαν να στήνουν ξόβεργες εκεί που συχνάζουν αυτά τα πουλιά. Ξέχασαν όμως πως κάποια από αυτά έμαθαν στην ελευθερία και δεν μπορούν να ζήσουν στη σκλαβιά. Και αυτά τα πουλιά άμα τα βάλεις στο κλουβί ξεψυχάνε τραγουδώντας ένα λυπητερό και παραπονιάρικο τραγούδι γεμάτο απορία που λίγοι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν.....
ΥΓ. Με αφορμή πρόσφατες συλλήψεις εμπόρων άγριων ωδικών πτηνών, η Ορνιθολογική Εταιρεία συμβουλεύει όσους αποφασίσουν να αγοράσουν κάποιο πτηνό να ζητήσουν από τους υπεύθυνους του καταστήματος πιστοποιητικό όπου θα αναγράφεται πως το συγκεκριμένο πτηνό δεν ανήκει σε είδος που απαγορεύεται η εμπορία του.

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Ελληνικός Πολιτισμός

Παράσταση από νυφικό κεντητό σεντόνι από τα Ιωάννινα,
όψιμος 18ος αιώνας, 120x30 εκ., Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (αρ. 3386)

"Το καταλάβαινα κάθε μέρα και καλύτερα περπατώντας στη ελληνική γης,
ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν ένας μετέωρος, υπερφυσικός ανθός,
Ηταν ένα δέντρο που είχε ριζώσει βαθιά στη γης
κι έτρωγε λάσπη και την έκανε ανθούς"

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Ασπρο μαντήλι αρμένιζε...(Μαντήλι vs μαντήλας)


Είναι παράξενο πόσο πολύ μπορεί να διαφέρει η οπτική κάθε λαού για το ίδιο αντικείμενο (ίσως με κάποιες παραλλαγές). Παράξενος είναι και ο συμβολισμός κάθε αντικειμένου που μπορεί να μεταβάλλεται από αιώνα σε αιώνα, όπως τα μαντήλια....Μαντήλια πολύχρωμα, μαντήλια μονόχρωμα, μαντήλες...Μαντήλια κάποτε χρυσοκέντητα που αναλόγως του κεντήματος μπορούσες να καταλάβεις εάν η γυναίκα που το φορούσε ήταν παντρεμένη ή ανύπαντρη....
Μαντήλια πιο πλουμιστά για τις ανύπαντρες, σεμνότερα για τις παντρεμένες. Νυφιάτικη μπόλια (Αττική) (Μπόλια=μεγάλο μαντήλι)
Γεμάτα τα παραμύθια και οι παραδοσιακές αφηγήσεις με νεραϊδένια μαντήλια που άμα τους τα άρπαζες κράταγες για γυναίκα σου την νεράϊδα, μα άμα έκανες το λάθος και το άφηνες αφύλαχτο τόπαιρνε η νεράϊδα κι εξαφανιζόταν , την έχανες....
Στη μεταγενέστερη Ελλάδα (από τα μέσα της δεκαετίας του 1950) τα μαντήλια μεσουράνησαν. Οι γυναίκες φορούσαν μαντήλια για να προφυλάξουν τα μαλλιά τους όταν φύσαγε ή όταν έκαιγε ο ήλιος. Στη παραπάνω εικόνες που δημοσιεύτηκαν σε γυναικείο περιοδικό τα σκίτσα έδειχναν τους τρόπους δεσίματος του μαντηλιού, άλλοτε πιο σπορ, άλλοτε πιο σφιχτό δέσιμο, άλλοτε πιο κλασσικό. Αναλόγως του γούστου.
Στον αντίποδα του "πολιτισμένου" Δυτικού κόσμου, εκεί κάπου στην "βάρβαρη" (όπως την αποκαλούν) Ανατολή, αυτή τη φορά όχι λόγω μόδας αλλά λόγω ενδυματολογικού κώδικα τα μαντήλια/η μαντήλα παίρνουν άλλη χροιά......οι γυναίκες φορούν το Χιτζάμπ το οποίο καλύπτει τα μαλλιά και τον λαιμό, αλλά όχι το πρόσωπο. Η λέξη "χιτζάμπ" προέρχεται από την αραβική "χατζάμπα" που σημαίνει κρύπτω από την κοινή θέα. Φορούν επίσης το Τζιλμπάμπ, δηλαδή εξωτερική κελεμπία, στο ύψος του σώματος, που αφήνει ακάλυπτα μόνο τα χέρια και τα πόδια. Εδώ το πρόσωπο καλύπτεται από ξεχωριστό μαντήλι. Αλλού φοριέται το Αλ- Αμίρα. Πρόκειται για κεφαλόδεσμο σε δυό κομμάτια, αποτελούμενο από στενό κάλυμμα της κεφαλής και κυλινδρικό μαντίλι που καλύπτουν κεφάλι, ώμους και σώμα.Η Σαϊλα/Ντουπάτα είναι ένα μακρύ τετράγωνο μαντίλι που τυλίγει το κεφάλι και συγκρατείται με καρφίτσες ή κόμπο στους ώμους. Το Χιμάρ είναι ένας κυλινδρικός κεφαλόδεσμος, με τρύπα στη μέση για το πρόσωπο που συνήθως κρέμεται μέχρι τη μέση, σκεπάζοντας εντελώς τα μαλλιά, το λαιμό και τους ώμους. Το Τσαντόρ σκεπάζει ολόκληρο το σώμα χωρίς οπές για τα χέρια, που φοριέται συνήθως με επιπλεόν μικρότερη μαντίλα. Χρησιμοποιείται από γυναίκες στο Ιράν. Η γνωστή σε όλους μας Μπούργκα είναι μια εξωτερική φορεσιά που καλύπτει όλο το πρόσωπο, αφήνοντας μόνο μικρό κεντητό "παράθυρο" για την όραση. Φοριέται συνήθως από γυναίκες σε Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδία, ενώ πολλές φορές μπορεί το πρόσωπο ή τα μάτια να είναι ακάλυπτα.
Το Νικάμπ καλύπτει συνήθως όλο το πρόσωπο, εκτός των ματιών. Πωλείται σε πολλές μορφές και μήκη, με ορισμένα από αυτά να καλύπτουν όλο το πρόσωπο.Στις μέρες μας έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος με τη Δύση να θέλει να απαγορέψει τη μαντήλα της Ανατολής να φοριέται στους δημόσιους χώρους επειδή λέει τη θεωρεί ως θρησκευτικό σύμβολο, και τους Ανατολίτες να αντιδρούν με σθένος.
Δεν ξέρω να σας πω ποιό είναι το σωστό...
Εχω την αίσθηση πως η μαντήλα στην Ανατολή φοριέται ως ένα είδος ενδυματολογικού κώδικα όπως φοριόταν κάποτε και στην "πολιτισμένη" Δύση και δεν είναι τόσο στενά συνυφασμένη με τη θρησκευτικότητα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων...
Αυτό που μπορώ σίγουρα να σας διαβεβαιώσω είναι πως το μαντήλι είτε φορεμένο ως κάλυμα κεφαλής, είτε κρατημένο στο παρθενικό χέρι της κόρης που σε αλλοτινές εποχές άφηνε η κόρη να πέσει επίτηδες στο έδαφος για να τόβρει ο καλός της, δείγμα πως είχε την εύνοιά της, πάντα άφηνε ελεύθερη τη φαντασία των αρσενικών να καλπάζει....
Τότε που δεν ήταν όλα φανερά και το αρσενικό προσπαθούσε να ανακαλύψει το μυστήριο που κρυβόταν κάτω από το μαντήλι καθώς και τη διάθεση της κόρης την οποία πολιορκούσε
τραγουδώντας της τραγούδια όπως το
"άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε..."
Στίχοι Κώστα Φασουλάς . Μουσική Μάριος Τόκας , Τραγούδι (Πρώτη εκτέλεση) Βασίλειος Σκουλάς


Άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε
Τη μοναξιά της γκρέμιζε την αύρα της σκορπούσε
Ανέβαινε ψηλά βουνάκι άνθιζε στην κορφή τους
Κι όλα τ' αστέρια τ' ουρανού τη θέλανε δική τους
Πού χάθηκε, πού πέταξε πού κίνησε, πού πήγε;

Όσους γνωστούς κι αν ρώτησα κανένας δεν την είδε
Τόσο βαθιά με πλήγωσες φως μου στο πέρασμά σου
που νιώθω ακόμα στην ψυχή το κάθε άγγιγμά σου
Έβλεπε όνειρα συχνά που την τρομάζαν θεέ μου
πως ήταν -λέει- γιασεμί στη μέση ενός πολέμου

Μια νύχτα που χαμήλωσαντα σύννεφα του κόσμου
έγινε άστρο της αυγής και στεναγμός δικός μου

*Η πρώτη φωτό είναι του bagel από το digital camera

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Μην κοιμάστε μαζί, κινδυνεύετε...


Σύμφωνα με μελέτη που έγινε στη Βρεττανία εάν μοιράζεστε με τον/την σύντροφό σας το ίδιο κρεββάτι κινδυνεύει σοβαρά η υγεία σας ....!!!!! Η μελέτη έδειξε πως τα ζευγάρια που μοιράζονται το ίδιο κρεββάτι υποφέρουν κατά 50% περισσότερες διαταραχές στον ύπνο....

Ο σπεσιαλίστας ύπνου Dr Neil Stanley (University of Surrey) ισχυρίζεται πως ο ύπνος του ζευγαριού στο ίδιο κρεββάτι προκαλεί ρήξεις εξ αιτίας του ροχαλητού και των διεκδικήσεων για το πάπλωμα. Ο ίδιος ο Dr Stanley κοιμάται χώρια από τη γυναίκα του και λέει πως ποτέ δεν σκεφτηκαν να μοιραστούν το ίδιο κρεββάτι....

Η "μοντέρνα παράδοση" (?) του συζυγικού κρεββατιού λέει επιβλήθηκε με τη βιομηχανική επανάσταση τότε που οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στις πόλεις και ο διαθέσιμος χώρος των σπιτιών της πόλης ήταν πιο περιορισμένος.

Πηγή BBC News
΄
Σχόλιο : Επειδή τα περισσότερα σύγχρονα σπίτια είναι μικρά και οι μονώσεις ψεύτικες, με αποτέλεσμα το ροχαλητό να ακούγεται ακόμη και από το διπλανό δωμάτιο, μήπως να κοιμόντουσαν τα ζευγάρια σε διαφορετικά σπίτια?????
Λέω μήπως....

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Καλά κρασιά.....


Η Ελλάδα έγινε γνωστή κάπου εκεί στη δεκαετία του '60 για την greek salada, τον moussaka, το tzatziki αλλά και την retsina η οποία ταυτίστηκε με το "ελληνικό κρασί". Εκτοτε έννοιες όπως "ρετσίνα" και "βαρελίσιο κρασί" ταυτίστηκαν, έγιναν συνώνυμα και συνηθίζονται σε κάθε επιπέδου εστιατόρια και ταβέρνες. Κάποτε πρόκειται στα αλήθεια για ελληνικό βαρελίσιο κρασί μα πολλές φορές το κρασί που πίνουμε στους χώρους εστίασης είναι αγνώστου προελεύσεως και σίγουρα καμία σχέση δεν έχει με τα τόσα γευστικά κρασιά που κυκλοφορούν στον τόπο μας και τους αναρίθμητους παραγωγούς που τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει φοβερές προόδους στον τομέα της παραγωγής κρασιού. Το οξύμωρο είναι πως ενώ η ποιότητα στην παραγωγή αλλά και την ποικιλία των ελληνικών κρασιών έχει αυξηθεί, ο Ελληνας καταναλωτής τα τελευταία χρόνια φαίνεται να εγκαταλείπει την εδώ και χιλιάδες χρόνια αγαπημένη συνήθειά του που είναι το κρασάκι. Ολο και πιο πολύ στρέφεται στη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και μάλιστα εισαγόμενων. Τι έγινε και άλλαξαν ξαφνικά αυτές οι συνήθειες ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές????

Μου φαίνεται πως η σοβαρότερη αιτία είναι ακριβώς αυτή η ποιότητα των αμφιβόλου προελεύσεως κρασιών από τα περισσότερα "ξενυχτάδικα", "ορθάδικα", "μπουζουξίδικα" και γενικότερα κέντρα διασκέδασης τα οποία προσκυνώντας τον θεό "κέρδος" αδιαφορούν για την ποιότητα του παρεχομένου προϊόντος στους πελάτες τους. Πιστεύω λοιπόν πως ένας από τους κύριους λόγους της στροφής του καταναλωτή στην ασφάλεια μιας σφραγισμένης φιάλης αλκοολούχου ποτού είναι τα κακής ποιότητας χύμα κρασιά που κυκλοφορούν σε αυτού του είδους τα μαγαζιά .

Ομως δεν φταίνει μοναχά τα "ξενυχτάδικα" και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι θα πρέπει να αναφέρουμε πως δεν είναι μοναχά οι νεότερες γενιές που άλλαξαν γούστα....Ακόμη και στα πανηγύρια όπου συχνάζω, με έκπληξη διαπίστωσα πολλάκις πως ακόμη και ηλικιωμένοι κάτοικοι μακρυνών και απομονωμένων χωριών του τόπου μας προτιμούν πλέον το "κέρασμα" μιας φιάλης ουίσκυ κατά τη διάρκεια ενός παραδοσιακού γλεντιού από το κέρασμα μιας φιάλης κρασιού. Θεωρείται πιο "in" πιο "σικ" άραγε???? Τι να σας πω???

Εγώ πάντως σας ομολογώ πως από την ώρα που αποφάσισα να εξερευνήσω τα ελληνικά κρασιά ενθουσιάστηκα και δεν σκοπεύω να κάνω πίσω....Επιμένω ελληνικά στο κρασάκι....Πιστεύω ακράδαντα πως τα ελληνικά κρασιά είναι ικανά να καλύψουν όλες τις ιδιοτροπίες, όλα τα γούστα ακόμη και τα πιο δύσκολα και νομίζω πως θα πρέπει να στηρίξουμε τους Ελληνες οινοπαραγωγούς σε αυτή τους την προσπάθεια (γιατί ειλικρινά πρόκειται για μια πολύ αξιέπαινη προσπάθεια)...Ας αφήσουμε λοιπόν την Ευρωπαϊκή Ενωση να τσαμπουνάει πως επιδοτεί το ξερίζωμα των αμπελιών λόγω υπερπαραγωγής (δείτε εδώ) και όχι, να μην ξεριζωθούν τα αμπελάκια με τις τοπικές ποικιλίες....Αντ΄αυτού να μειωθεί η παραγωγή των λοιπών αλκοολούχων ποτών από τις βιομηχανίες....

Θα αναρωτηθείτε προς τι αυτό το παραλήρημά μου υπέρ των ελληνικών κρασιών????
Μα είναι η εποχή του τρύγου ντε....Σε πολλές περιοχές της χώρας μας αυτή τη περίοδο τρυγούν τα σταφύλια. Πρώτα στις πεδινές περιοχές όπου το κλίμα είναι πιο ζεστό και αργότερα στις πιο ορεινές περιοχές. Αυτή την εποχή μάλιστα η ευχή "Καλά κρασιά" δίνει και παίρνει με την πραγματική έννοιά της και όχι με αυτήν που απέκτησε στη σύγχρονη εποχή . Δηλαδή εύχονται ο ένας στον άλλον τα σταφύλια τους να τους δώσουν καλό κρασί δίχως καμία ειρωνική διάθεση όπως έχει εξελιχθεί αυτή η φράση σήμερα.

Βλέπεις είναι και τα βιώματα που έχει κανείς από την παιδική του ηλικία...Σαν παιδί κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες παρακολουθούσα τον πατέρα μου να καθαρίζει με θρηκευτική ευλάβεια το ξύλινο βαρελάκι στη θάλασσα και να το ετοιμάζει για να υποδεχτεί το καινούργιο μούστο...Επειτα ακολουθούσε η τελετουργία να μαζεύονται όλοι οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γείτονες για να ανοίξουν το βαρέλι για πρώτη φορά (κάπου εκεί κοντά στου Αγ. Δημητρίου ή και αργότερα) και να δοκιμάσουν το καινούργιο κρασί. Επειτα άρχιζε η σύγκριση ποιανού το κρασί είναι καλύτερο.....και οι σχετικοί διαξιφισμοί και ανταγωνισμοί και γινόταν το έλα να δεις.....

Αλλά και στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο δεν υπήρχε σκηνή που να μην περιλαμβάνει τον πρωταγωνιστή με την παρέα του να απολαμβάνει το κρασάκι κι έπειτα να ακολουθεί το σχετικό τραγούδι άλλοτε χαρούμενο και άλλοτε λυπημένο ανάλογα με την περίσταση.....Οποια και νάταν η αιτία της κρασοκατάνυξης, το κρασάκι ήταν ο μόνιμος σύντροφος για κάθε στιγμή....

- σε στιγμές δήλωσης της ερωτικής αφοσίωσης στην αγαπημένη.....

"Εγώ θα κόψω το κρασί" - Τόνης Μαρούδας



-σε στιγμές απενταρίας...
"Το καπηλειό" - Ιωάννα Γεωργακοπούλου (του Γιώργου Μητσάκη)




- αλλά και σε στιγμές στενάχωρες......

"Αγαπημένο μου κρασί" - Ορέστης Μακρής
(ο αντιπροσωπευτικότερος "μπεκρής" του κινηματογράφου)



- Ομως με το κρασί μπορεί κανείς να κάνει ένα διάλειμμα από τη στρυφνή καθημερινότητα, αρκεί.....
"Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου" - Μαρινέλλα 1974



Διάλειμμα λοιπόν λίγων ημερών....Για λίγο ας ζήσουμε κοντά στη φύση....ας παρακολουθήσουμε κάποιο τρύγο....εκεί όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να διατηρούν και να φροντίζουν τα αμπελάκια τους....εκεί που κάποιοι τιμούν το κρασάκι....εκεί που κάποιοι ξέρουν να το απολαμβάνουν.......

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ......

*Ο πίνακας είναι της Σοφίας Βλάχου "Ο τρύγος"


Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Οχι όλα...λίγα και καλά.....(ή περί γαστρονομικού πολιτισμού)


Γαστρονομικές τρικυμίες όλοι μας έχουμε ζήσει κάποια στιγμή, θύματα κι εμείς αλλά και οι επιχειρηματίες της εστίασης, κάποιας σαρωτικής και σχεδόν επιβεβλημένης διατροφικής μόδας. Στο βωμό του ανελέητου lifestyle, εμφανίζονται στο τραπέζι πιάτα με ανούσια και υπερβολικά παντρέματα υλικών, τα οποία οι περισσότεροι υποκρινόμαστε ότι απολαμβάνουμε.

Παλαιότερα ήταν η κρέμα γάλακτος που πρωταγωνιστούσε ή η μαγιονέζα που κάλυπτε αδυναμίες, αδεξιότητες, κακομαγειρεμένα και μπαγιάτικα φαγητά.

Αργότερα ήρθαν τα καραμελωμένα κρεμμύδια. Το τελευταίο διάστημα δύσκολα θα βρει κανείς από χασαποταβέρνα μέχρι και μεζεδοπωλείο που να μη διαθέτει ρόκα με παρμεζάνα και μπαλσάμικο, λες και δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν.

Στην εστίαση, το ό,τι θέλει ο πελάτης συχνά ερμηνεύεται λανθασμένα. Ο πελάτης τα θέλει όλα; Οχι! Θέλει λίγα και καλά. Θέλει τη νοστιμιά και τη φρεσκάδα των εποχικών υλικών, δεν θέλει μπρόκολο τον Αύγουστο ούτε κολοκύθια το Φλεβάρη. Θέλει την εντοπιότητα, τη χωνεμένη σοφία του μάγειρα σ’ αυτά που ξέρει να κάνει καλά αφήνοντας τις ακροβασίες στους σολίστες της κουζίνας. Δεν είναι όλοι Φεράν Αντριά, ούτε και είναι απαραίτητο να κατέχουν τα μυστικά της μοριακής γαστρονομίας!

Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι εστιάτορες έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η επιτυχία βρίσκεται στην απλότητα.

Βρέθηκα πρόσφατα στη Σαντορίνη και γνώρισα ανθρώπους με μεράκι και φιλότιμο, που σέβονται την παράδοση του τόπου τους και τα ευλογημένα προϊόντα του, τα πλησιάζουν με προσοχή, δεν τα κακοποιούν σε άστοχους πειραματισμούς, προσφέρουν ουσία και αυθεντική γεύση. Προσφέρουν τη σοφία ενός γεύματος. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα μέρη της Ελλάδας αλλά και στην Αθήνα, όπου τα τελευταία χρόνια ανθεί και η ειδίκευση. Ενα εστιατόριο που ειδικεύεται στο ψάρι, κάποιο άλλο που γνωρίζει καλά τα μυστικά του κρέατος, ένα τρίτο που φημίζεται για τα νόστιμα μαγειρευτά του. Οι περισσότεροι, νομίζω, προτιμάμε στη θέση ενός ατελείωτου καταλόγου όπου βρίσκει κανείς από μουσακά και παστίτσιο μέχρι αστακομακαρονάδα, ψαρονέφρι με γλυκόξινη σάλτσα και μυδοπίλαφο, έναν περιορισμένο κατάλογο με μετρημένα αλλά άψογα παρασκευασμένα πιάτα.

Και ποιος δεν θα εκτιμήσει τον ιδιοκτήτη ψαροταβέρνας που θα του πει: «σήμερα έχω μόνο φρέσκες γόπες». Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα νιώσει ασφάλεια και θα επιστρέψει στο μαγαζί του. Στο χώρο της εστίασης υπάρχουν «αρπακτικά» υπάρχουν όμως και άνθρωποι ειλικρινείς με απόλυτη συναίσθηση της δουλειάς που κάνουν.

Ο γαστρονομικός πολιτισμός δεν είναι ένας μακρινός και δυσπρόσιτος στόχος.

Είναι η γιαγιά στο ταβερνάκι του χωριού που θα σου πει

«εγώ παιδί μου μπορώ να σου φτιάξω μόνο χωριάτικη με ντομάτες απ’ τον κήπο και μια ομελέτα»...

Tης Γιουλης Επτακοιλη

Το παραπάνω άρθρο το διάβασα στην

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

12.8.09

Σχόλιο: Αυτές οι γιαγιάδες είναι πολλές αρκεί να τις αναζητήσει κανείς σε κάθε χωριουδάκι σε κάθε γωνιά του τόπου μας. Και όσο για εμάς που ζούμε στις μεγαλουπόλεις ακόμη και σε αυτές αξίζει να αναζητήσει κανείς ευαισθητοποιημένους επαγγελματίες οι οποίοι επιμένουν να προσφέρουν ποιότητα στα προϊόντα που παρέχει η επιχείρησή τους. Συνήθως πρόκειται για μικρομεσαίες επιχειρήσεις οικογενειακού χαρακτήρα. Ας τις προτιμήσουμε, ας τις τιμήσουμε με την παρουσία μας και ας τις προβάλλουμε (αφού συνήθως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν διαφημιστικές κατχωρήσεις σε προβεβλημένους καταλόγους και περιοδικά.)

Εν τέλει όπου κι αβρεθούμε ας γίνουμε πιο επιλεκτικοί και πιο απαιτητικοί στην ποιότητα των προϊόντων που μας σερβίρουν κάνοντας τη διαφορά και λανσάροντας ένα life-anti-style το οποίο διεκδικεί την ποιότητα μέσα από την απλότητα. Γιατί ο γαστρονομικός πολιτισμός είναι συνώνυμος της απλότητας και αντώνυμος της υπερβολής.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Ο φόβος της επιδημίας και η επιδημία του φόβου (μια άποψη για τη Νέα νόσο των χοίρων) ....


Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον (κατά την άποψή μου) σχετικά με την υστερία περί της Νέας γρίπης των χοίρων γραμμένο μάλιστα από έναν γιατρό....

Eίναι απόλυτα βέβαιο ότι θα μαθαίνουμε συχνά από εδώ και στο εξής για καινούργιες επιδημίες. Χθες η γρίπη των πουλερικών, σήμερα η γρίπη των χοίρων, αύριο ίσως η γρίπη των ιπποποτάμων. Και είναι απόλυτα βέβαιο ότι η γρίπη των ιπποποτάμων -και μόνον εκ του ονόματός της- θα τρομοκρατήσει την ευρωπαϊκή ήπειρο, άσχετα αν στην Ευρώπη υπάρχουν ελάχιστοι εξημερωμένοι ιπποπόταμοι.
Ο μέσος πολίτης, ακόμη και ο μέσος γιατρός, δεν μπορεί να κρίνει την κλινική και επιδημιολογική σημασία κάθε νέας γρίπης και διερμηνέας της άποψης του ειδικού προς το κοινό γίνονται αναγκαστικά τα ΜΜΕ. Και οπωσδήποτε μέσα από αυτές τις υποτιθέμενες πανδημίες μια νέα τάξη επαγγελματιών τηλε-γιατρών έχει πλέον γίνει απαραίτητη, οι «λοιμωξιολόγοι». Μετά τον τηλεοπτικό εφησυχασμό του τρομοκρατημένου τηλε-πολίτη από τον τηλε-σεισμολόγο που ακολουθεί κάθε μικρή ή μεγάλη δόνηση της γης είναι πλέον απαραίτητη η νυχτερινή καληνύχτα και ευλογία από τον τηλε-λοιμωξιολόγο στους γριπώδεις καιρούς που ζούμε τελευταία. Και η ευλογία του λοιμωξιολόγου περιλαμβάνει οπωσδήποτε αυτονόητες οδηγίες για τη χρήση μάσκας κατά την συναναστροφή με ύποπτο δείγμα πληθυσμού, την αποφυγή κλειστών χώρων, την τακτική θερμομέτρηση, τη σφαγή ύποπτων χοίρων ή πουλερικών που διαφορετικά θα αποτελούσαν το χριστουγεννιάτικο ή πασχαλινό εορταστικό γεύμα της οικογένειας κάθε τρομοκρατημένου. Και βέβαια οι απαραίτητοι δεκάδες εμβολιασμοί που θα αρχίζουν το φθινόπωρο και θα τελειώνουν το επόμενο καλοκαίρι, δεν θα μπορείς ίσως στο μέλλον να βγάζεις ταυτότητα ή διαβατήριο αν δεν έχεις την τρέχουσα έκδοση του Norton Antivirus για τον υπολογιστή σου και την τρέχουσα μορφή του εμβολίου για την γρίπη του εκάστοτε πανδημούντος κατοικιδίου. Νομίζω ότι τα σενάρια των αντιιικών που ισχύουν σήμερα για την ασφαλή χρήση των υπολογιστών δεν μπορούν παρά να εμπνεύσουν στο μέλλον και τις φαρμακευτικές εταιρείες που κατασκευάζουν εμβόλια. Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς βέβαια τη μεγάλη αποτελεσματικότητα και την ξεκάθαρα ευεργετική επίδραση στη θνητότητα και νοσηρότητα που προσέφεραν στην ανθρωπότητα εμβόλια όπως εναντίον της ευλογιάς, της διφθερίτιδας και του τετάνου αλλά είναι άραγε εξίσου σημαντικός για τον γενικό πληθυσμό ο εμβολιασμός π.χ. για κάθε μορφή γρίπης ή το εμβόλιο (anti-ΗPV) για τον καρκίνο τραχήλου της μήτρας που προτείνεται σε κάθε αθώα κορασίδα;
Ο φόβος της πανδημίας αποτελεί με σιγουριά ένα ισχυρό μέσο χειραγώγησης του κοινού σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας. Σε εποχές οικονομικών σκανδάλων και αμοραλισμού ο φόβος της πανδημίας προσφέρει την ιδανική ατμόσφαιρα για την αμνηστία των απατεώνων και την αδυναμία λειτουργίας της δικαιοσύνης.
Προτείνω μια νέα ανάγνωση του κλασικού έργου του Αλμπέρ Καμί με τίτλο «Η Πανούκλα» με σκοπό την επιβεβαίωση -και στους καιρούς μας- της σοφίας του συγγραφέα που δείχνει ότι σε καιρούς πανδημίας κυριαρχεί απλά ένας ευτελής φιλοτομαρισμός και καταργείται κάθε μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας και αξιοπρέπειας.
Ο φόβος της επιδημίας αποτελεί πολύ χειρότερη μορφή ασθένειας από την ίδια την επιδημία και μετατρέπει τον άνθρωπο της κοινωνίας και τον πολίτη της δημοκρατίας σε ένα εύκολα χειραγωγούμενο θηρίο.
Του Θανάση Δρίτσα (Ο κ. Θ. Δρίτσας είναι καρδιολόγος, Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο MD, FESC)
14.8.09
(Σχόλιο : Ας μην τρελλαινόμαστε και ας μην αυθυποβαλόμαστε από την υστερία των ΜΜΕ. Ολοι οι ειδικοί επιστήμονες είναι καθησυχαστικοί και δίνουν απλές και λογικές προτάσεις για το πως θα προφυλαχτούμε από τη νέα γρίπη. Να συνεχίσουμε τη φυσιολογική μας ζωή δίχως να επιτρέψουμε στον φόβο να φωλιάσει μέσα στη ψυχή μας και προ πάντων να μην σταματήσουμε τις συνήθεις κοινωνικές μας δραστηριότητες αλλά και τον συγχρωτισμό μας με τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας.
Σε τελική ανάλυση η νέα γρίπη δεν διαφέρει από τις πολλές γρίπες που κυκλοφορούν εδώ και χρόναι στην ανθρωπότητα, γιατί τώρα τόσος ντόρος?
Για να σπεύσουμε να αγοράσουμε το εμβόλιο ???
Η μήπως για να ξεχάσουμε τα καθημερινά οικονομικά μας προβλήματα???
Λέω μήπως......)

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

"Φάτε μάτια ψάρια" ......

Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο μεγάλη εκδοτική δραστηριότητα σε βιβλία μαγειρικής όσο στις μέρες μας. Μάλιστα πολλά από αυτά τα βιβλία είναι υψηλής ποιότητας όσον αφορά την εικαστική παρουσίασή τους. Και νάταν μόνο αυτό.....Ο αριθμός των τηλεοπτικών εκπομπών που ασχολούνται με τα φαγητά και μας δίνουν συνταγές όλο και αυξάνεται.

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα χωριουδάκι των Δωδεκανήσων..
Ελεγε λοιπόν ένας γεροντάκος σχολιάζοντας το συγκεκριμένο φαινόμενο :

"Κόρη μου παλιά οι νοικοκυρές μπόραγαν και εμαγειρεύγανε και δεν είχαν ανάγκη από βιβλία και τηλεοράσεις. Τώρα μπλιό δύσκολα μαγειρεύουν οι νοικοκυρές (όλες είναι εργαζόμενες) δεν έχουν χρόνο ....Εγιόμισε λοιπόν ούλος ο κόσμος από βιβλία και φωτογραφίες φαγητών. Φαίνεται πως αλλάξαν' οι καιροί και οι άνθρωποι έτσι χορταίνουσι πια μοναχά με τις φωτογραφίες .....αφού σχεδόν όλοι οι άνθρωποι είτε τρώνε σε ταβέρνες έξω από το σπίτι, είτε παραγγέλνουν φαγητό από αυτά τα....πως τα λένε....τα delivery....

Ε! Εμείς οι παλιοί αυτό το λέγαμε
φάτε μάτια ψάρια....."

Τι να πω εγώ?
Σα να μου φαίνεται πως είχε δίκιο ο παπούς

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Ταξιδιώτες : Ποιά είναι τα δικαιώματά μας


Κοντεύει 15Αύγουστος, εποχή που άλλοι φεύγουν για διακοπές και άλλοι απολαμβάνουν τις βουτιές τους σε κάποια αμμουδερή παραλία. Καλό είναι να γνωρίζουμε ποιά είναι τα δικαιώματά μας (αχρείαστα να είναι) απέναντι σε ενδεχόμενες στραβοτιμονιές που μπορεί να μας τύχουν αυτή τη περίοδο για να μη βρεθούμε απροετοίμαστοι :
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την καθιέρωση νομοθεσιών προς την κατεύθυνση προστασίας των καταναλωτών που ταξιδεύουν, ενώ και στη χώρα μας έχουν καθιερωθεί κατά
καιρούς ανάλογες χάρτες δικαιωμάτων.
Το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΑ) ετοίμασε μία επεξηγηματική ανάλυση σχετικά με τα δικαιώματα των ταξιδιωτών:

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ
Οι τιμές στα ξενοδοχεία διαμορφώνονται ελεύθερα. Ο ξενοδόχος υποχρεούται να ενοικιάζει τα κενά δωμάτια του ξενοδοχείου σε κάθε πελάτη, καθώς και να απαντά μέσα σε τρεις ημέρες τηλεφωνικά ή γραπτά σχετικά με την αποδοχή ή όχι παραγγελιών ενοικιάσεως δωματίων. Επίσης, υποχρεούται να διαθέτει στους πελάτες τις ανέσεις που διαφημίζει, όπως π.χ. πισίνα, εγκαταστάσεις γυμναστικής, νυχτερινό κέντρο κ.ά. Δικαιούται να ζητήσει προκαταβολή, μέχρι 25% της συνολικά συμφωνημένης τιμής.

Ο πελάτης που παρήγγειλε δωμάτια και δεν τα χρησιμοποίησε, οφείλει αποζημίωση στον ξενοδόχο το 1/2 της συμφωνημένης τιμής. Απαλλάσσεται, όμως, από κάθε υποχρέωση αποζημίωσης αν ειδοποιήσει τον ξενοδόχο 21 ημέρες πριν από την έναρξη της ενοικίασης. Στην περίπτωση αυτή, ο ξενοδόχος πρέπει να επιστρέψει την προκαταβολή που τυχόν έχει λάβει από τον πελάτη. Αν το δωμάτιο που έχουμε κλείσει δεν είναι διαθέσιμο, υπάρχει υποχρέωση του ξενοδόχου να εξασφαλίσει τη διαμονή μας σε άλλο ξενοδοχείο, της ίδιας τουλάχιστον τάξεως, το οποίο να βρίσκεται στην ίδια πόλη και να διαθέτει τις ίδιες ανέσεις και προϋποθέσεις διαμονής, όπως αυτές που διαφημίζει για το δικό του ξενοδοχείο. Ταυτόχρονα, οφείλει να καταβάλει τα έξοδα μεταφοράς και την τυχόν επιπλέον διαφορά τιμής. Αν δεν καταστεί αυτό δυνατό, ο ξενοδόχος πρέπει να μας αποζημιώσει, με το σύνολο του συμφωνημένου τιμήματος διαμονής.

Ο ξενοδόχος φέρει ευθύνη για τυχόν απώλεια ή κλοπή των πολύτιμων αντικειμένων και χρημάτων μας μόνο αν τα παραδώσουμε προς φύλαξη λαμβάνοντας απόδειξη. Για τα λοιπά αντικείμενα ο ξενοδόχος ευθύνεται, εκτός εάν η ζημία ή η απώλειά τους οφείλεται σε αμέλεια του πελάτη ή των επισκεπτών του, ή αν οφείλεται σε ανωτέρα βία (π.χ. σεισμό, πυρκαϊά).

ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ
Επειδή η ασφάλεια των πτήσεων είναι το βασικό κριτήριο με το οποίο επιλέγουμε την αεροπορική εταιρεία με την οποία θα ταξιδέψουμε, ας επισκεφτούμε την ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη διεύθυνση
http://ec.europa.eu/transport/air-ban/list_en.htm
για να μάθουμε ποιες αεροπορικές εταιρείες απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας να λειτουργούν εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Αν κάνουμε κράτηση μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας μιας αεροπορικής εταιρείας, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η τιμή που αναφέρεται πρέπει να είναι η συνολική, τελική τιμή που θα πληρώσομε. Πολλές αεροπορικές εταιρείες δεν περιλαμβάνουν στην τελική τιμή διάφορες χρεώσεις, όπως φόρους αεροδρομίων ή επίναυλο, για να κάνουν τις τιμές τους ελκυστικές στους καταναλωτές. Αν βρεθούμε προ εκπλήξεως και η τιμή που πρέπει να πληρώσουμε είναι διαφορετική από αυτή που διαφημίζει η εταιρεία, πρέπει να μην αγοράσουμε το εισιτήριο και να καταγγείλουμε την εταιρεία. Οι όροι των προσφορών πρέπει να είναι ξεκάθαροι.

Οταν ο αριθμός των επιβατών υπερβαίνει τον αριθμό των διαθέσιμων θέσεων, η αεροπορική εταιρεία πρέπει κατ΄ αρχάς να ζητήσει εθελοντές για να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, προσφέροντάς τους άλλα οφέλη, τα οποία θα συμφωνηθούν ανάμεσα στους εθελοντές και στην αεροπορική εταιρεία.

Αν δεν θέλουμε να παραιτηθούμε, εθελοντικά, η αεροπορική εταιρεία οφείλει να μας εξασφαλίσει:

* Την επιστροφή του αντίτιμου του εισιτηρίου μας και την επιστροφή μας, με δωρεάν πτήση, στο αρχικό σημείο αναχώρησης, ή τη δυνατότητα μεταφοράς στον τελικό μας προορισμό. Εμείς επιλέγουμε.

* Γεύματα, αναψυκτικά και κατάλυμα σε ξενοδοχείο, όπου αυτό είναι απαραίτητο (συμπεριλαμβανομένης και της μεταφοράς από και προς το ξενοδοχείο).

Η αεροπορική εταιρεία οφείλει να μας καταβάλει αποζημίωση:

* 250 ευρώ για πτήσεις κάτω από 1.500 χλμ.

* 400 ευρώ για πτήσεις μεγαλύτερης απόστασης, στο εσωτερικό της ΕΕ
* 400 ευρώ για πτήσεις μεταξύ 1.500 χλμ. και 3.000 χλμ. εκτός ΕΕ
* 600 ευρώ για πτήσεις πάνω από 3.500 χλμ. εκτός ΕΕ.

Οποτε ακυρώνεται η πτήση μας, η αεροπορική εταιρεία οφείλει να μας προσφέρει την επιστροφή του αντιτίμου του εισιτηρίου μας και την επιστροφή μας με δωρεάν πτήση στο αρχικό σημείο αναχώρησης, ή τη δυνατότητα μεταφοράς στον τελικό μας προορισμό. Εμείς επιλέγουμε γεύματα και αναψυκτικά, κατάλυμα σε ξενοδοχείο, όπου αυτό είναι απαραίτητο (συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς από και προς το ξενοδοχείο) και επικοινωνιακές διευκολύνεις. Η αεροπορική εταιρεία έχει την υποχρέωση να μας αποζημιώσει με τα ποσά που αναφέρονται για την άρνηση επιβίβασης.

Το δικαίωμα της αποζημίωσης δεν ισχύει όταν ο αερομεταφορέας:

* Μας έχει ειδοποιήσει για τη ματαίωση τουλάχιστον 2 εβδομάδες πριν από την προγραμματισμένη αναχώρηση.
* Μας έχει ενημερώσει μία και δύο εβδομάδες πριν, και μας έχει δώσει τη δυνατότητα μεταφοράς, με άλλη πτήση, η οποία δεν αναχωρεί νωρίτερα των δύο ωρών από την προγραμματισμένη αναχώρησή μας και δεν φθάνει στον προορισμό μας πέραν των τεσσάρων ωρών από την προγραμματισμένη άφιξή μας.

* Μας έχει ενημερώσει σε χρονικό διάστημα μικρότερο των 7 ημερών και η εναλλακτική πτήση που προτείνεται αναχωρεί το πολύ μία ώρα νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα αναχώρησής μας και φθάνει στον τελικό μας προορισμό το πολύ δύο ώρες από την προγραμματισμένη άφιξή μας.
* Μπορεί να αποδείξει ότι η ματαίωση οφείλεται σε έκτακτες περιστάσεις ή καταστάσεις ανωτέρας βίας, οι οποίες δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθούν. Τέτοιες καταστάσεις είναι, για παράδειγμα και όχι αποκλειστικά, δυσμενείς καιρικές συνθήκες και απεργία εργαζομένων
Σε περιπτώσεις φθοράς, καθυστέρησης, απώλειας ή καταστροφής αποσκευών, πρέπει να κάνουμε γραπτή καταγγελία το συντομότερο δυνατόν. Το ανώτατο ποσό που μπορούμε να λάβουμε ως αποζημίωση για ζημία στις αποσκευές μας, είναι τα 1.300 ευρώ περίπου. Οι αποζημιώσεις ή οι επιστροφές πρέπει να καταβληθούν εντός 7 ημερών, διαφορετικά πρέπει να παραπονεθούμε αμέσως στην αεροπορική εταιρεία που εκτελεί την πτήση.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΑ ΙΧ
Τα καταστήματα που ενοικιάζουν αυτοκίνητα πρέπει να φέρουν το ειδικό σήμα του ΕΟΤ.
Οι τιμές ενοικίασης είναι ελεύθερες και σε αυτές δεν περιλαμβάνεται το κόστος της βενζίνης, το οποίο καταβάλλει ο ενοικιαστής.
Τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα πρέπει να είναι ασφαλισμένα, άλλως ο οδηγός ευθύνεται και προσωπικά σε περίπτωση ατυχήματος.

Ο καταναλωτής που επιθυμεί να μισθώσει ένα αυτοκίνητο θα πρέπει αρχικά, σε ένα πρώτο στάδιο, να προβεί στην κατάλληλη επιλογή αυτοκινήτου. Στο στάδιο αυτό θα πρέπει να φροντίσει να ενημερωθεί σωστά για τις επιλογές που έχει στη διάθεση του και κυρίως για την τελική τιμή του αυτοκινήτου, συμπεριλαμβανομένων των διαφόρων ασφαλιστικών καλύψεων και για τους όρους ενοικίασης. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα τιμολόγια χρέωσης ακολουθούν ένα πολύπλοκο σύστημα και γι΄ αυτό θα πρέπει ο υποψήφιος ενοικιαστής να ενημερώνεται από τους υπαλλήλους του καταστήματος στο οποίο προσφεύγει σχετικά με την τελική τιμή για κάθε ημέρα ενοικίασης.

Χρήσιμο είναι να γνωρίζει κανείς ότι όταν πρόκειται να πραγματοποιήσει πολλά χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, συμφέρει να ενοικιάσει για μια συνολική περίοδο 3 ημερών ή μιας εβδομάδας, οπότε έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει απεριόριστο αριθμό χιλιομέτρων χωρίς έξτρα χρέωση, όπως συμβαίνει όταν μισθώνει το αυτοκίνητο με την ημέρα. Επίσης ο καταναλωτής πρέπει να γνωρίζει ότι αν επιλέξει μεικτή ασφάλεια αυτοκινήτου, θα καταβάλει μεν μεγαλύτερο μίσθωμα, αλλά θα είναι καλυμμένος σε περίπτωση ατυχήματος, όσον αφορά τις ίδιες ζημιές του ενοικιαζόμενου αυτοκινήτου.

Κατά το στάδιο της υπογραφής της σύμβασης ενοικίασης ο καταναλωτής θα πρέπει να προσέξει τους γενικούς και τυχόν ειδικούς όρους της, να μελετήσει δηλαδή τα «ψιλά γράμματα» της σύμβασης, αντίγραφο της οποίας θα πρέπει να λαμβάνει από την εταιρεία. Χρήσιμο είναι να γνωρίζει ο ενοικιαστής τις υποχρεώσεις του έναντι της εταιρείας που εκμισθώνει το αυτοκίνητο, ιδίως σε περίπτωση ατυχήματος, αλλά και γενικότερα, όταν παρουσιάζονται βλάβες σε αυτό.

ΠΛΟΙΑ
Οταν χρησιμοποιούμε τα ακτοπλοϊκά μέσα συγκοινωνίας πρέπει να βρισκόμαστε τουλάχιστον μία ώρα πριν από την αναχώρηση στον χώρο επιβίβασης. Αν δεν προλάβουμε τον απόπλου του πλοίου, δεν δικαιούμαστε επιστροφή του αντιτίμου του εισιτηρίου, αφού φέρουμε την ευθύνη για τη μη έγκαιρη προσέλευση στον χώρο επιβίβασης. Αν θελήσουμε, για οποιονδήποτε λόγο, να ακυρώσουμε το ταξίδι μας και ειδοποιήσουμε εγκαίρως τον ταξιδιωτικό πράκτορα, δικαιούμαστε επιστροφή του 50% του αντιτίμου του εισιτηρίου. Οι αποσκευές που δικαιούται να μεταφέρει κάθε επιβάτης, δεν μπορεί να υπερβαίνουν συνολικά τα 50 κιλά βάρους.

Αν καθυστερήσει να αναχωρήσει το πλοίο μας, δικαιούμαστε κάλυψη των εξόδων διαμονής και διατροφής. Επίσης, μπορούμε να ακυρώσουμε το εισιτήριό μας και να ζητήσουμε να μας επιστραφούν τα χρήματα, όπως και να διεκδικήσουμε αποζημίωση στα πολιτικά δικαστήρια αν έχουμε υποστεί υπερβολική ταλαιπωρία ή ζημία. Αν μείνουμε εκτός πλοίου, παρ΄ ότι έχουμε «κόψει» εισιτήριο, λόγω υπεράριθμων κρατήσεων θέσεων, ειδοποιούμε αμέσως το τοπικό λιμεναρχείο. Η λιμενική αρχή θα καλέσει τον εισαγγελέα, ο οποίος μπορεί να ασκήσει ποινική δίωξη κατά του πράκτορα, που εξέδωσε το εισιτήριο και κατά του πλοιοκτήτη, όπως και κατά του πλοιάρχου, σε περίπτωση, που διαπιστωθεί μεταφορά υπεράριθμων επιβατών. Σε περίπτωση που έχουμε κλείσει θέση με καμπίνα και βρούμε τη θέση μας κατειλημμένη, μπορούμε να υποβάλουμε μήνυση στις λιμενικές αρχές, καθ΄ ότι η διπλή κράτηση καμπίνας λογίζεται ως υπεράριθμη κράτηση εισιτηρίου.

Αν μεταφέρουμε το αυτοκίνητό μας με το πλοίο, είμαστε υπεύθυνοι, για τη φόρτωση και εκφόρτωσή του σε αυτό. Αν κατά τη διάρκεια της επιβίβασης ή αποβίβασης συμβεί κάποια σύγκρουση με άλλο αυτοκίνητο, πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν καλύπτεται από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Αν όμως το αυτοκίνητό μας υποστεί κάποια βλάβη από κακό χειρισμό του πλοιάρχου ενόσω βρίσκεται φορτωμένο, δικαιούμαστε αποζημίωση από την πλοιοκτήτρια εταιρεία.

Τέλος, αν μεταφέρουμε μεγάλα χρηματικά ποσά, αντικείμενα αξίας ή άλλα τιμαλφή, έχουμε τη δυνατότητα να τα παραδώσουμε στο λογιστήριο του πλοίου για φύλαξη. Σε περίπτωση που αυτά κλαπούν έχουμε δικαίωμα αποζημίωσης, ίσης με την αξία τους.

(Οι πληροφορίες δημοσιεύτηκαν στην εφμ το ΒΗΜΑ στις 11.7.09)

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

Serhad Tseliker Bapir, Self determination (2006)
"Το να θυμαται κανείς το παρελθόν του σημαίνει να συμφιλιώνεται με τον εαυτό του.
Οσο επίπονη η μνήμη, άλλο τόσο και δημιουργική, σαν δεξαμενή εμπειριών, ιδεών και γνώσης.
Το να ακυρώνεις τη λήθη...ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ...είναι εφόδιο για να κατανοήσεις το σήμερα και να καταστρώσεις ένα σχέδιο για το μέλλον....
Για παράδειγμα είναι όπως ένα βέλος πάνω στο τόξο :
Oσο το τραβάς προς τα πίσω, τόσο θα είναι σε θέση να πεταχτεί μακριά,
στο παρόν και στο μέλλον"
Σερχάτ

*Ο Σερχάτ (Serhad Tseliker Bapir) Κούρδος χαράκτης και ζωγράφος ήρθε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα από το Κουρδιστάν το 1984. Ηταν πολύ μικρός (18 χρονών όταν αποκόπηκε βίαια από την πατρίδα του). Στα 23 του μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Η νύχτα των Τσιγγάνων....


Είναι γνωστό σε όλους μας πως οι Ρομά (τσιγγάνοι) λόγω των δικών τους ιδιαίτερων συνθηκών επιβίωσης (ιδιαίτεροι εθιμικοί κανόνες, νομαδική ζωή με συνέπεια την έλλειψη στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής) αντιμετωπίζονται από πολλές κοινωνίες ως περιθωριακά άτομα.

Το πρόβλημα είναι πως η κατάσταση αυτή διαιωνίζεται και δεν φαίνεται να βρίσκονται λύσεις στα προβλήματα που απασχολούν τόσο τους ίδιους τους Ρομά όσο και τις περιοχές στις οποίες εγκαθίστανται. Λίγο καιρό συνήθως μετά από την εγκατάστασή τους σε έναν τόπο εκδιώκονται.

Ενα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι πως όσο τα παιδιά των Ρομά δεν απολαμβάνουν στο σύνολό τους το στοιχειώδες δικαίωμα στην εκπαίδευση αφ΄ενός λόγω του νομαδικού τρόπου ζωής τους και αφ΄ετέρου λόγω των μαθητικών κοινοτήτων οι οποίες δυσκολεύονται να αφομοιώσουν τους μικρούς Ρομά τόσο οι ίδιες και οι ίδιες καταστάσεις θα επαναλαμβάνονται και οι νεότερες γενιές δεν θα μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς σε μια κοινωνία που τους αντιμετωπίζει με επιφύλαξη. Από τη μια ο νομαδικός τρόπος ζωής και από την άλλη η δυσκολία ένταξης των μικρών παιδιών στη μαθητική κοινωνία αποτελούν προβλήματα που ζητούν άμεση λύση. Δίχως η κοινωνία μας να αγκαλιάσει τους μικρούς Ρομά και δίχως την συμμετοχή τους στην παιδεία οι καταστάσεις απλά θα σπρώχνουν τη λύση στο μέλλον και τα προβλήματα της ιδιαίτερης αυτής κοινωνικής ομάδας θα εξακολουθούν να κρύβονται κάτω από το χαλί.


Διάβασα το παρακάτω σχετικό με τους Ρομά άρθρο με τίτλο "Η νύχτα των Τσιγγάνων" το οποίο βρήκα ενδιαφέρον και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας

Tο βράδυ της 2ας προς την 3η Αυγούστου 1944, δόθηκε από το Χάινριχ Χίμλερ η εντολή εξολόθρευσης όλων των Ρομά αιχμαλώτων στο ειδικό τμήμα του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Auschwitz - Birkenau. Τέσσερις χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά εκτελέστηκαν στους θαλάμους αερίων σε μία νύχτα που έμεινε στην ιστορία ως Zigeunernacht (νύχτα των Τσιγγάνων). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε εξοντωθεί από τους Ναζί το 80% του πληθυσμού της κοινότητας των Ρομά, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι.

Η 2α Αυγούστου έχει ανακηρυχθεί ημέρα μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Ρομά από τους Ναζί και η επέτειος... γιορτάστηκε δεόντως σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ουγγαρία μια γυναίκα έπεσε χθες νεκρή από σφαίρες αγνώστων και η κόρη της τραυματίστηκε όταν το σπίτι τους σε καταυλισμό Ρομά στο ανατολικό χωριό Κισλέτα της χώρας δέχθηκε ένοπλη επίθεση. Η αστυνομία δηλώνει ότι δεν έχει επαρκείς ενδείξεις να χαρακτηρίσει την ενέργεια ρατσιστική, αλλά η εμπειρία συγκλίνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Μόνο πέρυσι σκοτώθηκαν πάνω από πέντε Ρομά στην Ουγγαρία, όπου η μειονότητα αποτελεί το 7% του συνολικού πληθυσμού. Χαρακτηριστική της αποστροφής των πολιτών για τους Ρομά είναι η ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος, Jobbik το οποίο κατέλαβε 3 από τις 22 έδρες στην Ευρωβουλή κατά τις πρόσφατες εκλογές.

Χθες εξάλλου εκδόθηκε ανακοίνωση από την πρωτοβουλία «Λευκάδα - Αξέχαστες διακοπές», που κάνει λόγο για «τελική λύση» σε βάρος των Ρομά. Στο καταπράσινο νησί του Ιονίου με τις μαγευτικές παραλίες και τα γραφικά ορεινά χωριά ο μοναδικός χώρος που βρέθηκε για να φιλοξενήσει την κοινότητα των Τσιγγάνων ήταν ένας παράνομος σκουπιδότοπος. Τώρα οι Ρομά απειλούνται με έξωση και από αυτήν τη βρώμικη πλην φιλόξενη νησίδα ανεκτικότητας. «Στα σκουπίδια, όπου οι αρχές της Λευκάδας τους εξόρισαν, φρόντισαν να τους κάνουν τη ζωή όσο το δυνατόν πιο δύσκολη, απαγορεύοντάς τους τον ηλεκτροφωτισμό και την εγκατάσταση δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης (τους επέτρεψαν μόνο μια βρύση και δύο τουαλέτες που έχουν χαλάσει από καιρό και δεν επισκευάζονται), εναποθέτοντας τόνους σκουπιδιών ακριβώς πίσω από τις αυτοσχέδιες κατοικίες των Ρομά, αδιαφορώντας για την εκδίωξη των τσιγγανοπαίδων λόγω ρατσισμού από τα σχολεία», καταγγέλλεται στη σχετική ανακοίνωση.

Φίλη εκπαιδευτικός στον Aσπρόπυργο καταθέτει ότι τα παιδιά των Ρομά είναι πανέξυπνα με απεριόριστες δυνατότητες και έντονη συναισθηματική νοημοσύνη. Αρκεί να βρουν ένα κίνητρο για να επισκεφτούν το σχολείο και να παραμείνουν σε αυτό. Η μαρτυρία της επιβεβαιώνεται και από πιο έγκυρες πηγές, όπως η Διεθνής Ομάδα για την Ψυχολογία στη Μαθηματική Εκπαίδευση.

Εξαιτίας της έλλειψης γραπτής γλώσσας η μνήμη τους ασκείται και συγκρατούν πολλές πληροφορίες, όπως μια σειρά από αριθμητικές πράξεις. Αυτό προέκυψε από έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στο Ζεφύρι της Αττικής τη σχολική χρονιά 2000-2001. Οι μαθητές ήταν αμιγώς Τσιγγανόπαιδες επτά έως δώδεκα χρόνων, που φοιτούσαν στην πρώτη τάξη για πρώτη φορά. Αρχικά ήταν 35 παιδιά, αλλά ο αριθμός μεταβλήθηκε στην πορεία κυρίως γιατί ένα μεγάλο μέρος ακολούθησε τους γονείς του σε εποχικές ενασχολήσεις, σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία».

Οι εθνοκαθάρσεις σήμερα είναι συγκεκαλυμμένες και αποτελεσματικές. Οταν για παράδειγμα οι μεγάλες τράπεζες στη χώρα μας αρνούνται να παράσχουν στεγαστικά δάνεια σε Ρομά, αθετώντας κυβερνητικές δεσμεύσεις, η αναπόφευκτα νομαδική ζωή τους θα εμποδίζει τη φοίτηση των παιδιών τους σε σχολεία. Παράλληλα όσο συνεχίζονται οι ρατσιστικές επιθέσεις στην Ευρώπη, οι Ρομά θα αναζητούν αλλού καταφύγιο. Τον Ιούνιο 100 Τσιγγάνοι έφυγαν από τη Β. Ιρλανδία, τον Ιούλιο παρατηρήθηκε έξοδος των Ρομά από την Τσεχία με προορισμό τον Καναδά. Σταδιακά η Γηραιά Ηπειρος εξασφαλίζει την «καθαρότητα» που ονειρευόταν ο Αδόλφος

Το άρθρο είναι της Ξενιας Κουναλακη / χkounalaki@kathimerini. gr

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

4.8.09

Τη φωτό βρήκα εδώ

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Να μετριάσουμε τη βαρβαρότητα


Πολλή μελάνη έχει χυθεί για τις θεωρίες περί πολιτισμού και βαρβαρότητας και ακόμη οι επιστήμονες δεν έχουν κατασταλλάξει στο ποιόν πρέπει να χαρακτηρίζουμε "βάρβαρο" και ποιόν "πολιτισμένο". Σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο που βρήκα ενδιαφέρον και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας "βάρβαρος μπορεί να χαρακτηριστεί εκείνος που δεν αναγνωρίζει την πλήρη ανθρώπινη υπόσταση των άλλων"

Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο :

Κανένας λαός ή άτομο δεν έχει ανοσία στην πιθανότητα να επιτελέσει βάρβαρες πράξεις. Μάλιστα ο εικοστός αιώνας μας δίδαξε ότι οι πράξεις βαρβαρότητας δεν συντελέστηκαν από αμόρφωτους. Rousseau: «Η τελειοποίηση των επιστημών και των τεχνών όχι μόνο δεν συμβάλλει στην προαγωγή της ηθικής και της καλοσύνης προς τους άλλους, αλλά βλάπτει κιόλας την ηθική πρόοδο... Μπορούμε να είμαστε άνθρωποι χωρίς να είμαστε λόγιοι». Το ανθρώπινο ον για να στρέψει να νώτα του στη βαρβαρότητα έχει ανάγκη μια στοιχειώδη υλική επάρκεια, μια πνευματική ζωή και ένα άνοιγμα στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Βάρβαρος μπορεί να χαρακτηριστεί εκείνος που δεν αναγνωρίζει την πλήρη ανθρώπινη υπόσταση των άλλων (Τ. Τodorov, «Ο φόβος των βαρβάρων», 2009). Κάθε ανθρώπινο ον έχει ανάγκη μιας κουλτούρας που να παροτρύνει τους κοινωνούς της να έχουν συνείδηση των παραδόσεών της, αλλά και να μπορούν να αποστασιοποιούνται από αυτές. Ο πολιτισμός αντιτίθεται στη βαρβαρότητα, αλλά δεν αντιτίθεται στην κουλτούρα. Το να έχεις κουλτούρα σημαίνει να έχεις στη διάθεσή σου μια εκ των προτέρων οργάνωση της βιωμένης εμπειρίας. Αυτή στηρίζεται σε κοινή μνήμη και σε κοινούς κανόνες ζωής, είναι στραμμένη ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο παρόν. Καμιά κουλτούρα δεν μπορεί να αναχθεί στη βαρβαρότητα. Μάλιστα, το να ευνοούμε την αμοιβαία τους γνωριμία είναι ένας τρόπος για να κάνουμε τη βαρβαρότητα να υποχωρήσει. Καμιά κουλτούρα δεν είναι βάρβαρη, κανένας λαός δεν είναι οριστικά πολιτισμένος. Ολες και όλοι μπορούν να γίνουν τόσο το ένα όσο και το άλλο. Αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου όντος. O κάθε άνθρωπος δεν γεννιέται μόνος μέσα στη φύση, πάντοτε και αναγκαστικά μέσα σε μια κουλτούρα που του επιβάλλεται από την παιδική ηλικία. Αποκτά έτσι μια συλλογική ταυτότητα, η οποία είναι ήδη έτοιμη όταν την ανακαλύπτει και γίνεται το αόρατο θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζει την ταυτότητά του. Η ατομική ταυτότητα πρέπει να προέρχεται από τη συνάντηση πολλών ταυτοτήτων. Ολες οι κουλτούρες (κοινή μνήμη, κοινοί κανόνες ζωής) σχηματίζονται με συγκόλληση και πρόσθεση. Η αμυντική στάση στον μετασχηματισμό μιας κουλτούρας οδηγεί στον φανατισμό και στη βαρβαρότητα. Στις σημερινές, ιδιαίτερα, συνθήκες κάθε ανθρώπινο ον έχει ανάγκη ένα σύνολο κανόνων και κανονισμών, παραδόσεων και εθίμων. Χωρίς αυτά το άτομο δεν ολοκληρώνεται ως άνθρωπος. Το έλλειμμα αυτό το βιώνουν στην πλειονότητα τα παιδιά των μεταναστών. Οι γηραιότεροι δεν τους μεταφέρουν τη συλλογική ταυτότητα και οι νέοι δεν κατανοούν την κουλτούρα της νέας πατρίδας. Για αυτούς, «τα συμφωνηθέντα υπονοούμενα» κατά τον Σεφέρη δεν έχουν νόημα. Και η κατάσταση του ανθρώπινου όντος που έχει απολέσει την αρχική του κουλτούρα χωρίς να αποκτήσει άλλη, κινδυνεύει να τον οδηγήσει, παρά τη θέλησή του, στην αδυναμία επικοινωνίας και άρα στη βαρβαρότητα. Η πατρίδα μας έχει να αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα. Τη διαχείριση ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει τη συλλογική τους ταυτότητα και έχουν αδυναμία να αποκτήσουν μια νέα κουλτούρα. Και είναι γνωστό ότι η απώλεια της αρχικής κουλτούρας χωρίς απόκτηση άλλης οδηγεί στη βαρβαρότητα. Το μίσος και η περιφρόνηση για τον εαυτό του θα οδηγήσει τον μετανάστη στην απόρριψη της κοινωνίας που τον περιβάλλει και στην οποία δεν αναγνωρίζεται. Το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο, τόσο για τους μετανάστες όσο και για την κοινωνία μας. Η οργή και η ταπείνωση οδηγούν στη δράση. Τα παιδιά των μεταναστών χωρίς προγενέστερη ταυτότητα και κοινωνική αναγνώριση θα στραφούν στη βία και στην καταστροφή του κοινωνικού πλαισίου στο οποίο ζουν. Τα πρότυπά τους είναι εκείνα της οθόνης και της κατανάλωσης που γεννούν μια άθλια πραγματικότητα και το μίσος για φυσική βία. Το μόνο μέτρο είναι η Παιδεία και ο έμπρακτος σεβασμός στην ετερότητα. Η οργάνωση πολυπολιτισμικών σχολείων και η διαδικασία ένταξης με αναφορά στην κουλτούρα των κοινωνιών από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες είναι μια διαδικασία που θα τονώσει το κύρος της χώρας μας και θα προστατέψει τις δομές της. Είναι ανάγκη οι μετανάστες να μην έρθουν σε σύγκρουση με τις αξίες της νέας τους πατρίδας. Αλλωστε, κανείς δεν μπορεί να επικαλείται την πολιτισμική διαφορετικότητα για να προσβάλει τις αξίες της κοινωνίας μας, που βρίσκουν την έκφρασή τους στο Σύνταγμα, στους νόμους και στην ίδια τη δομή του κράτους. Αρκεί η κρατική μας οντότητα να αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους κατοίκους της, διαφορετικά υποθάλπει τη βαρβαρότητα...

Ο κ. Χρ. Β. Μασσαλάς είναι πρόεδρος της ΔΕ του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
1.8.09

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Νοσοκομείο για κούκλες.....!!!!

Τα παλιά τα χρόνια οι γυναίκες έφτιαχναν μοναχές τους τις κούκλες για τα παιδιά τους από υλικά που τους περίσσευαν...κουμπιά, πανιά κλπ. Αργότερα βγήκαν οι έτοιμες κούκλες από πορσελλάνη και από πλαστικό. Πόσες κούκλες δεν ξεχαρβαλώσαμε και εμείς στην παιδική μας ηλικία αναγκάζοντας τις μαμάδες μας είτε να καταχωνιάσουν τις κούκλες για να μας τις παραδώσουν όταν θα μεγαλώναμε ως ενθύμιο της παιδικής μας ηλικίας είτε να τις πετάξουν (όπως είθισται την σήμερον ημέραν???)
Ομως εμείς λέμε όχι στο να πετάμε αντικείμενα. Ολα μπορούν να επισκευαστούν.
Σήμερα είναι πλέον εφικτό να επισκευαστούν ακόμη και αυτές οι κούκλες. Η Ειρήνη Πρίντεζη Φράγκου κατασκευάζει πρωτότυπες κούκλες με παραδοσιακές φορεσιές, όμως σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα πρότυπο ιατρείο για όσες κούκλες (όλων των ειδών-πάνινες, ξύλινες,πλαστικές, Barbie κ.α) έχουν ανάγκη επιδιόρθωσης.
Εάν λοιπόν έχετε καταχωνιασμένες κούκλες που χρειάζονται επισκευή μην το σκέφτεστε απευθυνθείτε στην Ειρήνη για νάβρουν πάλι την υγειά τους!!!!

Μπορείτε να την βρείτε στο
Ιατρείο κουκλών
Ειρήνη Πρίντεζη-Φράγκου
Υμηττού 155-157
Παγκράτι
(κοντά στον Προφήτη Ηλία)
Τηλ. 210 7513355 και
6932 599934

Εδώ μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για το πως ξεκίνησε αυτό το ιδιότυπο "ιατρείο" και εδώ
μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό της.

ΥΓ. Στη πρώτη φωτογραφία βλέπουμε τη "Νύφη των Αθηνών" μια κούκλα χειροποίητη καμωμένη από τα χέρια της Ειρήνης


Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Ψαράκια αναλαμβάνουν να κάνουν φυσικό πεντικιούρ !!!(Fish & Toes)


Είναι δυνατόν τα ψαράκια να κάνουν πήλινγκ και πεντικιούρ? Και όμως ναι!
Λέγεται πως η ιδιότητα των μικροσκοπικών ψαριών (είδος κυπρίνου που ονομάζεται Garra Rufa ή Dr Fish) έχουν την ιδιότητα να αφαιρούν απαλά τα νεκρά κύτταρα από τα πόδια, κάνοντας συγχρόνως ένα διασκεδαστικό αλλά και γαργαλιστικό μασάζ, θα λέγαμε ένα ιδιότυπο "οργανικό" πεντικιούρ. Το ιδιότυπο αυτό....SPA...των ποδιών λέγεται πως ανακαλύφθηκε στην Τουρκία αλλά έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ιαπωνία και στην Αμερική.
Εάν νοιώθετε την περιέργεια να το δοκιμάσετε σας πληροφορώ πως όπως μαθαίνω το κομμωτήριο "Ilias & Staff"' (Αγίου Τρύφωνος 12, Κηφισιά) ήδη το εφαρμόζει!!!!

Στο άκουσμα αυτής της είδησης στο μυαλό μου ήρθε η σκηνή από την ταινία Τα παιδιά του Παραδείσου (η στα Ιρανικά Bacheha-ye-aseman) όπου στο τέλος της ταινίας όταν ο νεαρός πρωταγωνιστής βάζει μέσα στη λιμνούλα τα πληγιασμένα πόδια του εμφανίζονται χρυσόψαρα που αναλαμβάνουν να του θεραπεύσουν τις πληγές.

Εσείς θα το τολμούσατε ????

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Ο καφές "γλυκαίνει" την οσμή του στόματος


Σίγουρα θα σας έχει τύχει να πιείτε καφέ κι έπειτα να θεωρείτε πως ο καφές συμβάλλει στη κακοσμία του στόματος. Και όμως σύμφωνα με μια έρευνα στο Ισραήλ ο καφές όχι μόνο δεν προκαλεί κακοσμία αλλά αντίθετα κάνει την οσμή του στόματος πιο "γλυκειά". Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι κόκκοι του καφέ περιέχουν συστατικά που εμποδίζουν την απελευθέρωση από τα βακτήρια του στόματος διαφόρων αερίων τα οποία και προκαλούν την κακοσμία. Ειδικοί αναφέρουν ότι η ανακάλυψη ανοίγει τον δρόμο για τη δημιουργία ειδικών προϊόντων (παστίλιες κτλ.) που θα περιέχουν αυτά τα συστατικά και θα εμποδίζουν την εμφάνιση κακοσμίας του στόματος γενικώς.
Οπως λένε το στοιχείο που πιθανότατα προκαλεί πρόβλημα κακοσμίας του στόματος μετά την κατανάλωση καφέ είναι το γάλα που υφίσταται ζύμωση στη στοματική κοιλότητα. Ετσι όσοι θέλουν να μην αντιμετωπίζουν προβλήματα κακοσμίας του στόματος ας πίνουν τον καφέ τους σκέτο.

be8du6szvc
c9awephrsg

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Η ακρίβεια, οι χονδρέμποροι, οι παραγωγοί και οι λαϊκές αγορές

Ενοχλήθηκαν λέει οι χονδρέμποροι της Κεντρικής Λαχαναγοράς του Ρέντη επειδή :

1. Ο τζίρος τους έχει πέσει (τον μήνα Ιανουάριο παρατηρήθηκε πτώση 5-10% σε σχέση με τον ίδιο μήνα πέρσυ)
2. Οι νησιωτικές επιχειρήσεις (κυρίως οι ξενοδοχειακές) ζητούν να επιμηκύνουν την περίοδο εξόφλησης από τους 3 μήνες στους 10-12 με το επιχείρημα της οικονομικής δυσπραγίας.
3. Τόσο τα μαγαζιά που ασχολούνται με την λιανική πώληση όσο και οι καταναλωτές στρέφουν τις αγορές τους απευθείας στους παραγωγούς.
Ετσι λέει αποφάσισαν να ιδρύσουν αλυσσίδα λιανικής πώλησης νωπών προϊόντων (τυροκομικών, οπωροκηπευτικών, κρεατικών).
Προσωπικά δηλώνω δημόσια πως εγώ, συγγενικές μου οικογένειες και φίλοι και γνωστοί δεν πρόκειται να τους στηρίξουμε. Γιατί το λέω αυτό???
Ας πάρουμε τα επιχειρήματά τους ένα προς ένα.
1. Πως να μην πέσει ο τζίρος τους όταν οι αυξήσεις των τιμών στα νωπά προϊόντα έχουν αγγίξει δυσθεώρητα ύψη και ας λένε οι ίδιοι το αστείο επιχείρημα πως όπως προκύπτει από τα στοιχεία του Συνδέσμου Εμπόρων Κεντρικής Λαχαναγοράς Αθηνών οι τιμές στα φρούτα και τα λαχανικά είναι σταθερά χαμηλές τα τελευταία τρία χρόνια (!!!!!!). Η εγώ κατοικώ σε άλλον πλανήτη ή τα συνεργεία του Συνδέσμου που διενήργησαν την έρευνα των τιμών δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.
Και για να μην λέω αοριστολογίες να ρωτήσω το εξής :

  • Πως είναι δυνατόν την ίδια ημέρα 1 κιλό σταφύλια να κοστίζει 0,30-0,50 Ευρώ στις λαϊκές αγορές της Κορίνθου,του Λουτρακίου και του Ναυπλίου ενώ στις λαϊκές αγορές των Αθηνών τα σταφύλια να πωλούνται με ελάχιστη τιμή 2 Ευρώ????
  • Πως είναι δυνατόν άλλα φρούτα στις συγκεκριμένες επαρχιακές λαϊκές αγορές να μην ξεπερνούν το 1 Ευρώ/κιλό και στις Λαϊκές Αγορές των Αθηνών κάποια φρούτα να αγγίζουν τα 5 Ευρώ/κιλό???? (Αντε για να μην αραδιάσω συγκεκριμένα παραδείγματα, μου φαίνεται πως μας περνούν για χαζοπρωτευουσιάνους....)
Ο τζίρος των Χονδρεμπόρων θεωρώ πως έπεσε αφ΄ενός λόγω της γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας που έχει πλήξει όλους τους κλάδους (γιατί ενοχλούνται εκείνοι δηλαδή ???) αλλά κυρίως λόγω των υπέρογκων τιμών στις οποίες έφτασαν τα προϊόντα οι ίδιοι. Οταν αγοράζουν το λάδι προς 1,70 Ευρώ/λίτρο από τον παραγωγό και σε μένα τον καταναλωτή φτάνει να πωλείται από το Σούπερ Μάρκετ από 4,90 Ευρώ/κιλό -6,80 εμ δεν θα ψαχτώ να βρω τι φταίει?? (Διαβάστε σχετική ανάρτηση της magicasland εδώ)
Ο Ελληνας ποτέ δεν λυπόταν να ξοδεύει χρήματα για το φαγητό και εξ αιτίας των Χονδρεμπόρων κατάντησε να αγοράζει φέτα καρπουζιού και όχι ολόκληρο καρπούζι μόνο και μόνο επειδή η τιμή του καρπουζιού (ενός κάποτε φτηνού φρούτου) σιγά σιγά εξομειώνεται με το χαβιάρι.....Οι δικές τους υπέρογκες απαιτήσεις για υψηλά ποσοστά κέρδους είναι που έδιωξαν τους ανθρώπους από την κατανάλωση. Ας μειώσουν το ποσοστό κέρδους τους, για να μειωθούν οι τιμές, και ο τζίρος τους σίγουρα θα ανέβει και πάλι (Διαφορετικά μας βλέπω να φυτεύουμε στα μπαλκόνια μας καρπουζιές.....)
2. Η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής είναι πράγματι σοβαρό πρόβλημα αλλά και πάλι αφορά όλους τους επαγγελματικούς κλάδους και όχι μόνο τους Χονδρεμπόρους. Πιθανολογώ πως με τη δημιουργία δικτύου Λιανικής οι Χονδρέμποροι δεν επιχειρούν μόνο να λύσουν το πρόβλημα ρευστότητας αφού θα εισπράττουν απευθείας από τους καταναλωτές (κυρίως μετρητά) αλλά μάλλον δεν είναι διατεθειμένοι να χάσουν τις παχυλές προμήθειες τις οποίες συνήθισαν να εισπράττουν εδώ και χρόνια και θέλουν να βγάλουν απ΄έξω τις προμήθειες που μοιραία εισπράττουν οι αλυσσίδες των Καταστημάτων λιανικής και να αυξήσουν οι ίδιοι το περιθώριο του κέρδους τους.
3. Αλήθεια γιατί τους ενοχλεί που οι πολίτες αλλά και τα καταστήματα λιανικής στρέφονται απευθείας στους παραγωγούς???? Δεν είναι εύλογο???? Αυτοί στο κάτω-κάτω κάνουν τον κόπο και ξοδεύουν τα λεφτουδάκια τους αυτοί δικαιούνται να πωλούν σε λογικές τιμές που όχι μόνο θα καλύπτουν το κόστος της παραγωγής αλλά θα δικαιολογείται και ο λόγος ύπαρξής τους. Σε τελική ανάλυση με τις διαμαρτυρίες των αγροτών βγήκαν στη φόρα και οι πραγματικές τιμές τις οποίες εισπράττουν από τους εμπόρους. Σκέτη εκμετάλλευση!!!
Οι δηλώσεις των χονδρεμπόρων δεν σταματούν εδώ, αναφέρουν (δια στόματος του κ. Ν.Καλογρή προέδρου του Συνδέσμου) πως σε ότι αφορά τη διαφορά τιμής από το χωράφι στο ράφι "οι παραγωγοί που πωλούν μόνοι τους τα προιόντα στις λαϊκές αγορές έχουν τις ίδιες τιμές με τους επαγγελματίες πωλητές'' . Με λίγα λόγια επειδή κάποιοι παραγωγοί εξομείωσαν τις τιμές τους με τις τιμές των χονδρεμπόρων στις λαϊκές αγορές των Αθηνών οι χονδρέμποροι θα πρέπει να πουλήσουν ακόμη πιο ακριβά τα προϊόντα, η θάπρεπε να καταγγελθούν οι συγκεκριμένοι παραγωγοί????? Τώρα σίγουρα θα μας τρελλάνουν!!!!
Εξ όσων γνωρίζω υποτίθεται πως διενεργούνται έλεγχοι στις λαϊκές αγορές. Οι ελεγκτές είναι υποχρεωμένοι :

  • να ελέγχουν τόσο τη νομιμότητα των αδειών όσων έχουν πάγκο (αλήθεια με την υπεκμίσθωση των αδειών ασχολείται κανείς????)

  • να ζητούν την επίδειξη των τιμολογίων αγοράς σε περίπτωση που έχουν υπόνοιες πως οι τιμές είναι "τσιμπημένες"

  • να κόβουν πρόστιμα και να αφαιρούν την άδεια σε όσους παρανομούν
Εμείς πάντως (μια παρέα συγγενών, φίλων και γνωστών) αποφασίσαμε μέσα στα πλαίσια του life-anti-style που υιοθετήσαμε να κάνουμε τα ακόλουθα :
1. Αγοράζουμε τα οπωροκηπευτικά μας από τις κοντινές επαρχιακές λαϊκές αγορές και όχι από τις Αθηναϊκές
Οποτε αυτό είναι εφικτό μαζευόμαστε μια παρέα και τα Σάββατα κάνουμε μια ημερήσια εκδρομή με πρώτη επίσκεψη τη λαϊκή αγορά άλλοτε της Κορίνθου, άλλοτε του Λουτρακίου και άλλοτε του Ναυπλίου (οι κοντινότερες στην Αθήνα που γίνονται ημέρα Σάββατο και τις οποίες έχουμε διαπιστώσει πως έχουν καλές τιμές και φρέσκα φρούτα). Οι τιμές των προϊόντων σας διαβεβαιώνω πως είναι πολύ φτηνότερες από τις τιμές των λαϊκών αγορών της Αθήνας. Η ανάγκη μας αυτή προέκυψε όταν παρατηρήσαμε πως σε αρκετές περιπτώσεις (τον τελευταίο καιρό) τα προϊόντα που πωλούνται στις λαϊκές της Αθήνας προέρχονται από ψυγεία με αποτέλεσμα σε λίγες ημέρες να χαλάνε. Στις επαρχιακές λαϊκές αγορές τα προϊόντα προέρχονται κυρίως από μικροπαραγωγούς, είναι φρεσκοκομμένα, νοστιμότατα και διαρκούν (έφαγα μετά από χρόνια ρόδι που μύριζε ρόδι). Εξ άλλου συνδυάζετε το τερπνόν μετά του ωφελίμου, την εκδρομή με το χρηστικό μέρος (τις αγορές σας). Εάν οι λαϊκές αγορές των Αθηνών κάποια στιγμή επαναφέρουν τις τιμές σε λογικά επίπεδα φυσικά θα αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας.
2. Αγοράζουμε προϊόντα απευθείας από παραγωγούς και όχι από μεσάζοντες
Εκτός από τις λαϊκές αγορές για να πετύχουμε καλύτερες τιμές μαζευτήκαμε μια παρέα συγγενών και φίλων και προμηθευόμαστε απευθείας από παραγωγούς το λάδι, το αλεύρι, τυριά (φέτα και γραβιέρα), αμύγδαλα, κρασί, ρακή και συνεχίζουμε να ψαχνόμαστε για άλλα προϊόντα. Οσο μεγαλύτερη ποσότητα προϊόντων παραγγέλνει κανείς τόσο καλύτερη ικανότητα διαπραγμάτευσης έχει προκειμένου να πετύχει καλύτερες τιμές. Μετά από 4 χρόνια πειραματισμών η παρέα μας άρχισε να μεγαλώνει και τα παραπάνω προϊόντα μας κοστίζουν φτηνότερα (αφού μοιραζόμαστε και τα έξοδα μεταφοράς στην Αθήνα), είναι νοστιμότερα και διαρκούν περισσότερο.
Τις δηλώσεις των Χονδρεμπόρων της Κεντρικής Λαχαναγοράς του Ρέντη τις διάβασα σε δημοσίευμα της εφμ ΚΕΡΔΟΣ .
Ο πίνακας ζωγραφικής είναι λεπτομέρεια από την "¨Λαϊκή αγορά" του Παναγιώτη Τέτση (1979)

ShareThis